وارد خانه می‌‌شَوی ، حال باید لباس تظاهر را درآورده و به میخِ روی دیوارِ گَچی آویزش کنی ، نگاه‌اَت ب

وارد خانه می‌‌شَوی ، حال باید لباس تظاهر را درآورده و به میخِ روی دیوارِ گَچی آویزش کنی ، نگاه‌اَت به تصویرِ بیهودگی و واقعه‌ها در آینه می‌اُفتد ، همزمان دستی بر موهای نه چندان مُرتَّبت کشیده و با خود دیالوگی می‌گویی ، درست است ، هنوز زنده‌ای و باید نفس بکشی ، آری ، این یک قَلَم را همه‌ی ما مجبوریم... .متنی از کتاب : تکرارِ یک حادثه@passerby5