ای همدرد جانسوخته، دستت را گذاشتهای روی سردترین نقطهی زندگی و فکر میکنی تمام راهها بسته شده. اما بگذ

ای همدرد جانسوخته، دستت را گذاشتهای روی سردترین نقطهی زندگی و فکر میکنی تمام راهها بسته شده. اما بگذار از جایی حرف بزنم که شاید کمتر کسی جرأت میکند: حق با توست که از زندگی سیر شدهای. حق با توست که دیگر طاقت نداری. حق با توست که فکر میکنی تاریکی پایانی ندارد.اما تو یک چیز را اشتباه فهمیدهای. این خودِ زندگی نیست که از آن سیر شدهای. این شکلِ خاصِ زیستن در این سالهای جنگ و رنج است که کاسه صبرت را لبریز کرده.سه حقیقت که باید بدانی پیش از هر تصمیمی:۱. ذهنت به تو دروغ میگوید. در افسردگیِ عمیق و پس از ضربههای مکرر روانی، ذهن مانند تلویزیونی میشود که فقط یک شبکه را نشان میدهد: شبکهی تاریکی. آن شبکه مدام میگوید "هیچ راهی نیست"، "همیشه همینطور خواهد ماند"، "تو سرباری". اما همهی اینها علائم بیماریاند، نه واقعیت. همانطور که به کسی که پایش شکسته نمیگویی "چرا نمیتوانی بدوی"، به خودت هم بگو: ذهنم بیمار شده، دارد به من چیزهای نادرست نشان میدهد.۲. نقطهی پایان احساسات، پایان زندگی نیست. فکر میکنی این همه تاریکی برای همیشه میماند؟ نورونهای مغز تو، حتی در سختترین شرایط، قابلیت تغییر دارند. علمی به نام "نوروپلاستیسیته" میگوید: مغز میتواند بازسازی شود. ممکن است امروز هیچ نوری نبینی، اما ماه دیگر، شاید یک سال دیگر، یک شکاف کوچک پیدا شود. خودت را محروم نکن از آن لحظهای که هنوز ندیدهایش.۳. درد تو، تو را از دیگران جدا نکرده، به آنها پیوند زده. هرکسی که در این سالهای جنگ نفس کشیده، زخمی درون دارد که تو از آن خبر نداری. درد تو، تو را به کاروان بزرگی از انسانهای زخمی پیوند میزند. شاید کار تو تمام شده باشد، اما داستان تو تمام نشده. داستان تو تمام میشود وقتی دستت را به سوی دیگری دراز کنی و بگویی "من هم مثل تو بودم، اما ماندم".@pathwaystogod@mazeye_malakoot