میل دارم ڪہ ببوسم رخ همچون قمرت رابِمڪم با لبِ خود آن لبِ همچون شڪرت راتا غبارے ننشیند بہ رخ و زلف ت

میل دارم ڪہ ببوسم رخ همچون قمرت رابِمڪم با لبِ خود آن لبِ همچون شڪرت راتا غبارے ننشیند بہ رخ و زلف تو جانا!آب پاشے ڪنم از اشڪ بصر، رهگذرت راممڪنم نیست ڪہ آیم بہ سر ڪوے تو روزیتا ڪہ بر دیدہ ڪشم سرمہ صفت، خاڪ درت را