بار دیگـــــر آمـــــدی مبهــــوت و حیـرانــم کنـیدر ازاء دیــــــدنت ســــــر در گـــریبــــا

بار  دیگـــــر  آمـــــدی مبهــــوت و  حیـرانــم  کنـیدر ازاء  دیــــــدنت  ســــــر در گـــریبــــانـــم  کنـیدل پریشــان تو بـــودم  در تمــــام  عمـــر خویـشباز میــخواهی که آن ســـان  دل پریشـانــم  کنـیدیــده ام  از  بس کشیــده  انتظارت  روز و  شـبقطــــره ی اشـکـی نـدارد  گـر که  گـریانــم  کنـیانتظــــار مـــن  نه ایــن  بودســت ای  آرام  جــانخواستــــم تـا رو گشــــایـی ، رو نمـــایانـــم کنـیگوشه ی چشمت بس اسـت این عالمم ویران کُنَدتا بخــواهی با نگــاهت  خـــــانه ویـــرانـــم کنـیآنچـــان رنجــور و  بیمـــارم  از ایــن فقـــدان تـوآسی ام  تـا بـا نگـاهـــــت دیــــده درمانـــم کنــیهجــر طــــولانی و  آه و ، هر دعــای  بــی ثمـــــرمُلحـدم کــــرده که میخـــواهم پشیمـــانــم کنـیسجــدگاهــم باشــــد آن آغوش و  آنگـــه در بغـلدر حـــــریم  بـازوان  خــــــود  مسلمـــــانـم کنـیمست سازی آن لب و چشمانِ نرگـس را ، پس آنبــر لبـــان مسـت خـود  بر بوســه مهمــانم کنــیتا به حیرت  آیــم  از  لعـــل لب و چشمــانِ حـورمسـت گــردانی مــرا  همـــواره  مستـــانـم کنــیدیـــده بـر حُســن تو بنـــدم  وُ  بـه  استثنـاء تـوتا نگـــاهِ  نرگســت  پیــوستــه  احســـانــم کنــیاین مبــاهـات و عطــــا هرگــز دریــغ از مـن مکنتا بـه  آداب  مسلمــــــانـی فـــــراخـوانـــــم کنـی