Voice messageمغز این قسمت به نظرم اینه:!!ناخوشنودی فقط از چیزی که اتفاق افتاده نمیاد؛ خیلی وقت‌ها از «نپذیرفتن اینکه این اتفاق الان وجود داره» میاد.مثلاً اتفاقی افتاده و تمام شده، ولی ذهن دوباره و دوباره برمی‌گرده بهش:«چرا اینو گفت؟»«کاش اون کارو نمی‌کردم.»«نباید این‌طوری می‌شد.»اینجا دیگه خودِ اتفاق نیست که رنج می‌ده؛ ذهن داره با واقعیتِ موجود کشتی می‌گیره.نکته‌ی عمیق تله اینه که میگه پذیرشِ لحظه، به معنی تأیید کردنِ شرایط نیست.یعنی نمی‌گی «این وضعیت خوبه و نمی‌خوام تغییرش بدم.»می‌گی: «این، واقعیتِ الان منه.»وقتی واقعیت رو می‌پذیری، تازه می‌تونی ببینی: الان چه کاری از دست من برمیاد؟مثلاً اگر کسی باهام بدرفتاری کرده، دو انتخاب دارم: یا ساعت‌ها در ذهنم باهاش دعوا کنم و انرژی بسوزونم، یا بگم: «این اتفاق افتاده. ناراحتم. حالا ببینم قدم درست بعدی چیه.» فرق آدم گرفتار ذهن با آدم حاضر در لحظه همینه:اولی مدام می‌پرسه «چرا این اتفاق افتاد؟»دومی می‌پرسه «حالا که اینجاست، من چطور درست باهاش برخورد کنم؟»رهایی از ناخوشنودی یعنی دست کشیدن از جنگ با چیزی که همین حالا وجود دارد؛ نه دست کشیدن از تلاش برای بهتر کردن زندگی.و شاید یکی از قشنگ‌ترین برداشت‌هاش این باشه:آرامش همیشه وقتی نمیاد که شرایط درست بشه؛گاهی وقتی میاد که دیگه با شرایط موجود نمی‌جنگیم ,,