این قسمت از «نیروی حال» به نظرم یکی از ریشه‌ای‌ترین حرف‌های کتابه.!نا‌آگاهی عادی یعنی ما بیشترِ روز زندگی نمی‌کنیم؛ داریم به چیزی که ذهن می‌گه واکنش نشون می‌دیم.یه فکر میاد، باورش می‌کنیم؛ یه خاطره میاد، ناراحت می‌شیم؛ یه نگرانی میاد، آینده رو توی ذهنمون زندگی می‌کنیم.مشکل خودِ فکر نیست؛ مشکل اینه که فکر رو با حقیقت اشتباه می‌گیریم.مثلاً ذهن می‌گه: «امروز خراب کردم.»نا‌آگاهی می‌گه: «من آدم خرابکاری هستم.»آگاهی می‌گه: «ذهنم الان داره این فکر رو تولید می‌کنه.»همین فاصله‌ی کوچیک، خیلی بزرگه.چون وقتی فکر رو می‌بینی، دیگه کاملاً در اختیارش نیستی.تو از داخل فکر، میای بیرون و تبدیل می‌شی به شاهد فکر.به نظرم پیام اصلی این قسمت اینه:آگاهی با جنگیدن با ذهن به دست نمیاد؛ با دیدنِ ذهن به دست میاد.هر بار که متوجه می‌شی ذهنت داره گذشته رو مرور می‌کنه، آینده رو می‌سازه، قضاوت می‌کنه یا نگرانی تولید می‌کنه و فقط می‌گی «آها، ذهنمه»، یک لحظه از نا‌آگاهی بیرون اومدی.و شاید عمیق‌ترین بخشش همین باشه:رهایی از ذهن یعنی بی‌فکر شدن نیست؛ یعنی دیگر هر فکری را «خودت» ندانی.اونجاست که لحظه حال از یک مفهوم، تبدیل می‌شه به یک تجربه واقعی,,