یادنامه یک همنوردروزهای عمر می‌گذرند، بی‌آنکه همواره نام و نشانی از خود بر جای بگذارند؛ اما برخی لحظ

یادنامه یک همنوردروزهای عمر می‌گذرند، بی‌آنکه همواره نام و نشانی از خود بر جای بگذارند؛ اما برخی لحظه‌ها و روزها، به واسطه تلخی یا شیرینی و آدم‌هایی که در آن روزها کنارمان بوده‌اند، در دفتر خاطرات ماندگار می‌شوند؛ گویی طبیعت نیز بعضی خاطره‌ها را در دل کوه و دشت و در امتداد مسیرهایی که با هم پیموده‌ایم، به امانت نگه می‌دارد.تقریباً سال گذشته در همین روزها بود که برنامه ورزش‌های همگانی در منطقه سردها و جیغیر برگزار شد و در جمع همنوردان، از حضور استاد ورزش و همراه همیشگی‌مان، جناب آقای یوسف نباتی، بهره‌مند بودیم؛ مردی که در مسیرهای پیموده‌شده، هم‌قدم و هم‌نفس ما بود و از مصاحبت گرم و دلنشینش لذت می‌بردیم. هنوز می‌توان در خاطره، گام‌های استوارش را در کنار طبیعت، صدای سخنش را در میان سکوت کوهستان و حضور صمیمی‌اش را در جمع همنوردان به یاد آورد.امروز که بار دیگر برنامه راهپیمایی هیأت ورزش‌های همگانی در منطقه سردها برگزار شد، جای خالی آن همنورد مهربان و دوست‌داشتنی بیش از همیشه احساس می‌شد؛ گویی در میان همان کوه‌ها و دشت‌های آشنا، چیزی از جنس یک حضور همیشگی کم بود. انسانی که افزون بر همراهی، حق استادی بر گردن ما داشت و با وجود سن و سال بالا و نقصان سلامتی، الگوی اراده و تلاش برای ما و جوانان بود.درود می‌فرستیم بر روح آن عزیز سفرکرده و همنورد پُرهمت و مهربان؛ و چه زیباست که یاد او را در همان طبیعتی گرامی بداریم که دوستش داشت و در مسیرهایی که روزگاری با گام‌هایش پیموده بود. شاید باد، خاطره قدم‌هایش را در کوهستان زمزمه کند و دشت، یاد همراهی‌هایش را در خود نگاه دارد.یادش را گرامی می‌داریم و خاطره نیکش را در دل زنده نگه می‌داریم.روحش شاد و یادش گرامی.خدمتگزار همشهریان عزیز در هیات ورزش های همگانی سراب، بایرام نوری