▪️امسال تاسوعا را جور دیگری می‌فهمیم...سال‌ها با نوای «ای اهل حرم، میر و علمدار نیامد» گریسته بودیم؛ اما گویی معنای این مرثیه در سالی که گذشت، از صفحه کتاب‌ها و روضه‌ها برخاست و در متن زندگی ما نشست.امسال، داغ فراق، واژه‌های این نوحه را برایمان ترجمه کرده است.امشب، وقتی نام عباس(ع) بر زبان‌ها جاری می‌شود، بهتر می‌فهمیم چشم دوختن به راهِ علمدار یعنی چه؛ بهتر می‌فهمیم خیمه‌هایی که امیدشان به قامت استوار مردی بسته بود، چگونه با خبر نیامدن او در هجوم اندوه فرو می‌روند.تاسوعا، شبِ غربتِ وفاداری است؛ شبِ مردی که ستون خیمه‌ها بود و چون از میان رفت، داغش پیش از شهادتش بر دل‌ها نشست. و ما امسال، در فراق رهبر شهیدمان، بیش از هر زمان دیگری با این اندوه هم‌نفس شده‌ایم؛ با حسرتِ نبودنِ مردانی که حضورشان آرامش می‌آورد و نامشان پشتوانه دل‌ها بود.امشب میان بیرق‌های سیاه و اشک‌های بی‌امان، گویی از عمق تاریخ ندایی به گوش می‌رسد؛ ندایی که از کربلا برخاسته و تا امروز امتداد یافته است: ای اهل حرم، میر و علمدار نیامد...و ما، با داغی تازه بر سینه، معنای این جمله را عمیق‌تر از همیشه درک می‌کنیم؛ زیرا فقدانِ علمداران را تنها آنان می‌فهمند که روزی به قامت استوارشان تکیه کرده باشند...🏴 یَا كَاشِفَ الْكَرْبِ عَنْ وَجْهِ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، اكْشِفْ كَرْبِي بِحَقِّ أَخِيكَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ 🏴🇮🇷بسیج‌ دانشجویی‌ دانشکده‌ پیراپزشکی