این نوشته، حاصل اندیشیدن در کانون مادی فاجعه است. وقتی زمان با صدای انفجارها پاره‌پاره می‌شود و تفکر متعارف از کار می‌افتد و اندیشه شکل خطی و منسجم خود را از دست می‌دهد؛ تفکری که در فواصل میان اصابت موشک‌ها از آسمان، دچار پرش، تعلیق و گسست‌های ناگهانی می‌شود تا فقط جرقه‌ای برای بقای سوژه‌گی در میانه‌ی ویرانی بسازد.__________👈متن کامل