اگر ایدئولوژی گذار روزگاری ما را در افق آینده‌ای مدرن و دموکراتیک معلق نگاه می‌داشت، امروز ایدئولوژی بحران ما را در آستانه‌ی فاجعه‌ی دائمی نگاه می‌دارد. در اولی انتظار آینده‌ای دریغ‌شده و در دومی هراس از آینده‌ای فاجعه‌بار جایگزین درک انتقادی اکنون می‌شود. در هر دو، زمان حال از امکان فهم انتقادی وضعیت تهی می‌شود. برای گسستن از این دور می‌باید پرسش را تغییر دهیم. به جای آن ‌که بپرسیم «چه باید کرد تا از بحران عبور کنیم؟» بپرسیم «چرا همواره در وضعیت بحران قرار می‌گیریم؟» و «چه چیزی ما را به تکرار این چرخه محکوم می‌کند؟»____________👈متن کامل