نویسنده به‌منزله مرگ!محسن سلگی رولان بارت و میشل فوکو سال‌ ها پیش گفتند که «نویسنده می‌ میرد»؛ یعنی متن دیگر وابسته به مؤلف نیست و معنا در دست خواننده و تفسیر شکل می‌گیرد. این ایده بیشتر آزادی‌ بخش بود، چون می‌خواست متن را از سلطه‌ یک فرد بیرون بکشد.اما با هوش مصنوعی، وضع فرق کرده است. اینجا دیگر نویسنده فقط غایب نیست، بلکه خودش بدل به مرگ می‌شود. وقتی نویسنده انسانی متنی می‌نویسد که شبیه متن ماشین است، دیگر خلاقیت، زندگی و تفاوتی در آن نیست. متن او مثل جسد یک مسیحی آماده‌ی دفن است؛ بی‌ روح و بی‌ تازگی اما مرتب و شیک.موریس بلانشو(۲۰۰۳_۱۹۰۷) گفته است نوشتن همیشه با مرگ نسبت دارد، چون نویسنده در لحظه نوشتن کنار می‌ رود. ولی امروز این مرگ استعاری، واقعی‌ تر شده است؛ نویسنده انسانی به «نویسنده_مرگ» تبدیل می‌ شود؛ موجودی که خودش را تکرار می‌ کند، بی‌ آنکه چیزی نو بیافریند.از نگاه ژاک دریدا، فیلسوفی که می توانم او را فیلسوف متن بخوانم، متن با «تکرار» معنا می‌ گیرد. اما تکراری که هوش مصنوعی تولید می‌کند، تکراری بی‌ تفاوت است؛ بازی تفاوت و خلاقیت را از بین می‌ برد. این یعنی نه فقط شعر و فلسفه و تفکر، که خود انسان تهدید می گردد.در این شرایط، ما دیگر با «مرگ نویسنده» روبرو نیستیم، بلکه با نویسندگانی که خودشان مرگ‌اند مواجه می شویم که متن‌ هایشان زنده نیست و بوی زندگی نمی‌ دهد.