چگونه زرتشت اردیبهشتی بود؟ستایش راستی، شادی و زندگی در اندیشه زرتشتمحسن سلگی🔻هم‌ذاتیِ زرتشتی‌گری و حماسه‌ی ایرانی و نیز هم‌افزایی آن دو در روایت حماسی زرتشت از جهان و منجی‌گرایی شاهانه و فرّه‌محورانه‌ی وی در اوستا عیان است. در اوستا، او شاه را آرزو می‌کند. شاهیِ واحد، پرستش خدای واحد، سرزمین واحد و دین واحد را می‌طلبد. آرمان وحدت، او را به سوگند‌خوردن به اردیبهشت (نظم و وحدت) بیش از سوگند به سایر ماه‌ها مقید و متعهد می‌سازد. در میان امشاسپندان هفت‌گانه‌ای که اهورامزدا را دربرگرفته‌اند، اردیبهشت یا أشه دومین امشاسپند و مظهر وحدت و نظم است. 🔻همان امشاسپندان هفت‌گانه که گرد اهورامزدایند، در زمین نیز گرد شاه قرار می‌گیرند و فرّه ایزدی را این‌چنین به وی تنفیذ و اعطاء می‌کنند. نظم آسمانی بر نظم زمینی منطبق شده و نظم زمینی نمونه و مدلی از نظم آسمانی می‌شود تا شاه تجلی و ساده‌شده‌ی اهورامزدای مستقر در آسمان باشد. 🔻میان اسطوره‌ی امشاسپندان و فرّه ایزدی شاه یا میان آن‌چه آسمانی است و آن‌چه زمینی است پیوند برقرار می‌شود؛ به‌گونه‌ای که آن‌چه را که زمینی است به‌درستی نمی‌توان از آن‌چه آسمانی است تمییز داد. به‌عنوان نمونه، شاه حالتی الوهی و ایزدی می‌گیرد و از شأن انسانی و زمینی کَنده شده و در عین حکومت در زمین، آسمانی است. با رجوع به اوستا به‌وضوح می‌بینیم که زرتشت یک برتری را برای اردیبهشت قائل است، چه در خطاب‌قرار‌دادن و چه در سوگند‌خوردن بدان. 🔻زرتشت نیرومندی را به اردیبهشت نسبت می‌دهد و بنابراین میان قدرت و أشه به‌عنوان آرمانی که با اردیبهشت نمادگذاری می‌شود، این‌چنین پیوند برقرار می‌شود:«در میان [مردمان] نیرومندتر از همه آنست که مرا [اردیبهشت] بخواند و من به یاری او بشتابم...» «هر آنگاه «اردیبهشت» و «مزدا» و «أشه»...به یاری خوانده شوند؛ برای خود خواستار[یک] شهریاری نیرومندم تا از پرتو فرّه و فزایش آن بر دروغ چیره شوم.» 🔻نام سوشیانت-منجی زرتشتی- نمادین است، زیرا به معنی «نظم (راستی) مجسم» است. منجی بشر بدین‌سان تجسم أشه، نظم یا راستی و تجلی‌گاه فعال و هوشمند اهورامزدا است .بنا به آنچه گذشت، زرتشت پیام‌آور نظم، وحدت، درستی، راستی و عدالت است. پیام‌آوری که شادی و زندگی خوش را برای مردم می‌خواهد؛ یک زندگی که بسان ماه اردیبهشت است و بوی بهشت می‌دهد. باری، زرتشت یک اردیبهشتی بود.🔻برخلاف مانویت که تصویری تاریک از جهان ارائه می‌کند، زرتشت، زندگی را فراخنائی روشن و بهشتی دل‌انگیز می‌داند؛ بهشتی که به دست انسان بر روی زمین بنا می‌شود و همو در برابر ویرانگری اهریمن پاسدار آن است. جهان، عرصه‌ی تکاپوی مردم پاکدل است و هرکس از این میدان فراخ گوشه‌گیری کند، در ویرانی جهان کوشیده و اهریمن را یاری کرده است. @peek_at تکمله♦️اسلام هم نگاهی خوشبینانه و مثبت به دنیا و زمین دارد. اسلام مبانی نیست‌انگارانه‌ای را که مسیحیت به نیچه می‌دهد، ندارد. تاجایی‌که نیچه در غروب بتان، فرهنگ امویان اندلس را بالاتر از رمیان و یونانیان باستان می‌داند. نیچه، پیرو تن‌سالار بودن‌اش امویان را می‌ستاید.اسلام دینی کامروایانه است و لذت را نفی نمی‌کند. در عین‌حال، نسخه‌ی اموی آن، به‌عنوان افراط و انحرافی درین خصلت اسلام شناخته ‌می‌شود. اسلام، نگاهی منفی به تن ندارد، اما تنی را مشروع می‌داند که اگر تحت فرمان عقل نباشد، دست‌کم با آن سازگار باشد. البته اسلام درعین نگاه مثبت به دنیا و تن، دینی دنیاگرا و تن‌سالار نیست. ♦️مسیحیت به سبب نگاه بدبینانه به دنیا و تن، علاوه بر نیچه، محرک ستایش رادیکال تن توسط کسانی چون میخائیل باختین می‌شود.باختین در برابر نگاه منفی مسیحیت به تن و کامروایی، تن گروتسک را طرح می‌کند؛ تنی که اجازه نزدیک‌شدن و چشیدن تجارب هنجارشکن را دارد و در نهایت آزادی است.توجه به ماهیت اعتراضی، انتقادی و سیاسی تن در نگاه باختین به‌عنوان مبارزه‌ای علیه سلسله‌مراتب‌های اقتدار و ارتباط آن با مفهوم کارناوال بس مهم است. ازین‌رو، نباید این مفهوم را به ابتذال فروکاست و مبتذل کرد. این عمل، یک ابتذال است.♦️آنچه درخصوص نگاه زرتشت به دنیا گفتیم، نشان از آن دارد که می‌توان معنویت آسمانی را با ستایش زمین و دنیا و حتی ستایش لذت و شادی جمع کرد. به بیان دیگر، لازم نیست سکولار باشیم(سکولار فلسفی) تا تن، زمین، دنیا و لذت را ارزشمند بدانیم. @peek_at