محسن سلگی با الهام از آن فیلسوف بزرگ باید گفت بعد از غزه دیگر نمی توان شعر سرود و شادی هم بربریت است. شاید دست کم در این لحظه یادآوری، تنها آگاهی ناشاد و وجدان نگون بخت و معذب است که حق حیات دارد. کاش آن فیلسوف غربی زنده بود تا ماجرای هولناک غزه را ببیند و اینبار بگوید سخن گفتن و شاید نام بردن از آشویتس هم بربریت است.گاهی احساس می کنم هر چه می گویم، حتی وقتی از قناعت و صبر می گویم و نفس زنده ماندنم هم وحشیانه است. اما تصویر کودکان غزه، افزون بر شفقت، شهامت و حماسه هم برمی انگیزد. مبتنی بر این تصویر، توان چیدن یک گل و پاسخ به بدترین دشنام هموطن را بیش از هر زمانی می باید از دست داد(این از دست دادن دستاوردی مهین است) اما می باید مبتنی بر همان تصویر، دیگر هیچ تهدید و رخدادی ما را مأیوس نکند.