چرا اسرائیل از سکونت محروم است؟محسن سلگی مارتین هایدگر، فیلسوف بزرگ آلمانی در تمایز سکونت و اقامت، تأملاتی دارد که بر مبنای آن درمی‌یابیم سکونت با ساختن، آزادی، بی‌آزاری و تعلق وجودی به یک مکان وابسته است، در حالی که اقامت به معنای حضور فیزیکی و ناآگاهانه در یک مکان است؛ گویی انسان مقیم، یک شیء در محیط است. روشن است که حضور صهیونیست‌ها در اراضی اشغالی یک اقامت است و راهی به سکونت ندارد. صهیونیسم با تخریب طبیعت و شهرها به جای ساختن و آبادانی، اسیر کردن انسان‌ها به جای آزاد کردن آنها، کشتار و آزار رساندن به انسان‌ها به جای نجات و حتی صلح، نمی‌تواند راهی برای سکونت پیدا کند، بویژه آنکه تأسیس و آغاز رژیم صهیونی همراه با غصب سکونتگاه فلسطینی‌ها بوده است. بر این اساس، آوار و آوارگی، سرنوشت و نیز سرشت رژیم مذکور است. هایدگر همچنین خصوصیت محافظت‌کنندگی و واگذاری پدیده‌ها به ذات خود (بگذاریم هر چیزی همان‌طور که ذاتا هست، باشد. مثلا بگذاریم فلسطین متعلق به فلسطینی‌ها باشد) را به عنوان خصوصیت سکونت مورد تأکید قرار می‌دهد. واضح است رژیم غاصب هر چقدر هم که ساختمان های مجلل برای خود بسازد، از ابتدا تا امروز در برابر این خصوصیت بوده و بنابراین تقدیری جز بی‌قراری و آوارگی درونی ندارد.