خواب نیما محسن سلگی🔻خواب دیدم در یک غروب، از کنار کلبه ای در جنگلی انبوه رد می شدم که صدایی از درون کلبه مرا مسحور خود کرد؛ صدای یک شعر بود.وارد کلبه شدم. نیما یوشیج را دیدم و شروع به مدح آن سروده اش کرده ام. چه برقی در نگاهش بود و چه لبخندی. 🔻آن شعر و آن چه را در ستایش گفتم، به خاطر ندارم. اما آن شعر، زیباترین شعری بوده که تاکنون شنیدم. آن شعر اما مرا به یاد آورد!🔻شاید چیزی نشنیدم و چیزی نگفتم. شاید تنها یک تبادل خاموشی و گفت و گوی ساکت بود. هرچه بود اما در جانم آتش و عطش انداخت و هم سیراب کرد. آنچه مرا بیشتر متعجب می کند این است که هرگز علاقه عمیق و حتی آشنایی خاصی نسبت به اشعار نیما نداشته ام. قبل از دیدن اش در خواب، به او فکر هم نکرده بودم. 🔻می توان گفت برخی رویاها از بعضی واقعیت ها هم واقعی ترند؟