موهاش به آرومی کنار صورتش تاب می‌خوردند دستامو گذاشتم دو طرف صورتش، سفید و پر تلاطم و پر از تمام اشت

موهاش به آرومی کنار صورتش تاب می‌خوردند دستامو گذاشتم دو طرف صورتش، سفید و پر تلاطم و پر از تمام اشتیاق خلق شده انسانها، انگاری تا اون سن بزرگ شده بود که همین حس و همین لحظه رو خلق کنه، دستاش رو گذاشت رو دستام که دور صورتش بود، من تنهاترین جواب ممکن رو می‌تونستم بهش بگم و لبخند زدم و گفتم: باید کوله پشتی بگیریم... بعد سیگاری روشن کرد و در سکوت غرق شد... داستان سکوت کلیسا کتاب : داستان نویس نویسنده : اسماعیل لطفی