و گاهی آنقدر غرق در نسخه های عجیب خودت در ذهن بیقرارت می شوی که انگار در وسط کدامینترین شهر، در کدام

و گاهی آنقدر غرق در نسخه های عجیب خودت در ذهن بیقرارت می شوی که انگار در وسط کدامینترین شهر، در کدامینِ خودت گم شده ای، باید نسخه منسوخ شده ای از اسمت را بنویسی در مسیر راهت، آنقدر طول بکشد نگاه کردنت که نفهمی از کدام چراغ ماشینهای خیابان به کدام چراغ ذهنت رسیده ای، آهنگت را آنقدر بلند میکنی که لباسهایت در تنت بلرزند، روی دستِ زمین مانده ای که شعر بنویسی، که دوستانت را به ترانه ها بسپاری، روی دستِ شب ماندی آدم منسوخ، ذهنت را لای کاغذ بپیچ مثل ساندویچ خسته ای و بگذار کنار گلدان بزرگ مرکز شهر، بگذار طغیان کنند در تو ساعتهای باطری تمام شده ات، روی دست پیاده روها ماندی و به درختهای کنار خیابان سلام می‌دهی، سبز و پر از خاک روی برگهایشان مثل خاک گرفتن گوشه های ذهنت، آهنگت را بلند میکنی تا بتوانی خودت را بتکانی از اسمهای ریخته در وجودت، گاهی انسانهای منسوخ شده شبیه کتاب‌هایی میشوند که روی زبانهای آدمیان می‌چرخند و تکرار میشوند اما کلمات صدایشان، چشمهایشان و دست‌هایشان را کسی نخوانده است، قدم بردار و برو در امتداد پیاده روهایت، زمین چه گرد باشد چه تخت، چه بالای یک روز باشی، چه پایین یک شب فرقی نمی‌کند در لایه ای از خودت گم شدی و کسی آگهی گمشده ای در گوشه شهرت نصب نخواهد کرداز حرفهای ناگفته مثل روز آفتابی سختاسماعیل لطفی