به درخت‌ها گفته‌ام به بادهاو مه‌های پاشیده در جاده‌ها گفته‌ام به سرمه‌های عروسکی دخترکان امروز به زخ

به درخت‌ها گفته‌ام به بادهاو مه‌های پاشیده در جاده‌ها گفته‌ام به سرمه‌های عروسکی دخترکان امروز به زخم‌های گلولۀ مردم زمین گفته‌ام یک روز پروانه‌های کشیده روی صورتت با انگشتانمپرواز می‌کنند هنگام بارش برفودر حیرانی مطلق آسمان،رنگین کمان پروانه‌هایت روی زمین کشیده می‌شودپروانه‌های دور چشمانت،از دشت‌ها، از جنگل‌ها، از نقّاشی‌های نکشیدۀ پیکاسو، از کتاب‌های مقدّس انسان،از تصوّرات شاعران ناشناخته،از آخرین سمفونی مبهم شوپن، از خنده‌های بلند عکست در پاییز و برگ ریزان روی شالت، از نگاه بی‌پایان نیمه شبت در ماشین فرو رفته در کوچه‌ها،از فاصلۀ یک عمر گذر از دو سوی خیابان، مثل چهل سالگی زمینپرواز می‌کنند پروانه‌هابرای باریدن روی موهایت...#اسماعیل_لطفی