در یکی از بلاد، شیخی بر منبر شد تا خلق را پند دهد و دل‌ها را به نور معرفت روشن سازد. چون بر صدر نشست و چشم بر جماعت افکند، خاطرش مشوش گشت و سخن از یاد ببرد. پس گفت:«صلواتی بفرستید تا کلام در خاطر آید و راه از بی‌راهه بازشناسم.»خلق صلوات فرستادند، بار دیگر و بار دیگر، لیک سودی نبخشید و شیخ همچنان خاموش و حیران.در آن میان، جوانی زیرک از اهل مجلس، بر منبر شد و در گوش شیخ آهسته گفت:«اگر سخن از یاد رفته، فرود آمدن که از یاد نرفته باشد.»شیخ را این سخن خوش آمد، تبسمی کرد و گفت:«سخنِ حکیمانه گفتی، ای جوان!»پس با عزت و وقار از منبر فرود آمد، و خلق به خنده و صلوات، وی را بدرقه کردند، چنان‌که گویی خطبه‌ای شنیده‌اند که دل را صفا دهد و جان را جلا بخشد.نقل است که گاه سکوت، خود خطبه‌ای است پرمعنا، و لبخند شیخ، موعظه‌ای بود بی‌کلام.