در روزی از روزهای خوش بهار، زن و شوهری از اهل ده، به باغ خویش درآمدند تا از حال درختان آلو باخبر شون

در روزی از روزهای خوش بهار، زن و شوهری از اهل ده، به باغ خویش درآمدند تا از حال درختان آلو باخبر شوند. نسیم خوش می‌وزید و آفتاب، بر برگ‌ها طلا می‌پاشید. ناگاه چشمشان به دزدی افتاد که بر بالای درخت آلو نشسته بود، گردن‌کلفت و بی‌پروا، چنان‌که گویی باغ از آنِ پدرش است و آلوها میراث مادری.زن گفت: — ای مرد، اینک دزد را ببین که با گردنی چون تنه‌ی درخت و جسارتی چون شیر، بر شاخ نشسته و آلوها را می‌بلعد. حرکتی کن، که این بی‌ادب را ادب باید.شوهر گفت: — ای زن، آلو خوردن تر و تر دارد، و اینک او در میان تر و تر است. بگذار تا بخورد، که هر لقمه‌ای که بی‌اذن و گردن کلفتی خورده شود، خود کیفر خویش در پی دارد.زن گفت: — این چه فلسفه است که دزد را واگذاری؟ مگر از هیبتش ترسیدی؟مرد گفت: — از حکیمی شنیده‌ام که: «هر که گردن‌کلفت باشد، شکمش کلفت نیست؛ آلوی تر، همه را یکسان می‌سوزاند.»و دزد که بر بالای درخت بود، چون این سخن بشنید، خندید و گفت: — آلو شیرین است و من گرسنه، حکمت را بگذار، شکم را دریاب.اما چندی نگذشت که باد در شکم دزد وزیدن گرفت، و آلوهای نارس، چون لشکر مغول، به روده‌های او حمله بردند. دزد بر درخت پیچ و تاب خورد، چنان‌که گویی مار در بند افتاده. فریاد برآورد: — ای خدا، مرا فرود آر، که شکمم به شورش آمده!چون به زمین رسید، دوید و دوید، تا به جویباری رسید و آنجا نشست، نه از شرم، بلکه از اسهال. و گفت: — ای آلو، تو شیرین بودی، اما پایانت تلخ‌تر از زهر! و گردن‌کلفتش در برابر پیچش شکم، چون نی‌لبک خم شد.و شوهر با تبسمی گفت: — دیدی زن؟ آلو خوردن تر و تر دارد، اما پایانش ترتر کردن است!نویسنده: یکی از بزرگان...