در عهد ناصری، روزی شیخی فاضل و محترم، با عمامه‌ای چون کوه دماوند و عبایی از خز خراسان، بر منبر مسجد جامع قدم نهاد تا خطبه‌ای ایراد فرماید. جمعی از اهل محل، از پیر و جوان، در صفوف مرتب نشسته بودند، چشم به دهان شیخ دوخته، منتظر کلامی حکیمانه و عبرت‌آموز.اما چون شیخ بر صدر نشست و نظر به خلق انداخت، ناگاه رشته افکارش گسست و مضمون خطبه از خاطرش پرید. پس با طمأنینه‌ای خاص، دست به محاسن برد و فرمود:«ای مؤمنان! صلواتی بفرستید تا خاطر ما روشن گردد و کلام از پرده غیب برون آید.»مردم، با شور و احترام، چندین نوبت صلوات فرستادند، لیکن افاقه نکرد. شیخ همچنان در حیرت و سکوت، چون مجسمه‌ای از تفکر، بر جای ماند.در این اثنا، جوانی شوخ‌طبع و حاضر جواب، از میان جمع برخاست، با ادب تمام بر منبر شد، خم گردید و آهسته در گوش شیخ گفت:«حضرت شیخ، اگر مضمون خطبه از خاطر رفته، نزول از منبر که از یاد نرفته!»شیخ، چون این سخن شنید، تبسمی کرد که چون آفتاب بر رخسار افتاد، و فرمود:«حق با توست، جوان!»آنگاه با وقار تمام، از منبر فرود آمد، و خلق با خنده و صلوات، وی را بدرقه کردند، چنان‌که گویی خطبه‌ای از هزار نکته شنیده‌اند.