رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودستگر نمی در ساغر ما هست از جوی خودستدیده امیدش از خواب پریشان ایمن استهر که را بالین آسایش ز زانوی خودستعاشق از بار لباس عاریت آسوده استبید مجنون را کلاه و جامه از موی خودستبوی پیراهن نمی گیرند اهل دل به مفتغنچه این بوستان دلداده بوی خودستدر دیار خودپسندان نور بینش توتیاستدیو این خاک سیه دل واله روی خودستدر خیابان رعونت نیست رسم امتیازهر نهالی عاشق بالای دلجوی خودستهیچ فردی در پی اصلاح خوی خویش نیستهر که را دیدیم در آرایش روی خودستتنگ خلقی هر که را انداخت در دام بلامتصل در زیر تیغ از چین ابروی خودستبی زبانی می گشاید بندهای سخت رادر قفس طوطی ز منقار سخنگوی خودستتا نسیم نوبهار عشق در مشاطگی استشبنم این بوستان محو گل روی خودستخصم اگر چون بیستون بندد به خون ما کمرپشت ما بر کوه از اقبال بازوی خودستنیست صائب چشم ما بر ریزش ابر بهارآبخورد سبزه ما از لب جوی خودست....#صائب_تبریزی