من بی وطن که دور ز آغوش مادرمبنشسته ام بر آتش و در خون شناورمبرگم که تند باد فگنده به هر درمگردم که حادثات نشانده به هر درمخورشید نیزه دار فلک می برد فرودهر صبحدم به دیدهٴ ترنیش خنجرماز هر ستاره برق غضب می جهد برونچون شامگاه چشم بیفتد بر اخترمدر یای بی کرانهٴ خون است موج زنگلگون شفق که شام نماید برابرماین کره ٴرمادی سر گشته ی سیاهآید به زیر پای چو سوزنده مجمرمنی خاک جای می دهم نی فلک پناهنی مرگ می کُشد ز کَرَم تنگ در برمخاکی که پروریده مرا دوستان کجاستمن خاک دیگران چه کنم خاک بر سرمتیری ست آتشین که به هر نیزهء شعاعاز ترکش کمانور خورشید می خورمزین کهکشان مارتن صد هزار چشمهر شب هزار نیش خورد زار پیکرماین کاخهای سرزده بر سقف آسمانکفر است اگر به خاک در دوست بشمرمامواج « هدسنم»1️⃣ نبرد دل ز کف که مندیوانهء نوازش دریای دیگرم«نیلاب»2️⃣ من کجاست که هر روز می گذشتغوعا کنان ز پیش چو سیمینه اژدرمتاریک گشت یک سره ایام زندگیگر کس ز روز حرف زند نیست باورمنا آشناست هر چه از این پرده بشنومبیگانه است هر که در این صحنه بنگرمدل همدمی ندید به درد آشنا که مندر پیش وی نشسته گریبان خود درماین عصر معبد زر و سیم است لیک مننی طالب زرم که طلبکار بوذرمشد روز ها که نیست نوازشگر ضمیرگلبانگ آسمانی الله اکبرممن راست می نگارم و این چپ نگار هاخواهند آشنا به حروف مزوّرمدر آشیان مرغ دلم چنگ زد عقاباینک به خون و اشک شده سرخ پرپرمدیگر مرا ز جام طرب بی نیاز کردزهری که روزگار فگنده به ساغرمهر لحظه زهر می خورم و زنده ام هنوززین تنگنا به کوی عدم ره چه سان برمفرخنده مادرم چو ز دنیا کشید رختبسپرد با غرور به دامان کشورمکشور مرا به سینه ی تنگش گرفت گرمپرورد آن چنان که نپرورد مادرملبخند آفتابش جان داد بر تنمابر گهر نثارش شد سایه بر سرمبا عشق بر فروخت نهانخانهء دلمبا اشک شست گرد غم از دیدهٴ ترماز پر تو امید جلا داد خاطرموز صیغهٴ خدای برآراست گوهرمجز نقش سر بلندی و آزادی و وفابا هیچ حرف هرزه نیالود دفترمیاران کجاست؟ کشور زیبای من دریغکاین نیمه جان به پای گرامیش بسپرمچون کشته شمع سر به رواقش فرو نهمچون پر شکسته مرغ به بامش فرا پرمعصر مفاسد است کجا رخت خود کشمدور مظالم است کجا بار خود برمدیروز بود چشم من و خاک کوی دوستامروز اسیر قاصد و بال کبوترمجان می دهم به مژده اگر آورد نسیممشتی غبار از سر و بالین مادرمفرخنده طالعی که صبا دسته های خارآرد به من ز خاک شهیدان کشورمکان را نهم بجای مژه روی چشم خویشیا بر فراز سر چو گرانمایه گوهرمپیری رسید و جای گهر می چکد کنونخونابهء سرشک ز کلک سخنورمیک داغ به نگشته فلک آزمون کندهر دم به رنگ دیگر و با داغ دیگرمجای عنان نهاد به دستم عصا دریغتا من عصا زنان سفر مرگ بسپرمتابوت آتشین شده در چشم من جهاناز هر جهت گرفته سراپا در اخگرم گر مرده ام تپیدن بیجا برای چیستور زنده ام چگونه به تابوت اندرم....#خلیل_الله_خلیلی1️⃣هدسن: رودی در امریکا2️⃣نیلاب: رودی نزدیک زادگاه شاعر در شمال کابل