خیز و بساط فلکی درنوردزانکه وفا نیست درین تخته نردنقش مراد از در وصلش مجویخصلت انصاف ز خصلش مجویپای درین بحر نهادن که چهبار دین موج گشادن که چهباز به بط گفت که صحرا خوشستگفت شبت خوش که مرا جا خوشستای که درین کشتی غم جای تستخون تو در گردن کالای تستبار درافکن که عذابت دهدنان ندهد تا که به آبت دهدکنج امان نیست در این خاکدانمغز وفا نیست درین استخواننیست یکی ذره جهان نازکشپای ز انباری او بازکشآنچه بر این مائده خرگهیستکاسه آلوده و خوان تهیستهر که درو دید دهانش بدوختهر که بدو گفت زبانش بسوختهیچ نه در محمل و چندین جرسهیچ نه در کاسه و چندین مگسهر که ازین کاسه یک انگشت خوردکاسه سر حلقه انگشت کردنیست همه ساله درین ده صوابفتنه اندیشه و غوغای خوابخلوت خود ساز عدم خانه راباز گذار این ده ویرانه راروزن این خانه رها کن به دودخانه فروشی به زن آخر چه سوددست به عالم چه درآورده‌اینز شکم خود به در آورده‌ایخط به جهان درکش و بیغم بزیدور شو از دور و مسلم بزیراه تو دور آمد و منزل درازبرگ ره و توشه منزل بسازخاصه درین بادیه دیو ساردوزخ محرور کش تشنه خوارکاب جگر چشمه حیوان اوستچشمه خورشید نمکدان اوستشوره او بی‌نمکان را شرابشور نمک دیده درو چون کبابآب نه و زین نمک آبگونزهره دل آب و دل زهره خونره که دل از دیدن او خون شودقافله طبع درو چون شوددر رتف این بادیه دیو لاخخانه دل تنگ و غم دل فراخهر که درین بایده با طبع ساختچون جگر افسرد و چو زهره گداختتا چکنی این گل دوزخ سرشتخیز و بده دوزخ و بستان بهشتتا شود این هیکل خاکی غبارپای به پایت سپرد روزگارعاقبت چونکه به مردم کنددست به دستت ز میان گم کندچونکه سوی خاک بود بازگشتبر سر این خاک چه باید گذشتزیر کف پای کسی را مسایکو چو تو سودست بسی زیر پایکس به جهان در ز جهان جان نبردهیچکس این رقعه به پایان نبردپای منه بر سر این خار خیزخویشتن ازخار نگه دار خیزآنچه مقام تو نباشد مقیمبیمگهی شد چه کنی جای بیممنزل فانیست قرارش مبینباد خزانیست بهارش مبین....#نظامی_گنجوی