"من دیگر از ارباب نمی‌ترسم؛ او باید از من بترسد" در حالی که همه منتظر بودند اسپانیا یک تیم بی‌نام و نشان را با بی‌رحمی تمام تکه‌پاره کند، یک برقکار چهل ساله در تاریخ فوتبال صفحه‌ای را رقم زد که تا همیشه به یادمان می‌ماند. ایمان به آنچه در توان دارم و ورای…فوتبال برای فقرا بود.و ما فقرا دوست داشتیم ببینیم کسی برای چیزی میجنگه. یک پرچم یا یک لباس یا یک تیم یا یک اسم اونقدر ارزشمنده که بخاطرش بجنگی و ما بهمین خاطر عاشق فوتبال بودیم... . آدمهایی رو میدیدیم که به خاطر یک اسم فداکاری میکنند؛ و سالهاست فوتبال اروپا این رو یادش رفته... .اولی کان و مالدینی ها و پویول ها سالهاست نیستن و فوتبال مزه‌ی سابق رو نداره... . دیگه کسی نمیگه یک جنتلمن هیچوقت بانوش رو تنها نمیذاره... .ولی دیشب " جزیره‌ای کوچک با رویاهای بزرگ" یکی از قشنگترین فوتبالها رو به ما هدیه کرد... نمیدونم اشک شوقه یا حسرت یا چی، اما این تیم باعث شد من گریه کنم و خوشحالم دیشب بیدار موندم و این بازی ناب رو دیدم.@petitanalysis