📌 ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۶ تولد ریدلی مخترع لنز داخل چشمی🟣#تقویم_تاریخ_پزشکی🟡 بابک عزیزافشاری، ۱۹ تیر ۱۴۰۵🟢 azizafshari@yahoo.com▫️سِر نیکلاس هارولد لوید ریدلی چشم‌پزشک انگلیسی و از پیشگامان جراحی کاتاراکت (آب مروارید) بود که در ۱۹۴۹ نخستین جراحی کاشت لنز داخل چشمی (آی.اُ.ال، آیول) را در بیمارستان سنت توماس لندن با موفقیت انجام داد. این عمل تا دهه ۱۹۷۰ چندان مورد استقبال قرار نگرفت، اما اکنون روزانه روی ده‌ها هزار نفر در سراسر جهان انجام می‌شود.وی در کیب‌وُرث هارکورت، لسترشر به دنیا آمد و پس از تحصیل در کالج پمبروک، کمبریج و بیمارستان سنت توماس به عنوان جراح چشم در بیمارستان سنت توماس و بیمارستان مورفیلدز لندن مشغول به کار شد.او در طول جنگ جهانی دوم حین جراحی چشم یک خلبان به نام گوردون کلیور (معروف به موش) متوجه شد که تراشه‌های پلاستیک اکریلیک برخلاف‌ شیشه باعث واکنش التهابی نمی‌شوند و بر همین اساس تصمیم گرفت از لنزهای اکریلیک برای درمان آب مروارید استفاده کند.پیش از آن اکریلیک در ساخت پروتزهای چشمی و قرنیه مصنوعی استفاده شده بود و نوعی اکریلیک به نام ترانسپکس از ۱۹۴۴ برای ساخت ابزار‌های نوری مانند منشور، عینک و لنز تماسی به کار می‌رفت.ریدلی در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۹ اولین کاشت لنز اکریلیک را انجام داد و نخستین لنز دائمی در ۸ فوریه ۱۹۵۰ کاشته شد. شعاع انحنای لنز مصنوعی در ابتدا مشابه عدسی طبیعی چشم انسان بود اما به دلیل تفاوت ضریب شکست ترانسپکس با پروتئین عدسی طبیعی، اولین بیمار پس از عمل به شدت نزدیک‌بین (معادل ۲۱ دیوپتر کروی) شد.همچنین استفاده از ستریمید برای گندزدایی لنز در برخی موارد باعث التهاب مشیمیه پس از عمل می‌شد. اولین کاشت آیول در ایالات متحده در ۱۹۵۲ در بیمارستان چشم ویلز، فیلادلفیا انجام شد و لنز داخل چشمی در ۱۹۸۱ مجوز اداره غذا و داروی آمریکا را دریافت کرد.کلیور در ۱۹۸۷ تحت عمل جراحی آب مروارید و کاشت لنز داخل‌چشمی قرار گرفت و ماجرای اختراع آیول دستمایه کتاب «نجات بینایی: نگاه یک جراح چشم به زندگی پشت ماسک و قهرمانانی که شیوه دیدن ما را تغییر دادند» (اندرو لام، ۲۰۱۳) و گزارش کوتاهی بود که در ۲۰۱۶ از برنامه «وان شو» تلویزیون بی‌بی‌سی پخش شد.ریدلی در سال‌های میانی تا پایانی جنگ برای مطالعه در زمینه اُنکوسرکیازیس (کوری رودخانه‌ای) و کرم انگلی اُنکوسرکا ولولوس به غرب آفریقا و جنوب شرقی آسیا رفت و مقاله‌اش در ضمیمه مجله چشم پزشکی بریتانیا (۱۹۴۵) و نقاشی و عکس‌هایی که از ته چشم این بیماران تهیه کرد (ته چشم ریدلی) یکی از مشارکت‌های تاریخی وی در چشم‌پزشکی محسوب می‌شود.مقاله کوتاه او در ۱۹۴۴ در مجله چشم پزشکی بریتانیا درباره «تف مار کبرا» حاصل تجربیات وی در گلد کُست و درمان چشم‌درد یک کارگر ۳۰ ساله به نام گوگی کوماسی بود که در حین چمن‌زنی یک کبرای گردن سیاه سم خود را به چشمش پاشیده بود.ریدلی در ۱۹۴۴ به هند و سپس برمه رفت، جایی که به مطالعه و درمان اسرای جنگی سابق که اغلب دچار سوءتغذیه بودند پرداخت و نتایج را تحت عنوان «تنبلی چشم (آمبلیوپی) تغذیه‌ای» در ۱۹۴۵ منتشر کرد.باشگاه بین‌المللی ایمپلنت داخل‌چشمی در ۱۹۶۶ توسط ریدلی و پیتر چویس تأسیس شد. در آن زمان مخالفت گسترده‌ای در مورد استفاده از آیول در بین چشم‌پزشکان وجود داشت و این باشگاه نقش به‌سزا در آشنایی پزشکان با این فناوری و توسعه آن داشت. بنیاد چشم ریدلی در ۱۹۶۷ برای جمع‌آوری کمک مالی و گسترش جراحی آب مروارید در کشورهای در حال توسعه تأسیس شد و امروز نیکلاس پسر ریدلی رئیس آن است.ریدلی در ۱۹۷۱ بازنشسته شد و در دهه ۱۹۹۰ در بیمارستان سنت توماس توسط شاگردش مایکل فالکون تحت عمل کاشت موفقیت‌آمیز لنز داخل‌چشمی دوطرفه قرار گرفت. وی در ۲۵ مه ۲۰۰۱ در ۹۴ سالگی در استیپلفورد، ویلتشر درگذشت.نام او به عنوان یکی از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین چشم‌پزشکان قرن بیستم در ۱۹۹۹ به فهرست تالار مشاهیر انجمن جراحی کاتاراکت و عیوب انکساری آمریکا راه یافت. از افتخارات دیگرش می‌توان به عضویت در انجمن سلطنتی لندن (۱۹۸۶) و دریافت نشان گالسترند (انجمن پزشکی سوئد، ۱۹۹۲)، نشان گونین (۱۹۹۴)، نشان بزرگ لیاقت انجمن چشم پزشکی اروپا (۱۹۹۹)، و نشان شوالیه (۲۰۰۰) اشاره کرد.📌تصویر: تمبر یادبود اولین جراحی کاشت لنز مصنوعی، مجموعه تمبر «پیشرفت‌های پزشکی»، طراحی از هاوارد براون، پست سلطنتی بریتانیا، ۲۰۱۰.🔗تصاویر بیشتر در اینستاگرام🔗گزارش کوتاه بی‌بی‌سی، ۲۰۱۶.