📌تازه‌ترین دستورالعمل درمان عفونت‌های دستگاه ادراری🔹انجمن اورولوژی اروپا، ۲۰۲۶🔸#باشگاه_مجلات، ۱۸ مرداد ۱۴۰۵🔹 بابک عزیزافشاری، پاتولوژیست▫️اخیراً انجمن اورولوژی اروپا در پاسخ به تهدید رو به رشد مقاومت ضدمیکروبی، دستورالعمل‌ عفونت‌های اورولوژیک خود را براساس جدیدترین شواهد برای کمک به پزشکان در بهینه‌سازی انتخاب آنتی‌بیوتیک، دوز و مدت زمان درمان به‌روزرسانی کرد.مهم‌ترین تغییر در نسخه تازه که در شماره آگوست ۲۰۲۶ مجله ارولوژی اروپا منتشر شده، یک چارچوب طبقه‌بندی اصلاح‌شده است. تمایز سنتی بین عفونت‌های ادراری «عارضه‌دار» (کمپلیکه) و «بدون عارضه» (غیرکمپلیکه) با طبقه‌بندی براساس تظاهرات بالینی جایگزین شده است. طبق چارچوب جدید، عفونت‌های ادراری به عنوان عفونت‌های «موضعی» (لوکالیزه) مانند سیستیت یا عفونت‌های «منتشر» (سیستمیک) مانند پیلونفریت و پروستاتیت طبقه‌بندی می‌شوند.عفونت‌های ادراری موضعی با علائمی مانند سوزش ادرار، فوریت ادراری یا درد سوپراپوبیک بدون علائم سیستمیک مشخص می‌شوند و عموماً می‌توانند به شکل سرپایی درمان شوند. در مقابل، عفونت‌های سیستمیک با علائمی مانند تب، لرز، افت فشار خون، هذیان یا حساسیت زاویه دنده‌ای-مهره‌ای بروز می‌کنند و نیاز به ارزیابی سریع، آزمایش، تصویربرداری در صورت لزوم، بستری شدن در بیمارستان و درمان فوری آنتی‌بیوتیک داخل‌وریدی دارند.این دستورالعمل‌ها همچنین بر ارزیابی عوامل خطر فردی بیمار که ممکن است احتمال شکست درمان را افزایش دهند، صرف‌نظر از این‌که عفونت موضعی یا سیستمیک باشد، تأکید دارند.توصیه‌های به‌روز شده تأکید بسیاری بر اجتناب از تجویز غیرضروری آنتی‌بیوتیک‌ها دارند. در بیمارانی که علائم موضعی دارند، هیچ عامل خطری ندارند و مشاوره مناسب دریافت کرده‌اند، می‌توان به تأخیر انداختن درمان آنتی‌بیوتیکی را در نظر گرفت زیرا تا ۶۰ درصد عفونت‌های موضعی خفیف بدون آنتی‌بیوتیک برطرف می‌شوند.نکته کلیدی، اجتناب از درمان آنتی‌بیوتیکی برای باکتریوری بدون علامت است. به جز در زنان باردار و قبل از اقدامات اورولوژی همراه با تخریب مخاط، باکتریوری بدون علامت نیازی به آنتی‌بیوتیک ندارد. درمان باکتریوری بدون علامت در زنان مبتلا به عفونت‌های ادراری مکرر، خطر عود را افزایش می‌دهد.غربالگری باکتریوری بدون علامت در اکثر جمعیت‌ها، از جمله زنان سالم، بیماران مبتلا به دیابت کنترل‌شده، زنان یائسه، ساکنان مراکز مراقبت طولانی‌مدت، و بیماران مبتلا به اختلال عملکرد دستگاه ادراری تحتانی توصیه نمی‌شود. درمان در این موارد هیچ فایده بالینی ندارد و ممکن است فلور باکتریایی بالقوه محافظ را از بین ببرد و به مقاومت ضدمیکروبی کمک کند.غربالگری و درمان روتین از نظر باکتریوری بدون علامت فقط برای زنان باردار و بیمارانی توصیه می‌شود که تحت اقدامات تهاجمی اورولوژی قرار می‌گیرند و انتظار می‌رود که مخاط دستگاه ادراری آسیب ببیند.اگرچه روش‌های پیشگیری غیرآنتی‌بیوتیکی جایگزین‌های مهمی برای کاهش مقاومت ضدمیکروبی هستند، اما شواهد حمایت‌کننده از آن‌ها در مقایسه با اثربخشی اثبات‌شده‌ پیشگیری با دوز پایین آنتی‌بیوتیک، تنها «متوسط» یا «ضعیف» ارزیابی شده است.به عنوان مثال، استروژن موضعی یک درمان ایمن است که اکیداً برای زنان یائسه توصیه می‌شود. سایر روش‌ها مانند ایمونوپروفیلاکسی نیز نتایج امیدوارکننده‌ای نشان داده‌اند، هرچند رویکردهای مختلف آن نباید به عنوان یک گروه واحد ارزیابی شوند. به عنوان مثال، فرمولاسیون زیرزبانی در مطالعاتی با بیش از ۱ سال پیگیری ارزیابی شده است و یک بررسی سیستماتیک اخیر از اثربخشی و ایمنی آن پشتیبانی می‌کند.دستورالعمل‌ ۲۰۲۶ همچنین شامل چندین سرفصل جدید است که منعکس‌کننده‌ عملکردهای بالینی در حال تکامل هستند. نمونه آن توصیه‌هایی برای تشخیص و درمان تب‌خال تناسلی و عفونت‌های ادراری قارچی (اغلب کاندیدا آلبیکنس) است.یک به‌روزرسانی کلیدی در مورد پیشگیری با آنتی‌بیوتیک پیش از اقدامات اورولوژی، توصیه به بیوپسی پروستات از طریق پرینه است که براساس شواهد جدید، در این موارد پیشگیری با آنتی‌بیوتیک برای بیمارانی که عوامل خطر خاصی برای عوارض عفونی ندارند توصیه نمی‌شود و در نتیجه استفاده غیرضروری از آنتی‌بیوتیک کاهش می‌یابد.محققین تأکید می‌کنند که این توصیه‌ها به عنوان مرجع عمل می‌کنند و جایگزین قضاوت بالینی فردی نمی‌شوند. تصمیمات درمانی باید همیشه شرایط بالینی، بیماری‌های همراه و ترجیحات هر بیمار را در نظر بگیرند.🔗منبع: مدسکیپکانال تلگرامی پزشکان گیل