✅️ مراسم ترحیم هفتمِ روز داروساز؛ جشنی که مجدد به سوگ نشست @dastandarou✅️ هفتمِ شادیِ یک‌روزه و مات

✅️ مراسم ترحیم هفتمِ روز داروساز؛ جشنی که مجدد به سوگ نشست @dastandarou✅️ هفتمِ شادیِ یک‌روزه و ماتمِ ۳۶۴ روزه✍️ سهراب سهروردی، جامعه‌شناسمقاله‌ای که در ۱۲ شهریور یعنی دقیقا ۷ روز بعد از روز ملی داروسازی در روزنامه دنیای اقتصاد تحت عنوانِ «تیغ دو لبه‌ بازار دارو» منتشر شد: از یک سو، «شوک ارزی» و «افزایش هزینه‌ها» و از سوی دیگر، «تأخیر بیمه‌ها» و «کمبود نقدینگی» که زنجیره‌ی تأمین دارو را فلج کرده است. در چنین بستری، «روز داروسازی» (۵ شهریور) که تنها یک هفته قبل از انتشار این مقاله (۱۲ شهریور) برگزار شده، به عنوان یک «جشن صنفی» و «روزِ تبریک» در نظر گرفته می‌شود، اما این مقاله نشان می‌دهد که این جشن، بیش از آنکه یک «پایانِ خوش» باشد، یک «وقفه‌ی نمادین» در یک بحرانِ مزمن است. جامعه‌شناسی این تناقض را چنین تفسیر می‌کند: این جشن‌ها، مانند یک «ماده‌ی افیونیِ تخدیریِ یک‌روزه» عمل می‌کنند که برای ساعاتی، چهره‌ی شاد و متحدِ صنف را به نمایش می‌گذارند، اما در پس‌پرده، «غمِ فراگیر» ناشی از فرسودگی شغلی، ناامنی اقتصادی و فشار روانی، همچنان باقی است و این جشن‌ها، نه یک «راهکار»، که یک «مسکنِ موقتی» برای التیامِ موقتیِ این دردِ مزمن هستند.✅️ چرا این وضعیت، «غمی فراگیر» ایجاد کرده است؟مشکلاتی که در مقاله به آن‌ها اشاره شده (کمبود نقدینگی، تهدید به افزایش قیمت دارو و کاهش دسترسی بیماران)، دقیقاً همان عواملی هستند که شادیِ یک روزه را به ناامیدیِ همیشگی تبدیل می‌کنند. مقاله به صراحت می‌گوید که «دسترسی به دارو» با «موجودی دارو» تفاوت دارد و داروخانه‌ها به دلیل کمبود نقدینگی، توان خرید ندارند. این یعنی داروساز، نه فقط یک «عاملِ توزیع»، که یک «قربانیِ سیستمِ مالیِ ناعادلانه» است که باید میان «بقایِ شغلی» و «خدمت به بیمار» دست‌وپنجه نرم کند. این احساسِ درماندگی و بی‌عدالتی، همان «غمِ فراگیری» است که در چهره‌ی شادِ روزِ داروسازی، پنهان شده است. داروساز در این روز، برای ساعاتی خود را به «شادیِ صنفی» می‌زند، اما می‌داند که فردا، دوباره با همان «تیغِ دو لبه» (ارز و بیمه) روبرو خواهد شد.✅️ تقابل «تخدیرِ یک‌روزه» و «واقعیتِ ۳۶۴ روزه مزمن»این مقاله، بهترین گواه بر این مدعاست که «روز داروسازی» به عنوان یک «رویدادِ یک‌باره»، نمی‌تواند جایگزین «راهکارهای ساختاری» شود. همان‌طور که در متن مقاله آمده، «سیاستگذار وعده داده است حذف ارز ترجیحی به‌صورت تدریجی و همراه با تقویت پوشش بیمه‌ای انجام شود»، اما این وعده‌ها، درست مانند شادیِ یک‌روزه‌ی داروسازان، در برابر انبوهِ مشکلاتِ مزمن (تأخیر بیمه‌ها، افزایش هزینه‌ها و نبود نقدینگی)، رنگ می‌بازند. جامعه‌شناس از این تناقض نتیجه می‌گیرد که تا زمانی که «راهکارهای ساختاری» (مانند اصلاح نظام پرداخت بیمه‌ها و شفاف‌سازیِ تخصیص ارز) عملی نشوند، هرگونه «جشنِ صنفی» و «تبریکِ روزانه»، تنها به «تسکینِ موقتی» شبیه است که نه تنها درمانی نیست، بلکه ممکن است «حساسیتِ جامعه‌ی داروسازی» را به بحران کاهش دهد و آن را در «انفعالِ خوش‌بینانه» فرو ببرد. از دیدگاه جامعه‌شناختی، این وضعیت، نمونه‌ای از «شکاف میان گفتار و عمل» در نظام سلامت است که در آن، «شادیِ نمادین» با «رنجِ واقعی» در تناقض قرار می‌گیرد و این تناقض، خود یکی از عوامل اصلی «فرسودگیِ شغلی» و «بی‌اعتمادیِ صنفی» محسوب می‌شود.@dastandarou