محققان یک سیستم فیلتر سه لایه ایجاد کردند: یک بررسی کنترل کیفیت اولیه برای طول صحیح، محتوای GC مناسب و عدم وجود توالی‌های مشکل‌ساز؛ یک فیلتر تروپیسم، یعنی توانایی آلوده کردن باکتری هدف، که از طریق وجود پروتئین‌های اتصال مشابه پروتئین‌های ΦX174 تأیید می‌شود؛…از سوی دیگر، نشانه‌های روشنی از قابلیت‌های نوظهور را نشان می‌دهد، توانایی‌هایی که وقتی یک مدل از آستانه خاصی از مقیاس و پیچیدگی فراتر می‌رود و نه توسط برنامه‌نویسان آن طراحی و نه پیش‌بینی شده است، پدیدار می‌شوند: این مدل قوانین زیست‌شناسی مولکولی را بدون اینکه به آنها آموزش داده شود، به تنهایی کشف کرد؛ راه‌حل‌هایی را ایجاد کرد که انسان‌ها قادر به طراحی منطقی آنها نبودند؛ و یک کوکتل فاژ تولید کرد که بر مقاومت باکتریایی غلبه کرد، جایی که فاژهای طبیعی شکست خوردند. اوو جایی در این بین قرار می‌گیرد: او یک طوطی صرف نیست زیرا درک عمیقی (هرچند مبهم) از قوانین سیستم را نشان می‌دهد، اما به معنای انسانی کلمه "خالق" نیز نیست زیرا نوآوری‌های آن نسخه‌هایی از مضامین موجود هستند. بلکه، او یک کاوشگر فوق‌العاده کارآمد در فضایی از امکانات است که قادر به یافتن مسیرهایی است که تکامل و انسان‌ها هنوز کشف نکرده‌اند.اگر یک مدل قوانین زیست‌شناسی را به تنهایی بیاموزد، به شریکی ارزشمند برای تحقیقات علمی تبدیل می‌شود. می‌توانیم آن را بررسی کنیم تا قوانینی را که هنوز نمی‌دانیم کشف کنیم، آنزیم‌هایی را تولید کنیم که در طبیعت وجود ندارند و قادر به تجزیه پلاستیک در اقیانوس‌ها هستند، باکتریوفاژهای سفارشی را برای مبارزه با عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک بدون نیاز به بررسی نمونه‌های محیطی برای سال‌ها طراحی کنیم، مدارهای متابولیک مصنوعی را تصور کنیم که ضایعات کشاورزی را به دارو یا سوخت‌های زیستی تبدیل می‌کنند و با طراحی ذرات ویروسی مصنوعی که سیستم ایمنی را بدون هیچ گونه خطر عفونت آموزش می‌دهند، کشف واکسن‌های جدید را تسریع کنیم. Evo به نوعی «میکروسکوپ محاسباتی» تبدیل می‌شود که به ما امکان می‌دهد فضای توالی‌های ممکن را که بسیار بزرگتر از تعداد اتم‌های جهان قابل مشاهده هستند، بدون نیاز به سنتز و آزمایش هر نوع در آزمایشگاه، بررسی کنیم و اکتشافاتی را که دهه‌ها طول می‌کشید، به ماه‌ها فشرده کنیم. اما روی دیگر سکه هم وجود دارد: همین توانایی مهندسی ژنوم‌های ویروسی کاربردی می‌تواند برای ایجاد ویروس‌های بیماری‌زای خطرناک‌تر، تقویت عوامل عفونی موجود و طراحی سلاح‌های بیولوژیکی بدون نیاز به دسترسی به یک آزمایشگاه ویروس‌شناسی با امنیت بالا استفاده شود. مانع ورود از بین رفته است: تا دیروز، مهارت‌های تخصصی، تجهیزات گران‌قیمت و سال‌ها کار مورد نیاز بود. امروزه، با یک مدل به اندازه کافی آموزش‌دیده و یک سرویس سنتز DNA تجاری (که به صورت آنلاین در دسترس است، هرچند هنوز تا حد زیادی به طور ناکافی کنترل می‌شود)، هر کسی که می‌داند چگونه از هوش مصنوعی سوالات درست بپرسد، می‌تواند یک ویروس خطرناک طراحی کند. یک سابقه نگران‌کننده در سال ۲۰۲۲ پدیدار شده بود، زمانی که گروهی از محققان در Nature Machine Intelligence نشان دادند که یک هوش مصنوعی که برای طراحی داروها آموزش دیده است، می‌تواند به راحتی با تغییر معیارهای بهینه‌سازی، برای تولید مولکول‌های بسیار سمی، از جمله عوامل عصبی، تغییر کاربری دهد. با انتشار این مطالعه در مجله ساینس، یک جهش کوانتومی رخ داده است: ما دیگر در مورد مولکول‌های خطرناکی که توسط کامپیوتر طراحی شده‌اند صحبت نمی‌کنیم، بلکه کل ژنوم‌های ویروسی سنتز شده و آماده آلوده کردن یک سلول هستند. همانطور که خود نویسندگان تأکید می‌کنند، تولید ژنوم‌های جدید فاژ با سیستم‌های هوش مصنوعی، مسائل ایمنی زیستی، مهار زیستی و امنیت زیستی قابل توجهی را ایجاد می‌کند و آنها توصیه می‌کنند که گروه‌هایی که در کارهای طراحی ژنوم آینده مشارکت دارند، در طول چرخه عمر پروژه با متخصصان ایمنی همکاری کنند.https://www.scienzainrete.it/articolo/genomi-su-misura-con-lia-nuova-frontiera-della-biologia-sintetica/francesco-branda/2026-08@pharmamedicalll@pharmamedicalll