در بیمارانی که تحت سایر درمان‌های سیستمیک سرطان قرار می‌گیرند، واکسیناسیون در حوالی شروع درمان نیز ب

در بیمارانی که تحت سایر درمان‌های سیستمیک سرطان قرار می‌گیرند، واکسیناسیون در حوالی شروع درمان نیز با مرگ و میر کمتری همراه بود. سیستمیک به این معنی است که درمان بر کل بدن تأثیر می‌گذارد، نه فقط یک محل واحد.در این گروه، نسبت خطر برای واکسیناسیون mRNA 0.65 بود. برای واکسن Janssen، 0.74 و برای واکسن آنفولانزا، 0.67 بود. باز هم، همبستگی مشابهی برای هر سه نوع واکسن مشاهده شد.سپس محققان با دقت بیشتری بررسی کردند که آیا بیماران واکسینه شده‌ای که مهارکننده‌های ایست بازرسی دریافت می‌کردند، بیشتر سود بردند یا خیر. پس از 120 روز، مرگ و میر در گروه واکسینه شده با mRNA، 5.7 درصد کمتر از بیماران واکسینه شده‌ای بود که سایر درمان‌های سرطان را دریافت می‌کردند. برای واکسن Janssen، این تفاوت اضافی 6.4 درصد بود.در اینجا نیز، هر دو واکسن کووید عملکرد مشابهی داشتند. این موضوع خلاف این فرض است که فناوری mRNA به تنهایی مسئول مزیت اضافی مشاهده شده است.چرا مزیت بقا می‌تواند به دلیل محافظت در برابر عفونت نیز باشد؟یک توضیح احتمالی، محافظت در برابر عفونت‌های شدید است. کووید-۱۹ و آنفولانزا می‌توانند بار اضافی بر بیماران سرطانی وارد کنند و خطر مرگ را افزایش دهند. بنابراین، واکسیناسیون می‌تواند بخشی از مزیت بقا را بدون افزایش خود درمان سرطان توضیح دهد.کاراداکیک نیز این توضیح را محتمل می‌داند. از آنجایی که فقط مرگ و میر کلی ثبت شده است، نمی‌توان رد کرد که افراد واکسینه شده کمتر از کووید-۱۹ یا آنفولانزا فوت کرده‌اند. بنابراین مزیت مشاهده شده لزوماً نباید مبتنی بر اثر مستقیم علیه تومور باشد.آیا واکسیناسیون می‌تواند سیستم ایمنی را به طور کلی فعال کند؟فعال شدن کلی‌تر سیستم ایمنی نیز یک احتمال است. علاوه بر این، بیماران واکسینه شده و واکسینه نشده ممکن است در سایر ویژگی‌ها متفاوت باشند. به عنوان مثال، کاراداکیک اشاره می‌کند که افراد واکسینه شده می‌توانند نماینده یک گروه بیمار منتخب باشند که دسترسی آنها به مراقبت‌های پزشکی با افراد واکسینه نشده متفاوت است. چنین توضیحاتی «حداقل به اندازه تأثیر مستقیم بر تومور» با نتایج سازگار هستند.این واقعیت که منحنی‌های بقا در اوایل پس از شروع درمان سرطان از هم فاصله گرفتند، از نظریه محافظت در برابر عفونت پشتیبانی می‌کند. تغییرات در رشد تومور معمولاً مدت زمان بیشتری طول می‌کشد تا بر بقا تأثیر بگذارد.با این حال، داده‌ها فقط مرگ و میر کلی را ثبت کردند. تشخیص اینکه آیا بیماران در اثر سرطان، عفونت یا علت دیگری فوت کرده‌اند، غیرممکن بود.بنابراین، کاراداکیک خط مشخصی برای بیماران سرطانی ترسیم می‌کند: آنچه مسلم است این است که واکسیناسیون نزدیک به شروع درمان سرطان با بقای بهتر در نمونه بزرگ ایالات متحده همراه بوده است. مزیت اضافی برای بیماران ایمونوتراپی محدود به واکسن‌های mRNA کووید نبود.از سوی دیگر، نتیجه‌گیری زودهنگام خواهد بود که واکسیناسیون mRNA تومورها را به ویژه در برابر ایمونوتراپی حساس می‌کند. به همین ترتیب، مطالعه مشاهده‌ای نمی‌تواند ثابت کند که خود واکسیناسیون باعث بقای طولانی‌تر شده است. به طور خلاصه:در بیماران سرطانی، واکسیناسیون در حدود شروع درمان با مرگ و میر کمتر همراه بود - نتایج مشابهی با واکسن‌های mRNA، Janssen و آنفولانزا مشاهده شد.این لزوماً نشان‌دهنده‌ی مزیت خاصی از فناوری mRNA نیست، زیرا واکسن‌های بدون mRNA همبستگی‌های مشابهی را نشان دادند.اینکه آیا واکسیناسیون، خودِ درمان سرطان را بهبود می‌بخشد، هنوز مشخص نیست: سایر احتمالات شامل محافظت در برابر عفونت، پاسخ‌های ایمنی عمومی یا تفاوت بین بیماران واکسینه شده و واکسینه نشده است.https://www.fr.de/wissen/krebs-hoffnung-durch-mrna-impfung-neue-studie-stellt-den-vermeintlichen-vorteil-infrage-zr-94471080.html@pharmamedicalll@pharmamedicalll