1⃣نکروز پوستی ناشی از وارفارین (Warfarin-induced Skin Necrosis)این عارضه معمولاً در چند روز اول شروع درمان با وارفارین رخ می‌دهد.علت: در شروع درمان، سطح پروتئین C سریع‌تر از سایر فاکتورهای انعقادی کاهش می‌یابد و در نتیجه یک حالت موقت افزایش انعقادپذیری (Hypercoagulable state) ایجاد می‌شود. این وضعیت باعث تشکیل ترومبوز در عروق کوچک پوست و در نهایت نکروز پوستی می‌شود.حدود یک‌سوم بیماران مبتلا، دچار کمبود ارثی پروتئین C هستند.ضایعات پوستی معمولاً در نواحی دارای بافت چربی زیرجلدی ایجاد می‌شوند، از جمله:پستان‌هاشکم و تنهاندام‌هاآلت تناسلییافته پاتولوژی: وجود ترومبوز فیبرینی در عروق پوستی همراه با خونریزی بین‌بافتی.2⃣سندرم انگشت آبی یا بنفش (Purple/Blue Toe Syndrome)این عارضه معمولاً چند هفته پس از شروع وارفارین ایجاد می‌شود.علت: آمبولی کریستال‌های کلسترول (Cholesterol microembolization) که موجب انسداد عروق کوچک انگشتان پا می‌شود.تظاهرات:تغییر رنگ آبی یا بنفش انگشتان پاظاهر لکه‌لکه (Mottled)دردناک بودن انگشتاناین تظاهر بسیار شبیه آمبولی کلسترولی است که گاهی پس از آنژیوگرافی یا کاتتریزاسیون قلب نیز مشاهده می‌شود.3⃣کلسیفیلاکسی (Calciphylaxis)این عارضه نادر است، اما سناریوی کلاسیک آن بیماری است که:نارسایی کلیه پیشرفته دارد و دیالیز می‌شود.هم‌زمان وارفارین مصرف می‌کند.مکانیسم: رسوب کلسیم در آرتریول‌ها باعث انسداد عروق کوچک، ایسکمی و نکروز بافت می‌شود.تظاهرات:ضایعات پوستی بسیار دردناکزخم‌ها و نکروز پوستیعوامل خطر:هیپرکلسمیهیپرفسفاتمیهیپرپاراتیروئیدیسموارفارین یکی از داروهایی است که می‌تواند در بیماران پرخطر باعث ایجاد یا تشدید کلسیفیلاکسی شود، هرچند مکانیسم دقیق آن هنوز کاملاً مشخص نیست.درمان:اصلاح کلسیم و فسفاتدرمان هیپرپاراتیروئیدیسمقطع عوامل تشدیدکننده مانند وارفارین و فرآورده‌های حاوی کلسیمخلاصه مطلب: سه عارضه مهم پوستی وارفارین که باید به خاطر بسپارید:Warfarin-induced Skin NecrosisPurple (Blue Toe) SyndromeWarfarin-induced Calciphylaxisاین سه مورد را هم برای امتحان به خاطر بسپارید و هم برای کار بالینی، چون اگر با بیمارانی که وارفارین مصرف می‌کنند سروکار داشته باشید، احتمال دارد با آن‌ها روبه‌رو شوید.پ ن ادمین: داستان وارفارین از فوریه سال ۱۹۳۳ آغاز شد؛ زمانی که یک کشاورز از شمال‌غرب ایالت ویسکانسین آمریکا برای یافتن علت خونریزی غیرطبیعی گاوهایش به شهر مدیسون رفت. او به دنبال یک دامپزشک دولتی بود، اما چون بیشتر درمانگاه‌ها در روز شنبه تعطیل بودند، به آزمایشگاه کارل پل لینک (Karl Paul Link)، استاد بیوشیمی دانشگاه ویسکانسین–مدیسون، مراجعه کرد.کارل لینک بررسی این ماجرا را آغاز کرد و دریافت که گاوها به بیماری‌ای مبتلا شده‌اند که بعدها «بیماری شبدر شیرین» (Sweet Clover Disease) نام گرفت. این بیماری زمانی ایجاد می‌شود که دام‌ها از یونجه یا شبدر شیرین مرطوب و فاسد تغذیه کنند و در نتیجه دچار خونریزی شدید شوند.سرانجام در سال ۱۹۳۹، کارل لینک و همکارانش موفق شدند ترکیبی را از این علوفه جدا کنند که از انعقاد خون جلوگیری می‌کرد و عامل خونریزی گاوها بود. همین کشف باعث شد پژوهشگران به این فکر بیفتند که شاید بتوان از این ماده برای پیشگیری از لخته‌های خطرناک خون در انسان نیز استفاده کرد.با این حال، این ایده سال‌ها به تعویق افتاد و این ترکیب ابتدا به‌عنوان سم موش مورد استفاده قرار گرفت؛ زیرا جوندگان خسارت زیادی به محصولات کشاورزی وارد می‌کردند.چند سال بعد، کارل لینک و گروهش موفق شدند نوعی از این ماده را به شکل وارفارین سدیم (Warfarin Sodium) تولید کنند که در آب محلول بود و امکان مصرف خوراکی داشت. این دارو در سال ۱۹۵۴ برای استفاده در انسان تأیید شد و به‌تدریج به یکی از پرکاربردترین داروهای ضدانعقاد خوراکی در تاریخ پزشکی تبدیل شد؛ دارویی که با وجود ظهور داروهای جدیدتر، هنوز هم در بسیاری از بیماران در سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد.