دهانِ گشوده به مغاک؛ تبارشناسی اضطراب و تروما در کهن‌الگوی بابلیدر خوانش پدیدارشناختی اسطوره، «اریدو» و مصب آب‌های آغازین، صرفاً یک مختصات جغرافیایی در میان‌رودان نیستند؛ بلکه استعاره‌ای از مرز سوبژکتیویته با آبستنِ تاریک ناخودآگاه هستند. جایی که «ائا»—به‌مثابه دالّ اعظمِ خرد، آب‌های ژرف و جادو—باید مداخله کند تا سوژه را از بلعیده‌شدن توسط نیروهای ویرانگر و ارواح سرگردانِ اطمو بازدارد.در بخشی از مناجات کتاب «بهشت و دوزخ در باور بابلیان باستان» (آلفرد ارمیا) می‌خوانیم: «...بر دهانت، آب زداینده‌ی ناپاکی ریخته، دهانت را به یاری ورد طرد ارواح پلید گشوده...»از منظر روان‌کاوی اعماق، این فرایند طرد ارواح و شست‌وشوی دهان، چیزی جز مواجهه مستقیم با ترومای سکوت و اختگی بیانی در برابر ابژه مرگ نیست. دهانی که از وحشتِ تاریکی دوخته شده و توان نام‌گذاری رنج را از دست داده، با ورد جادویی و مناسک تطهیر مجدداً گشوده می‌شود. جادو در این بافتار کهن، نخستین تلاش سوژه باستانی برای اعمال اراده و بازپس‌گیری کلام از دست بلعنده نیستی است.انسان بابلی، بر خلاف تسلی‌های متاخر اخلاقی، توهمی درباره جاودانگی بدن نداشت؛ سرنوشت خاک، بازگشت به خاکستر خفقان‌آور جهان زیرین (ارکالا) بود. اما از دل همین ناممکنی، تخیل روانکاوانه و کهن‌الگویی زاده می‌شود: برای آنکه روانِ ازهم‌پاشیده فرد در مغاک محو نگردد، باید از مرحله پالایش بگذرد تا «مانند ستارگان دوردست آسمان بدرخشد». این درخشش استعاری، بازنمایی فراروی آگاهی از گل‌ولای ناخودآگاه و تثبیت در ساحت روشنایی است؛ تلاشی آغازین برای شکل‌دهی به یکپارچگی ایگو در برابر هجوم سایه‌ها.بهشت و باغ خدایان در اریدو، آرمان‌شهری بیرونی نیست؛ فرافکنی تمنای روانی انسانی است که در برزخِ میان خاکستر میدان نبرد و آرزوی استعلا، کلام و افسون را ابزاری برای رام‌کردن اضطراب بنیادینِ مرگ می‌سازد.سعید جلوخانی#سعید_جلوخانی #روانکاوی #اسطوره_شناسی #آلفرد_ارمیا #میان_رودان #ناخودآگاه #تروما #یونگ #اضطراب_وجودی #کهن_الگو #پدیدارشناسیhttps://t.me/wilfred_bion