....رگه های اگزیستانسیالیسم ژان پل سارتر در سمینار اضطراب ژاک لاکان✍️سعید جلوخانی ترس همواره در مورد چیزی است من از مار یا عقرب می ترسم اما اضطراب موضوع ندارد به قول هایدگر هیچ چیز و هیچ کجا است .ژان-پل سارتر نکته‌ی مشابهی را درباره‌ی اضطراب مطرح می‌کند و مثال مردی را می‌زند که بر فراز یک پرتگاه ایستاده است. آن‌چه برای این مرد هول‌آور است احتمال سقوط نیست؛ بلکه این واقعیت است که او این قدرت را دارد که خود را به درون مغاک پرتاب کند. در ترس بیم سقوط کردن را دارد .یا به قول سورن کیرکگور اضطراب ، دلهره آزادی است . بنگرید بهBeing and Nothingness: A Phenomenological Essay on Ontology, trans. Hazel E. Bernes(New York: Taylor and Francis Books Ltd., 2002).لکان می‌گوید؛« در مواردی که افراد با پریدن از پنجره خودکشی می‌کنند، می‌توان پنجره را به‌عنوان پنجره‌ی فانتزی تلقی کرد. سوژه خود را نابود می‌کند؛ زیرا فانتزی او فروپاشیده است - پس به ‌نظر می‌رسد که به‌راستی از فانتزی خود بیرون می‌پرد. اما در مورد مردی که خود را در مقابل ساختمان پلیس به آتش کشید این نوع خودویرانگری را نمی‌بینیم. در این‌جا سوژه بیشتر به دنبال ارسال پیامی خطاب به مراجع اقتدار است. به عبارتی، سوژه می‌کوشد دیگری بزرگ را وادار کند تا رنج او را به رسمیت بشناسد.»#روانکاوی #سورن_کیرکگور #ژاک_لاکان #زیگموند_فروید https://www.instagram.com/reel/Db0m0JIMEeM/?igsh=aXVxcndiY3pxbTcw