🛑 اگزیستانسیالیسم؛ از «برچسبِ» مصرفی تا زیستِ دردمند✍️ سعید جلوخانی بزرگترین خیانت به «فلسفه» در فض

🛑 اگزیستانسیالیسم؛ از «برچسبِ» مصرفی تا زیستِ دردمند✍️ سعید جلوخانی بزرگترین خیانت به «فلسفه» در فضای فکری ایران، «مدرسه‌ای کردن» (Schooling) مفاهیم است. ما اگزیستانسیالیسم را به یک «برچسب» بدل کردیم که رویِ هر کتابی می‌چسبانیم تا ویترین‌مان پرزرق‌وبرق‌تر شود. اما حقیقت این است: اگزیستانسیالیسم نه یک مکتبِ یکدست، که یک «امکانِ تفکر» است.اینکه سارتر از اطلاقِ نامِ اگزیستانسیالیست به خود ابا داشت، یا هایدگر در *Zeit und Sein* (زمان و وجود) پدیدارشناسی را چیزی فراتر از یک مکتب می‌دید، به ما یادآوری می‌کند که ما با یک «نظامِ فکری» (System) طرف نیستیم، بلکه با «مسأله‌ی وجود» طرفیم.❌ آفتِ «یالوم‌زدگی»:در روان‌درمانی، ما با تقلیلِ این غنایِ عظیم به سه نام (یالوم، رولو می‌، فرانکل) روبرو هستیم. این تقلیل‌گرایی، فلسفه را به «شعرِ آرام‌بخش» بدل کرده است. درمانگرِ اگزیستانسیال، فیلسوفِ کافه‌نشین نیست که برای بیمار موعظه کند؛ او یک «پدیدارشناس» است. به قول ارنستو اسپینلی در *The Interpreted World*، وظیفه ما «توصیف» (Description) است، نه «تبیین» (Explanation). وقتی فیلسوف/درمانگر شروع به تبیینِ زندگیِ بیمار با کلیشه‌هایِ از پیش تعیین‌شده می‌کند، در واقع دارد «مرگِِ تفکر» را رقم می‌زند.فلسفه، آزاردهنده است. اگر فلسفه‌ای می‌خوانید که شما را نمی‌آزارد و صرفاً به شما حسِ «خوب بودن» می‌دهد، احتمالاً دارید «شبه‌فلسفه» (دوکسا) مصرف می‌کنید، نه فلسفه.این مسیرِ ماست: شکستنِ بت‌هایی که از هایدگر، سارتر یا یالوم ساخته‌ایم، برایِ بازگشت به خودِ «مسأله‌یِ هستی».در این کانال با هم این مسیرِ دردناک اما ضروری را ادامه می‌دهیم.نکته کتاب زمان و وجود با کتاب هستی و زمان مارتین هایدگر متفاوت است.#فلسفه #اگزیستانسیالیسم #پدیدارشناسی #روان_درمانی #نقد_فرهنگی #سعید_جلوخانیhttps://t.me/phenomenology_existentialism