#فلسفه™️خدا مرده است؛ اما چه کسی جای او نشسته؟«خدا مرده است.»✍️ سعید جلوخانی جمله‌ای که با نیچه به ی

#فلسفه™️خدا مرده است؛ اما چه کسی جای او نشسته؟«خدا مرده است.»✍️ سعید جلوخانی جمله‌ای که با نیچه به یکی از مشهورترین گزاره‌های تاریخ فلسفه تبدیل شد.اما اگر خدا مرده باشد، چه چیزی جای او را می‌گیرد؟انسان؟نیچه به این سادگی رضایت نمی‌دهد. اگر انسان فقط جای خدا بنشیند، ساختار قدیمی هنوز پابرجاست؛ فقط نامِ ارباب عوض شده است.فروید از مسیر دیگری به مسئله نزدیک می‌شود.در روان‌کاوی، «پدر» صرفاً یک شخص نیست؛ پدر با قانون، ممنوعیت، اقتدار، میل و فقدان گره خورده است.و درست همین‌جا یک پرسش جذاب شکل می‌گیرد:آیا میان «مرگ خدا» نزد نیچه و «مرگ پدر» در روان‌کاوی فرویدی نسبتی وجود دارد؟نه به این معنا که این دو یکی هستند؛ بلکه از این جهت که هر دو ما را با مسئله‌ی فقدان یک مرجعِ تضمین‌کننده مواجه می‌کنند.نیچه می‌پرسد:پس از مرگ خدا، چه کسی ارزش‌ها را خواهد آفرید؟فروید می‌پرسد:پس از کشف ناخودآگاه، چه کسی واقعاً صاحب میل و گفتار خویش است؟و لکان یک قدم جلوتر می‌رود:سوژه در زنجیره‌ی دال‌ها کجاست؟شاید «مرگ خدا» پایان یک مسئله نباشد؛ بلکه آغاز مسئله‌ای بزرگ‌تر باشد:وقتی دیگر هیچ مرجع متعالی‌ای قرار نیست معنای زندگی ما را تضمین کند، با آزادی خود چه می‌کنیم؟و شاید کشف ناخودآگاه نیز همین ضربه را از درون وارد کند:ما حتی در خانه‌ی خودمان نیز کاملاً صاحب‌خانه نیستیم.@phiilosophiy