ویلارد کوآین از مهمترین فیلسوفان تحلیلی قرن بیستم. @philosophyofscienceکواین و نقد اثبات‌گرایی منطق

ویلارد کوآین از مهمترین فیلسوفان تحلیلی قرن بیستم. @philosophyofscienceکواین و نقد اثبات‌گرایی منطقی در فلسفه تحلیلیمهدی دزفولی ویلارد ون اورمن کواین از مهم‌ترین فیلسوفان تحلیلی قرن بیستم است که با نقد برخی مبانی تجربه‌گرایی منطقی، مسیر فلسفه تحلیلی را به شکل قابل توجهی تغییر داد. کواین در آغاز به‌شدت تحت تأثیر سنت منطق‌گرایی و تجربه‌گرایی قرار داشت و با متفکرانی مانند رودولف کارناپ ارتباط فکری نزدیکی داشت، اما به تدریج نسبت به برخی مفروضات بنیادین اثبات‌گرایی منطقی تردید کرد. مقاله مشهور او با عنوان «دو جزم تجربه‌گرایی» مهم‌ترین بیان این تحول است. کواین در این مقاله دو اصل اساسی تجربه‌گرایی سنتی را مورد انتقاد قرار داد: تمایز بنیادین میان گزاره‌های تحلیلی و ترکیبی و تقلیل‌گرایی، یعنی این تصور که هر گزاره معنادار را می‌توان به تجربه‌های حسی منفرد فروکاست. او در برابر این دیدگاه، نظریه‌ای کل‌گرایانه از معرفت و تأیید ارائه کرد که بر اساس آن گزاره‌های علمی در قالب یک شبکه به تجربه مرتبط می‌شوند. این دیدگاه بعدها در طبیعت‌گرایی، فلسفه زبان، نظریه عدم تعین ترجمه و مفهوم تعهد هستی‌شناختی او گسترش یافت. هدف این مقاله بررسی جایگاه کواین در فلسفه تحلیلی و تحلیل مهم‌ترین نقدهای او بر اثبات‌گرایی منطقی است.فلسفه تحلیلی قرن بیستم تا حد زیادی با تلاش برای دستیابی به دقت منطقی و روشن‌کردن ساختار زبان شکل گرفت. فرگه، راسل و مور از بنیان‌گذاران این سنت بودند و بعدها جریان اثبات‌گرایی منطقی در حلقه وین، این پروژه را با تجربه‌گرایی و منطق جدید پیوند زد.اثبات‌گرایان منطقی معتقد بودند که گزاره‌های شناختی اساساً در دو دسته قرار می‌گیرند: گزاره‌هایی که به دلیل ساختار منطقی یا معنایی خود صادق‌اند و گزاره‌هایی که صدق آنها به تجربه وابسته است. در مقابل، گزاره‌های متافیزیکی که نه تحلیلی بودند و نه به‌طور تجربی آزمون‌پذیر، از نظر آنان فاقد معنای شناختی کافی تلقی می‌شدند.کواین در چنین فضای فکری‌ای رشد کرد و بسیاری از دغدغه‌های آن را پذیرفت، اما سرانجام به این نتیجه رسید که مرزهایی که اثبات‌گرایان میان زبان، منطق و تجربه ترسیم کرده‌اند، به آن اندازه که تصور می‌شود روشن و بنیادی نیستند.نقد کواین را نمی‌توان صرفاً حمله‌ای به علم یا تجربه‌گرایی دانست. برعکس، او می‌کوشید تجربه‌گرایی را از برخی پیش‌فرض‌های فلسفی آن رها کند و تصویری واقع‌بینانه‌تر از علم، زبان و معرفت ارائه دهد.۱. اثبات‌گرایی منطقی و تجربه‌گراییاثبات‌گرایی منطقی بر این باور بود که معرفت معتبر باید یا از منطق و ریاضیات سرچشمه بگیرد یا با تجربه ارتباط داشته باشد. گزاره‌های منطقی و ریاضی به دلیل ماهیت صوری خود معتبرند و گزاره‌های علمی از طریق مشاهده و تجربه آزموده می‌شوند.از این منظر، فلسفه نباید به دنبال ارائه نظریه‌هایی درباره «واقعیت نهایی» باشد. وظیفه فلسفه بیشتر روشن‌کردن زبان و ساختار منطقی گزاره‌هاست.رودولف کارناپ از مهم‌ترین نمایندگان این جریان بود. او تلاش می‌کرد نشان دهد که بسیاری از مسائل فلسفی را می‌توان با تحلیل منطقی زبان و تمایز میان چارچوب‌های زبانی روشن کرد.کواین اگرچه با این پروژه همدلی داشت، معتقد بود که نمی‌توان زبان و نظریه علمی را آن‌قدر از واقعیت و تجربه جدا کرد که اثبات‌گرایان تصور می‌کردند.@philosophyofscience