🔺فیزیک کوانتومی مدرن، فروپاشی دترمینیسم و بقای اصل عام علیت در الهیات و علم🔺 یکی از جنجالی‌ترین مب

🔺فیزیک کوانتومی مدرن، فروپاشی دترمینیسم و بقای اصل عام علیت در الهیات و علم🔺 یکی از جنجالی‌ترین مباحث در تلاقی علم و دین، ادعای فروپاشی «اصل علیت» (Causality) در جهان کوانتومی (Quantum World) است. بسیاری با مشاهده عدم قطعیت ذاتی در پدیده‌های زیراتمی، گمان کردند که پایه و اساس علیت در هم شکسته است؛ اما این ادعا ناشی از یک مغالطه بزرگ و خلط مفهوم «دترمینیسم لاپلاسی» (Laplacian Determinism) یا همان موجبیت صلب کلاسیک با «اصل عام علیت» (General Causal Principle) است. در فیزیک کلاسیک نیوتنی، علیت به صورت خطی (Linear Causality) و جبری فهمیده می‌شد؛ به این معنا که با دانستن دقیق شرایط اولیه (Initial Conditions) یک سیستم، آینده آن با قطعیت صددرصدی قابل پیش‌بینی بود. فیزیک کوانتوم (Quantum Physics) با اثبات خصلت آماری (Statistical) و احتمالیِ (Probabilistic) ذرات پیش از رصد شدن، تنها این موجبیت صلب و دترمینیسم را رد کرد، نه آنکه جهان را به رویدادهای بی‌علت و خلق از عدم بسپارد. بنیان‌گذارانی چون هایزنبرگ و پلانک نیز صراحتاً تأکید داشتند که مکانیک کوانتوم صرفاً به علیت کلاسیک (Classical Causality) پایان داده است، نه اصل هستی‌شناختی علیت.با عبور از مدل خطی، علم معاصر به درک تازه‌ای از علیت غیرخطی (Non-linear Causality) و سیستماتیک دست یافته است. در این پارادایم، پدیده‌هایی نظیر نوظهوریافتگی (Emergence) نشان می‌دهند که معلول‌ها می‌توانند حاصل هم‌افزایی شبکه‌ای از علل پنهان و آشکار باشند. شگفت‌انگیزتر آنکه در مرزهای دانش کوانتومی، توالی زمانی علت و معلول نیز به چالش کشیده شده است. پدیده‌هایی مانند «علیت معکوس» (Retrocausality) و برهم‌نهی ترتیب علی (Superposition of Causal Order) در آزمایش‌های جدید (مانند آزمایش انتخاب تأخیردار) نشان می‌دهند که در دنیای زیراتمی، تقدم و تأخر زمانی می‌تواند جابه‌جا شود و آینده بر گذشته اثر بگذارد. این دستاوردها اصل علیت را ابطال نمی‌کنند، بلکه آن را از قید و بند هندسه زمان و توالی خطی آزاد می‌سازند و نشان می‌دهند که رابطه علت و معلول در سطوح بنیادین کیهان، بسیار پیچیده‌تر از ادراک شهودی و تقلیل‌گرایانه (Reductionist) ماست.این تفکیک مفهومی، دستاوردی حیاتی برای الهیات فلسفی (Philosophical Theology) و فلسفه دین به شمار می‌آید. براهین کیهان‌شناختی اثبات مبدأ هستی، مانند برهان کلام ویلیام لین کریگ، تنها به «اصل عام علیت» به عنوان یک شرط لازم متکی هستند و نیازی به موجبیت فیزیکی ندارند. در فیزیک کوانتوم، هرچند رُمبش تابع موج (Wave Function Collapse) و تعیین مقدار قطعی اسپین یک ذره در حالت برهم‌نهی کوانتومی (Quantum Superposition)، رویدادی غیردترمینیستی (Non-deterministic) و تصادفی است، اما خود این رویداد بدون وجود فیزیکی ذره و آماده‌سازی شرایط اولیه آزمایش (به عنوان علت بنیادین) مطلقاً محال است. بنابراین، رویداد کوانتومی "بی‌تعین" است اما "بی‌علت" نیست. این یعنی پایه‌های عقلانی الهیات در مواجهه با مکانیک کوانتومی نه تنها متزلزل نمی‌شوند، بلکه با رهایی از جبرگرایی مکانیکی (Mechanical Determinism)، افق‌های نوینی برای تبیین فاعلیت و واقعیت در کیهان می‌یابند.📚 منابع علمی برگزیده:۱. Bunge, M. (1979). Causality and Modern Science (3rd ed.). Dover Publications.۲. Craig, W. L., & Sinclair, J. D. (2009). The Kalām Cosmological Argument. In The Blackwell Companion to Natural Theology.۳. Maudlin, T. (2019). Philosophy of Physics: Quantum Mechanics. Princeton University Press.۴. Rubino, G., et al. (2016). "Experimental verification of an indefinite causal order". arXiv preprint.مرکز علم و الهیات؛ پژوهشکدهٔ مطالعات بنیادین علم و فناوری دانشگاه شهید بهشتی🆔 @The_Science_and_Theology_Center