با نام او درباره اخراج دانشجویان از دانشگاه در جامعه زخم خورده مصیبت دیده و تحت فشار روحی و مادی ایر

با نام او درباره اخراج دانشجویان از دانشگاه در جامعه زخم خورده مصیبت دیده و تحت فشار روحی و مادی ایران در این شرایط که دانشگاه و مدارس و فضاهای عادی جامعه مدنی نیمه تعطیل هستند و معلوم نیست کی و تحت چه شرایطی باز گشایی شوند ، در آینده ای که احتمال جنگ و نابودی زیرساخت هایمان وجود دارد ، در شرایطی که صدها تن از رهبران نظامی و سیاسی کشور ترور شده اند و دشمنان خارجی محاصره شدیدی بر کشور تحمیل کرده اند، گرانی و فشار اقتصادی کمر خانواده ها را شکسته ، ملیونها نفر شغل خود را از دست داده اند ، ما نیاز به همدردی و مدارا و مصالحه و گذشت و وحدت و دستگیری از همدیگر و به داد هم رسیدن داریم نه اخراج و اعدام و تهدید. اخراج دانشجویان دل یک عده ای را خنک می‌کند و داغی بر دل خانواده و جوانان دیگر می‌گذارد و خشم و خشونت فی‌مابین را افزایش می‌دهد. من نگرانم برای زنده ماندن خانواده شریف، و تلاش میکنم برای نشان دادن حداقل همدردی با دیگری هایی که شاید با رفتارشان یا عقیده شان مخالف هم باشم اما دیگری من هستند و من من. دانشجویان نیاز به امید ، همدلی، درک متقابل و اینده ای معلوم و روشن برای رشد و شکوفایی دارند. اعتراض انها بیشتر از سر نداشتن چاره و ناامیدی است تا بدخواهی . باید با مدارا با یکدیگر کشور مان و خانه خودمان را با هم بسازیم. اخراج از خانه که معنا ندارد. مدارا فضیلت حق دادن به دیگری است نه کسی که مثل من فکر می‌کند. گذشت در مورد کسی است که اشتباهی کرده . اگر این فضایل را الان که در سختی و فشار هستیم نتوانیم در درون جامعه خود بروز دهیم جامعه غیر فضیلت مند و خشونت آمیزی را تجربه خواهیم کرد همه ما. من نگران آینده ایران هستم با این افزایش آتش خشم ها و نفرت ها. حداقل در شریف و برای شریف جزیره ای از فضیلت مندی ایجاد کنیم با درک یک دیگر جامعه ای بسازیم به سمت آینده همه ما مسولیت مان را در قبال جامعه بپذیریم . مخصوصا مسولیت های مربوط به وضعیت اقتصادی و سیاسی که بن بست هایی را پدید آورده و جامعه را دو قطبی کرده است. با احترامابراهیم آزادگان