کار از کار گذشته و مادر را از دست داده بود. کف پای او را می‌بوسید و با گریه می‌گفت: «مادر جان! پسرت حسین هستم! قبل از این‌که قلبم پاره شود و بمیرم، با من حرف بزن...»▪︎ مقتل‌ مُقرّم، ص ۲۳۵