چشمانش را بست تا سکانس آخرین بازیگری اش را برای ابدیت ضبط کند. غلامرضا بالاخره مادر را پیدا کرد، آقا

چشمانش را بست تا سکانس آخرین بازیگری اش را برای ابدیت ضبط کند. غلامرضا بالاخره مادر را پیدا کرد، آقای قندی از پله‌های خاطره بالا رفت و مرد برفی در آفتابِ بی‌پایان آب شد. اکبر عبدی رفت تا در قاب سپیدِ فراموشی، مشقِ غمگین‌ترین نقشِ عمرش را بنویسد: «بودنِ نبودن». سینما بی‌او، خانه‌ای بدون پنجره است و لبخندها، بی‌صاحب‌ترین مهاجرانِ کوچه‌پس‌کوچه‌های خاطره. او با سیمرغ‌هایش پر کشید، با «خوابم می‌آد» تا ابد به خواب رفت و با «اجاره‌نشین‌ها» در هزارتویِ دل‌هایمان مستاجر ماند. ای کاش این فیلم، پایانی نداشت.#اکبر_عبدی#یادبود▪️ سید حمید شریف نیا🆔 @piaderonews  👈