🎼🎹 و آن ۲۰ میزان جادویی!وقتی پایم را روی صحنه گذاشتم، برخلاف آنچه همیشه تصور می‌کردم، از دیدن آن ه

🎼🎹 و آن ۲۰ میزان جادویی!وقتی پایم را روی صحنه گذاشتم، برخلاف آنچه همیشه تصور می‌کردم، از دیدن آن همه جمعیت نه‌تنها خوشحال نشدم، بلکه ترسی که مدت‌ها در اعماق جانم خفته بود، ناگهان شعله کشید؛ ترسی عظیم، خاموش و بی‌رحم که انگار تمام وجودم را در مشت خود می فشرد. بیش از پانصد جفت چشم مشتاقانه به من دوخته شده بود؛ پانصد نگاه که منتظر بودند ببینند از پشت آن پیانو چه چیزی متولد خواهد شد. آرام و موقر، کنار تا کنار پیانو قدم برداشتم، دست راستم را به نشانه احترام روی بدنه آن گذاشتم و تعظیم کوچکی کردم؛ اما درونم هیچ شباهتی به آن ظاهر آرام و موقرم نداشت. نت‌ها را با وسواس چیده بودم، چون بسیاری از صفحات را هنوز نمی‌توانستم کاملاً از حفظ بنوازم. پیش از من، نوازندگانی بسیار ماهر از گوشه‌وکنار دنیا روی صحنه آمده بودند و من هجدهمین نوازنده بودم؛ بعضی از اجراها چنان خیره‌کننده بودند که تقریباً احساس کردم تمام اعتمادبه‌نفسم را همان‌جا، میان تشویق‌های سالن، جا گذاشته‌ام. پشت پیانو که نشستم، ناگهان سکوتی مرگبار سالن را فرا گرفت؛ سکوتی سنگین‌تر از هر صدایی که تا آن روز شنیده بودم. ضربان قلبم لحظه‌به‌لحظه بالاتر می‌رفت؛ ۱۴۰، ۱۵۰، ۱۶۰ و شاید بیشتر. قلبم چنان می‌کوبید که احساس می‌کردم صدایش از قفسه سینه‌ام عبور کرده و در تمام سالن طنین انداخته است و تمام آن پانصد نفر نیز صدای وحشتناک تپش‌های مرا می‌شنوند. آدرنالین در رگ‌هایم می‌دوید، عضلاتم منقبض شده بودند و مغزم گویی با تمام قدرت فریاد می‌زد: «خطر!» اما هیچ خطری وجود نداشت؛ نه شیری در سالن بود، نه دشمنی پشت سرم ایستاده بود؛ تنها یک پیانو بود و یک قطعه موسیقی و پانصد انسان که می‌خواستند بشنوند. بیش از چهار ماه روی آن قطعه کار کرده بودم؛ چهار ماه تمام، نت به نت و میزان به میزان، ریزه‌کاری‌هایش را از بر کرده بودم، اما اکنون جرئت نمی‌کردم بدون نت بنوازم. خودم را در یک سالن بین‌المللی می‌دیدم، کنار پیانیست‌هایی که شاید روزگاری آمال و آرزوهای من بودند. چند تن از آنها به عنوان اعضای هیئت ژوری در ردیف اول نشسته بودند و با دقت مرا نگاه می‌کردند؛ کسانی که تمام عمر آرزو داشتم حتی یک‌بار از نزدیک ببینم، حالا چند متر آن‌طرف‌تر نشسته بودند تا مرا قضاوت کنند. لحظه‌ای نگاهم به پای راستم افتاد؛ به‌شدت می‌لرزید، چنان که احساس می‌کردم زیر کفشم یک ویبراتور قدرتمند کار گذاشته‌اند. چند ثانیه مکث کردم، دوباره به نت‌ها نگاه کردم و ناگهان از خودم پرسیدم: «چرا باید بترسم؟» مگر بقیه چه چیزی دارند که من ندارم؟ مگر آنها هم انسان نیستند؟ مگر من همین قطعه را در تمرین‌ها بارها و بارها ننواخته‌ام؟ وقتی در تمرین‌ها آن‌قدر موفق بودم، چه دلیلی دارد که اکنون نتوانم؟ به‌آرامی شروع کردم؛ با تمپویی پایین‌تر از آنچه در تمرین انتخاب کرده بودم. اما از همان لحظه اول، ذهنم به میزان‌های ۳۸ تا ۵۸ دوخته شده بود؛ به آن «۲۰ میزان لعنتی»؛ همان بیست میزانی که قرار بود در آنها دیوانگی‌های آهنگسازی کارل ماریا فون وبر را به نمایش بگذارم. هرچه جلوتر می‌رفتم، به آنها نزدیک‌تر می‌شدم و اضطرابم لحظه‌ای رهایم نمی‌کرد. قطرات عرق از پیشانی‌ام روی کلاویه‌ها می‌ریختند و صحنه‌ای عجیب و وحشتناک ساخته بودند. با خودم می‌گفتم: «چرا اصلاً در این جشنواره شرکت کردم؟ می‌توانستم مثل گذشته در هتل اسپیناس بلوار کشاورز بنوازم، هر روز غذای گرم بخورم و در آرامش زندگی کنم؛ چرا خودم را به این گرداب بی پایان انداختم؟» غرق این افکار بودم و همچنان می‌نواختم. اضطراب ذره‌ای کم نشده بود، اما من با پررویی عجیبی ادامه می‌دادم. هیچ‌گاه تجربه حضور در چنین سالن بزرگی را نداشتم. پشت یکی از بهترین پیانوهای دنیا نشسته بودم، اما زیر انگشتانم به جای کلاویه‌ها تکه‌پاره‌های سنگ و آجر ریخته بودند. دست‌هایم می‌لرزیدند و نمی‌توانستم دینامیک‌ها را آن‌گونه که تمرین کرده بودم اجرا کنم؛ کرشندوها و دیکرشندوها را کنار گذاشته بودم و تمام هدفم این بود که فقط قطعه را بدون اشتباه به پایان برسانم. اما ناگهان چیزی در درونم فریاد زد: «مگر برای مسابقه نیامده‌ای؟ مگر قرار نیست سه نفر اول بورسیه تحصیلی در آمریکا دریافت کنند؟ پس چرا همین حالا تسلیم شده‌ای؟» من چهار ماه تمرین کرده بودم؛ می‌دانستم این قطعه چیزی نیست که مرا از پای دربیاورد. هنوز تا پایان قطعه ده‌ها میزان باقی مانده بود. چرا خودم را از پیش بازنده تصور کنم؟ چرا به جای قضاوت خودم، به موسیقی گوش ندهم؟ به خودم گفتم: «فقط بنواز؛ خودت را هنگام نوازندگی قضاوت نکن؛ لذت ببر.