اگر تو لذت ببری، شنونده هم لذت خواهد برد.» مچ‌هایم را که از شدت اضطراب منقبض شده بودند کمی بالا و پا

اگر تو لذت ببری، شنونده هم لذت خواهد برد.» مچ‌هایم را که از شدت اضطراب منقبض شده بودند کمی بالا و پایین کردم؛ حرکتی ساده، اما برای من شبیه باز کردن پنجره‌ای در یک اتاق خفه بود. چند میزان جلوتر رفتم و ناگهان اتفاقی عجیب افتاد: برای نخستین بار اجرای خودم را شنیدم! خدای من! تا آن لحظه اصلاً موسیقی خودم را نشنیده بودم؛ تمام مدت با ذهنم می‌جنگیدم. حالا اما خودم را به جای کارل ماریا فون وبر می‌دیدم و از خودم می‌پرسیدم اگر من آهنگساز این قطعه بودم، آن را چگونه می‌نواختم؟ من باید ریسک می‌کردم. اجرای من باید با دیگران تفاوتی می‌داشت؛ اما تفاوتی که روح قطعه را زخمی نکند. می دانستم که نوازنده فقط مترجم نت‌ها نیست؛ در لحظه اجرا، شریک آفرینش آهنگساز است. نت‌ها چارچوب را می‌سازند، اما درون این چارچوب هنوز جایی برای نفس، تخیل، رنگ، شخصیت و آزادی وجود دارد. و درست در همین لحظه بود که به میزان ۳۸ رسیدم؛ به همان بیست میزان لعنتی! اما دیگر از آنها نمی‌ترسیدم. حالا باید خودم را ثابت می‌کردم...تصمیمم را گرفتم: نمی‌خواستم این بیست میزان را مثل بقیه بنوازم. نمی‌خواستم آنها را مکانیکی و خشک اجرا کنم. پاساژهای تند و تیز را در ذهنم به ابرهایی در آسمان تشبیه کردم و خودم را پرنده‌ای دیدم که روی آنها پرواز می‌کند. و پرواز کردم. ناگهان چیزی در من آزاد شد. انگشتانم روی کلاویه‌ها حرکت می‌کردند و من احساس می‌کردم دیگر مجبور نیستم تک‌تک حرکاتشان را کنترل کنم. ماه‌ها تمرین، تکرار، حافظه حرکتی و هزاران بار اجرای همان الگوها، اکنون در اعماق دستگاه عصبی‌ام راه خود را پیدا کرده بودند. دیگر هر حرکت را آگاهانه فرمان نمی‌دادم؛ بدنم می‌دانست چه باید بکند. من دیگر «نمی‌نواختم»؛ انگار موسیقی از میان من عبور می‌کرد. لحظه‌ای که مرز میان نوازنده و شنونده محو می‌شود، زمان شکل دیگری پیدا می‌کند، خودآگاهی فروکش می‌کند و تمام توجه در لحظه جاری می‌شود. من در آن لحظه غرق شده بودم. دیگر نه به میزان فکر می‌کردم، نه به هیئت ژوری، نه به جایزه، نه به نتیجه و نه حتی به پانصد نفری که روبه‌رویم نشسته بودند. فقط پرواز می‌کردم. آن بیست میزانی که در تمرین‌ها کابوس من بودند، حالا به زیباترین بخش اجرایم تبدیل شده بودند. حتی چند بار سرم را از روی کلاویه‌ها و نت‌ها بلند کردم و به جمعیت نگاه کردم و لبخند زدم؛ می‌خواستم بدانند آن آدم چند دقیقه پیش دیگر روی صحنه نیست. ترس محو شده بود. پاساژها یکی پس از دیگری از زیر انگشتانم عبور می‌کردند، بی‌آنکه فرصت کنم درباره تک‌تک آنها فکر کنم. انگار انگشتانم دیگر از من اجازه نمی‌گرفتند؛ آنها خودشان راه را می‌دانستند. و عجیب‌تر اینکه من نه‌تنها اشتباه نمی‌کردم، بلکه احساس می‌کردم دارم چیزی را برای نخستین بار خلق می‌کنم. بیست میزان جهنمی تبدیل شده بودند به بیست میزان جادویی. همان میزان‌هایی که چند دقیقه پیش تصور می‌کردم ممکن است زندگی حرفه‌ای‌ام را نابود کنند، اکنون مرا به اوج لذت نوازندگی برده بودند. انگار تمام آن چهار ماه تمرین، تمام شب‌هایی که با کلاویه‌ها جنگیده بودم، تمام خستگی‌ها و شکست‌ها و تکرارها، همه منتظر همین لحظه بودند. انگار آن بیست میزان در تمام این مدت مرا امتحان کرده بودند تا ببینند آیا بالاخره می‌توانم به آنها اعتماد کنم یا نه. من دیگر میزان به میزان فکر نمی‌کردم؛ ذهنم یک قدم، چند میزان و گاهی چندین جمله موسیقایی جلوتر از انگشتانم حرکت می‌کرد. می‌دانستم لحظاتی بعد دقیقاً چه صدایی از پیانو بیرون خواهد آمد. بیست میزانی را که در تمرین‌ها با سختی، دشواری و کلنجار با کلاویه‌ها می‌نواختم، اکنون با قدرتی شگفت در حال آفرینش بودند. خودم هم باورم نمی‌شد که می‌توانم آنها را این‌قدر تمیز و بی‌نقص اجرا کنم. حتی دلم می‌خواست این کشمکش جذاب و عشق‌بازی انگشتانم با کلاویه‌ها بیشتر ادامه پیدا کند تا بتوانم باز هم توانایی‌هایم را به رخ بکشم. وقتی به میزان ۵۸ رسیدم، احساس کردم از دریایی طوفانی به ساحلی امن رسیده‌ام. از آنجا به بعد، میزان به میزان و نت به نت جلو رفتم و لذت بردم. احساس می‌کردم پازل فون وبر را کامل کرده‌ام. دلم نمی‌خواست اجرا تمام شود. برای نخستین بار آرزو می‌کردم زمان روی صحنه متوقف شود و اجازه دهد باز هم بنوازم. می‌خواستم این لحظه، این سالن، این پیانو و این پرواز بی‌پایان تمام نشود و همه آنها برای همیشه مال من باشند.