اکنون ده سال از آن روز گذشته است. من دانشجوی دوره دکترای پیانوی کلاسیک در ایالات متحده هستم، اما آن بیست میزان هنوز کنار من زندگی می‌کنند؛ نه فقط در حافظه‌ام، بلکه روی دیوار خانه‌ام. نت‌های میزان‌های ۳۸ تا ۵۸ را قاب کرده‌ام و بالای پیانوی منزلم آویخته‌ام و زیر آنها با فونتی درشت نوشته‌ام: «و آن بیست میزان جادویی!» شاید باورش سخت باشد، اما هر بار که از تمرین‌های سخت و بی‌پایان خسته می‌شوم، سرم را بالا می‌آورم و به آن قاب نگاه می‌کنم و به خودم می‌گویم: «من آن بیست میزان وحشتناک را نواختم؛ از آنها عبور کردم و از آنها به اندازه یک دنیا لذت بردم. آنها زندگی مرا دگرگون کردند؛ پس چرا نتوانم بقیه را بنوازم؟» من این موفقیت را هرگز فقط متعلق به خودم نمی‌دانم. استادان خوبی داشتم که راه را نشانم دادند، خانواده‌ام پشتیبانم بودند، دوستانم تشویقم کردند و انسانی هنردوست و خیرخواه، شاید از روی دلسوزی، هزینه ثبت‌نامم در آن جشنواره بین‌المللی را پرداخت کرد و مرا وارد عرصه‌ای دشوار اما شگفت‌انگیز از موسیقی رقابتی کرد. اما با همه اینها، یک حقیقت را هیچ‌گاه فراموش نکردم: من باید خودم را می‌شناختم. شاید استادانم تکنیک مرا بهتر می‌شناختند، اما هیچ‌کس به اندازه خودم از عمق ترس‌ها، رؤیاها، شکست‌ها و آرزوهایم خبر نداشت. من نوازنده‌ای بودم که باید شخصیت خودش را پیدا می‌کرد؛ نه اینکه فقط نسخه‌ای از خواسته‌های دیگران باشد. به خودم افتخار می‌کنم که برای رؤیایی جنگیدم که روزگاری آن را آرزویی محال می‌دانستم. یاد روزهایی می‌افتم که حتی پول خرید یک کیبورد را نداشتم و مجبور بودم در خانه همسایه تمرین کنم؛ همسایه‌ای که چند ماه بعد از صدای پیانوی من آزرده شد و دیگر اجازه نداد وارد خانه‌اش شوم. یاد روزهایی می‌افتم که با یک پیانوی لکنتوی اجاره‌ای، روزانه بیش از شش ساعت تمرین می‌کردم و گاهی از شدت خستگی از پا می‌افتادم، اما باز هم امیدم را رها نمی‌کردم؛ چون در دوردست‌ترین نقطه ذهنم تصویری از خودم می‌دیدم که روزی در سطحی بین‌المللی می‌نوازم. امروز وقتی به آن قاب نگاه می‌کنم، می‌فهمم آن بیست میزان فقط بخشی از یک قطعه موسیقی نبودند؛ آنها استعاره‌ای از زندگی من بودند. زندگی هم گاهی درست مانند همان بیست میزان است: وحشتناک، سریع، پیچیده، غیرقابل پیش‌بینی و پر از لحظاتی که فکر می‌کنیم انگشتانمان دیگر توان ادامه دادن ندارند. گاهی دست‌ها می‌لرزند، قلب تند می‌تپد، ذهن فریاد می‌زند «نمی‌توانی» و تمام جهان شبیه سالنی می‌شود که پانصد جفت چشم در آن منتظر شکست ما هستند. اما شاید درست در همان لحظه باید نفس کشید، سر را بالا آورد و به نفس خود اعتماد کرد. اضطراب همیشه قرار نیست از بین برود؛ زندگی کردن در کنار اضطراب را باید یاد گرفت. شجاعت، نبودن ترس نیست؛ نواختن در حضور ترس است. و شاید بزرگ‌ترین رقیب یک هنرمند، نوازنده‌ای نباشد که در صندلی کناری نشسته است؛ شاید بزرگ‌ترین رقیب، همان صدای کوچکی باشد که سال‌ها در ذهنش زمزمه می‌کند: «تو نمی‌توانی.» و تمام مسیر رشد یک انسان، شاید چیزی جز تلاش برای پاسخ دادن به همین یک جمله نباشد: «چرا، می‌توانم.» من آن روز، روی صحنه، فقط یک قطعه موسیقی اجرا نکردم؛ با گذشته‌ام جنگیدم، با ترس‌هایم جنگیدم، با تمام محدودیت‌هایی که سال‌ها برای خودم ساخته بودم جنگیدم و فهمیدم گاهی چیزی که ما آن را دیوار می‌بینیم، فقط دری است که هنوز جرئت باز کردنش را پیدا نکرده‌ایم. آن بیست میزان، روزی کابوس من بودند؛ اما امروز برایم مقدس‌اند. آنها به من یاد دادند که هیچ‌کس نمی‌داند آخرین میزان زندگی کجاست، مگر اینکه جرئت کند میزان بعدی را هم بنوازد. و حالا، هر بار که با مشکلی تازه روبه‌رو می‌شوم، به آن کاغذ قاب‌شده نگاه می‌کنم، لبخند می‌زنم و آرام به خودم می‌گویم: «من آن بیست میزان را نواختم. از آنها عبور کردم. از آنها لذت بردم. آنها زندگی مرا دگرگون کردند. پس چرا بقیه را نتوانم؟ چرا نتوانم؟ قطعاً می‌توانم. و شما هم، قطعاً می‌توانید.» 🎹@pianoclub