⭕️ پرسش یکی از اعضای «پیانوکلاب»درود و احترام. 🌹مدت‌هاست که «پیانوکلاب» را دنبال می‌کنم. خودم، همسر

⭕️ پرسش یکی از اعضای «پیانوکلاب»درود و احترام. 🌹مدت‌هاست که «پیانوکلاب» را دنبال می‌کنم. خودم، همسرم و دخترم نیز موسیقی می‌آموزیم و مطالب بسیار ارزشمندی از این مجموعه فرا گرفته‌ایم.سؤالی داشتم. نظر شما درباره آهنگسازان اسطوره و مشهور موسیقی ایران، مانند «صادق نجوکی»، «اسفندیار منفردزاده»، «فرید زلاند»، «همایون خرم» و دیگر چهره‌های شناخته‌شده چیست؟ آثار این هنرمندان را از نظر آهنگسازی، هارمونی، فرم، ارکستراسیون و اصالت موسیقایی چگونه ارزیابی می‌کنید؟🎹 «پیانوکلاب»:درود بر شما. 🌺اگر قرار باشد بدون تعارف و صرفاً بر اساس معیارهای علمی موسیقی قضاوت کنیم، پاسخ ما با آنچه معمولاً در فضای رسانه‌ای گفته می‌شود تفاوت دارد.نخست باید تأکید کنیم که شهرت، محبوبیت و خاطره‌انگیز بودن، هیچ‌کدام معیار سنجش توانایی آهنگسازی نیستند. بسیاری از هنرمندانی که نام بردید، بی‌تردید در شکل‌گیری موسیقی معاصر ایران نقش مهمی داشته‌اند، اما این موضوع الزاماً به معنای تسلط آنان بر دانش آهنگسازی نیست. بنابراین منظور شما از واژه «اسطوره» را درک نمی‌کنیم.از نگاه آکادمیک، بخش عمده‌ای از این افراد را باید ملودی‌سازان موفق دانست، نه آهنگسازان برجسته به معنای تخصصی این واژه. اگر آثار آنان بر اساس فرم، هارمونی، کنترپوان، ارکستراسیون، بسط و گسترش تماتیک و دیگر شاخص‌های آهنگسازی تحلیل شوند، در بسیاری از موارد با آثاری ساده و کم‌ارزش روبه‌رو هستیم.متأسفانه در ایران سال‌ها این تصور اشتباه رواج داشته که هر کسی ملودی زیبایی بسازد، آهنگساز بزرگی است؛ در حالی که ملودی‌سازی تنها یکی از اجزای آهنگسازی است و نه همه آن.موضوع دیگری که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد، شباهت برخی آثار مشهور موسیقی ایران به آثار خارجی است. در سال‌های اخیر، با گسترش دسترسی به آرشیوهای موسیقی جهان، پژوهشگران و علاقه‌مندان نمونه‌های متعددی از شباهت‌های ملودیک و تنظیمی را مطرح کرده‌اند. در بعضی موارد، این شباهت‌ها آن‌قدر زیاد است که بحث «الهام‌گیری» یا حتی «پلاژیاریسم» (سرقت هنری) را به میان آورده است. مانند برخی از آثار شماعی زاده، اسفندیار منفردزاده، تو ج شعبانخانی و بقیه.به همین دلیل، از نظر ما بهتر است به‌جای اسطوره‌سازی، آثار این هنرمندان با معیارهای علمی تحلیل شوند. ممکن است یک اثر از نظر احساسی بسیار تأثیرگذار باشد، اما از نظر آهنگسازی اثری ساده محسوب شود؛ همان‌طور که ممکن است اثری از نظر فنی پیچیده باشد اما ارتباط عاطفی کمتری با مخاطب برقرار کند.در نهایت، جایگاه تاریخی این هنرمندان قابل احترام است و تأثیر آنان بر موسیقی ایران انکارشدنی نیست؛ اما احترام به پیشکسوتان نباید مانع نقد علمی شود. اگر قرار است درباره موسیقی به‌صورت تخصصی صحبت کنیم، باید معیار قضاوت، دانش، ساختار، خلاقیت و اصالت اثر باشد، نه شهرت، نوستالژی یا تعداد آثار مشهور.@pianoclub