🎹🎼🎹 دشواری‌ها و معایب روش ارف در آموزش موسیقی کودک۱. ضعف در آموزش تکنیک ساز تخصصی:روش ارف بیشتر ب

🎹🎼🎹 دشواری‌ها و معایب روش ارف در آموزش موسیقی کودک۱. ضعف در آموزش تکنیک ساز تخصصی:روش ارف بیشتر بر ریتم، حرکت، بازی و تجربه گروهی تمرکز دارد و معمولاً زمان کمتری به مهارت‌های تخصصی نوازندگی اختصاص می‌دهد. در نتیجه کودک ممکن است در زمینه‌هایی مانند تکنیک انگشت‌گذاری، کنترل صدا، جمله‌بندی موسیقایی، اجرای قطعات پیچیده و آمادگی برای نوازندگی حرفه‌ای با تأخیر مواجه شود.۲. تأخیر در یادگیری نت‌خوانی و تئوری موسیقی:در بسیاری از کلاس‌های ارف، کودک ابتدا از طریق شنیدن، حرکت و تقلید یاد می‌گیرد و ورود به خواندن نت و مفاهیم تئوریک ممکن است دیرتر اتفاق بیفتد. این موضوع می‌تواند انتقال کودک به مراحل پیشرفته‌تر آموزش موسیقی را دشوار کند.۳. ایجاد تصور نادرست از ماهیت موسیقی:تأکید زیاد بر بازی، سرگرمی و فعالیت‌های آزاد ممکن است این تصور را ایجاد کند که موسیقی صرفاً فعالیتی تفریحی است، در حالی که پیشرفت واقعی در موسیقی نیازمند تمرین منظم، صبر، تکرار، نظم و تحمل دشواری‌هاست.۴. رشد ناکافی تاب‌آوری در برابر تمرین‌های سخت:کودک در روش ارف معمولاً موفقیت‌های سریع و لذت‌بخش تجربه می‌کند؛ اما ممکن است برای مواجهه با مراحل بعدی موسیقی که نیازمند تمرین طولانی، اصلاح اشتباهات و پشتکار است، آمادگی کافی پیدا نکند.۵. دشواری ارزیابی دقیق پیشرفت کودک:به دلیل تأکید ارف بر خلاقیت، فرآیند و تجربه، اندازه‌گیری دقیق مهارت‌هایی مانند نت‌خوانی، دقت ریتمیک، توانایی اجرای ساز و دانش تئوری گاهی دشوارتر است.۶. وابستگی شدید به کیفیت و دانش معلم:ارف روشی است که اجرای صحیح آن نیازمند معلم آموزش‌دیده و آگاه است. در صورت اجرای ضعیف، ممکن است کلاس به مجموعه‌ای از بازی‌های موسیقایی، دست‌زدن و فعالیت‌های سرگرم‌کننده بدون هدف آموزشی مشخص تبدیل شود.۷. محدودیت در آموزش موسیقی کلاسیک و ساختارهای پیچیده موسیقی:اگر ارف به تنهایی استفاده شود، ممکن است کودک دیرتر با مفاهیمی مانند هارمونی، فرم‌های بزرگ موسیقی، تاریخ موسیقی، تحلیل آثار و رپرتوار جدی آشنا شود.۸. خطر وابستگی کودک به فعالیت‌های گروهی ساده:برخی کودکان در محیط گروهی ارف عملکرد خوبی دارند، اما هنگام ورود به آموزش انفرادی ساز و مسئولیت اجرای شخصی، ممکن است با چالش مواجه شوند؛ زیرا نوازندگی حرفه‌ای نیازمند تمرکز و استقلال فردی است.۹. نیاز به امکانات و شرایط آموزشی مناسب:اجرای استاندارد ارف نیازمند فضای مناسب، سازهای مخصوص، کلاس گروهی و معلم متخصص است. در بسیاری از مراکز آموزشی، نبود این امکانات باعث اجرای ناقص و غیرعلمی روش می‌شود.۱۰. ابلاغ هر روش من درآوردی و بی پایه و اساس با نام ارف:از آنجا که سیستم آموزشی ارف معلم محور است و هر معلمی می‌تواند روش خاص خود را آموزش بدهد، این خطر وجود دارد که هر روش من درآوردی و غیرعلمی با نام ارف عرضه شود.⭕️ در سال‌های اخیر بسیاری از آموزشگاه‌های موسیقی در ایران و همچنین مهد کودک‌ها، دوره‌هایی را تحت عنوان ارف برگزار می‌کنند. خانواده‌ها هزینه‌های نسبتاً گزافی را برای این کلاس‌ها پرداخت می‌کنند اما خروجی خاصی دریافت نمی‌کنند. این کلاسها به گونه ای است که‌گاهی کودک از مسیر درست و متمرکز آموزش دور میشود. مثلاً در بسیاری موارد، علاوه بر سازهای ارف مانند متافون، زایلوفون و سازهای ضربی، کودک مجبور می‌شود که سازهایی را مانند تنبک و سه تار نیز آموزش ببیند. بسیاری از مربیان موسیقی معتقدند که نوازندگی تنبک ریتم را در هنرجو تقویت می‌کند که بسیار بی‌پایه و غیرعلمی است. زیرا در هر سازی آموزش ریتم وجود دارد. کودک در آن سن می‌تواند به طور متمرکز ساز تخصصی خود را آموزش ببیند، بدون اینکه هزینه و وقت خود را تلف کند. فراگیری ریتم اساسا ربطی به نوازندگی تنبک ندارد. به نظر می‌رسد این گونه فعالیت‌ها بیشتر جنبه اقتصادی دارد تا جنبه آموزشی. ⭕️ بسیاری از کودکان وقتی از کلاس ارف به کلاس تخصصی ساز می‌روند، همچنان رویکردهای آموزشی ارف را در ذهن خود دارند، و در عمل با یک محیط کاملا جدی و دشوار روبرو می‌شوند که کاملاً با محیط قبلی آموزشی آنها متفاوت است. این تفاوت آشکار باعث می‌شود که کودک به سرعت اعتماد به نفس خود را از دست بدهد. همچنین خانواده‌ها متوجه می‌شوند که در این سال‌های متمادی کودکشان چیز خاصی را در موسیقی به دست نیاورده و درگیر روشهای من درآوردی با نام «ارف» شده است.طبق رویکردهای جدید باید اجازه بدهیم که کودک تا قبل از سن ۸ سالگی، به امور کودکانه خود بپردازد تا وارد شدن به یک سیستم آموزشی جدی موسیقی. سپس او می‌تواند به جای اتلاف وقت خود برای سازهای متفرقه و نامربوط، یکباره ساز تخصصی خود را آموزش ببیند. @pianoclub