❤️‍🔥چرا بسیاری از سازمان‌ها و زیرساخت‌های حیاتی کشور در پروژه‌های امنیت سایبری شکست می‌خورند؟1⃣قسمت اول | آیا خرید تجهیزات، یعنی امنیت؟⬅در سال‌های اخیر، سازمان‌ها و زیرساخت‌های حیاتی کشور هزینه‌های قابل‌توجهی برای امنیت سایبری صرف کرده‌اند. رک‌های دیتاسنترها پر از سرورهای قدرتمند، فایروال‌های متعدد، آنتی‌ویروس، SIEM، PAM، سامانه‌های پشتیبان‌گیری و ده‌ها محصول امنیتی خارجی و بومی دیگر شده است.❇️اما یک سؤال مهم همچنان بی‌پاسخ مانده است: اگر این همه تجهیزات امنیتی داریم، پس چرا هنوز هک می‌شویم؟⬅واقعیت این است که امنیت سایبری با خرید تجهیزات آغاز نمی‌شود و با خرید تجهیزات هم به پایان نمی‌رسد. بسیاری از پروژه‌های امنیتی از همان روز اول، مسیر اشتباهی را طی می‌کنند؛ زیرا تصور می‌شود با خرید چند محصول، امنیت نیز به‌صورت خودکار ایجاد خواهد شد.◀️در حالی که تجهیزات امنیتی تنها ابزار هستند، نه راه‌حل.⬅بارها در پروژه‌های واقعی دیده‌ایم سازمانی که بهترین تجهیزات را در اختیار دارد، به‌دلیل نبود یک رویکرد صحیح، همچنان در برابر حملات سایبری آسیب‌پذیر است. از سوی دیگر، سازمانی با تجهیزات کمتر اما طراحی و اجرای درست، سطح امنیت بسیار بالاتری را تجربه می‌کند.⬅امنیت سایبری قبل از آنکه یک پروژه خرید تجهیزات باشد، یک رویکرد مدیریتی، فنی و فرآیندی است؛ رویکردی که باید از شناخت نیازها آغاز شود، بر پایه معماری صحیح شکل بگیرد و با پایش، آموزش، بازبینی و بهبود مستمر ادامه پیدا کند.⬅️در چند پست متوالی قصد داریم مهم‌ترین دلایلی را بررسی کنیم که باعث می‌شوند بسیاری از پروژه‌های امنیت سایبری، با وجود صرف هزینه‌های سنگین، به اهداف خود نرسند. این اشتباهات فقط مختص یک صنعت یا یک سازمان نیستند و در بسیاری از پروژه‌های فناوری اطلاعات و به‌ویژه زیرساخت‌های حیاتی تکرار می‌شوند.🔜 در قسمت بعد، به یکی از رایج‌ترین اشتباهاتی می‌پردازیم که معمولاً از همان ابتدای پروژه شکل می‌گیرد و مسیر کل پروژه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. با ما همراه باشید...✈️@PingChannel خبر، تحلیل، انتقاد - فناوری اطلاعات🅰️🅰️🅰️🅰️