مثل کارخونه‌ای که خط تولیدش متوقف شدهمثل یه تیمارستان متروکهمثل شهری که فقط بقایاش باقی موندهچیزی از اونی که «زندگی‌کردن» می‌خونیمش برام باقی نموندهمثل بچه‌ای که در نزدیکترین فاصله با دریا نشسته و قلعه شنی می‌سازهچیزی که با مدت‌ها تلاش سعی می‌کنم به شکل «زندگی روزمره» درش بیارمبا هر موجی به کلی از بین میره.از ساختن چیزی که مدام خراب میشه خسته شده‌ام.