یاد استاد امیرهوشنگ ابتهاج (سایه) را در چهارمین سالروز درگذشت ایشان با خواندن غزل زیبای «دلی در آتش» گرامی می‌داریم. تا زبان و ادب فارسی در این جهان بر جاست نام سایه چون آفتابی درخشان تابان خواهد بود. چه غم دارد ز خاموشی درون شعله‌پروردم که صد خورشید آتش برده از خاکستر سردم به بادم دادی و شادی، بیا ای شب تماشا کن که دشت آسمان دریای آتش گشته از گردم شرارانگیز و طوفانی، هوایی در من افتاده‌ستکه همچون حلقۀ آتش درین گرداب می‌گردم به شوق لعل جان‌بخشی که درمان جهان با اوست چه طوفان می‌کند این موج خون در جان پردردم وفاداری طریق عشق مردان است و جانبازانچه نامردم اگر زین راه خون‌آلود برگردم درآن شب‌های طوفانی که عالم زیر و رو می‌شد نهانی شبچراغ عشق را در سینه پروردم برآر ای بذر پنهانی سر از خواب زمستانی که از هر ذرۀ دل آفتابی بر تو گستردم ز خوبی آب پاکی ریختم بر دست بدخواهان دلی در آتش افکندم، سیاووشی برآوردم چراغ دیده روشن کن که من چون سایه شب تا روز ز خاکسترنشین سینه آتش وام می‌کردم@pireparnianandish