با گرامیداشت یاد و نام بزرگ‌بانوی غزلسرایی معاصر،‌ سیمین بهبهانی، در ۲۸ مرداد سالروز درگذشتشان، بخشی از گفته‌های استاد هوشنگ ابتهاج دربارۀ ایشان برگرفته از کتاب خواندنی پیر پرنیان اندیش: در صحبت سایه (ص ۹۵۲-۹۵۱): [سایه]: متأسفانه سیمین درست موقعی که به بلوغ کارش تو غزل رسیده بود افتاد تو این وزن‌های عجیب و غریب.[عظیمی]: شما هیچ وقت دربارۀ غزل‌های جدید خانم بهبهانی با ایشون حرف زدید؟[سایه]: بله. بهش گفتم لازم نیست که این کارهای وزنی رو به این وسعت انجام بدی و چند تا غزل این‌طوری کافیه و مثل زدم که چهارمضراب یه بخشی از موسیقی ایرانیه؛ یعنی اگه کسی نیم ساعت ساز بزنه دو سه دقیقه‌اش چهارمضرابه؛ ولی اگه یکی از اول تا آخر چهارمضراب بزنه پدر آدمو درمی‌آره.یه روز سیمین یه چیز عجیبی گفت. گفت که اولین عبارتی که به ذهنم می‌آد من همونو پایۀ وزن می‌ذارم. گفتم خیلی خب. پایۀ وزن برای همون عبارت؛ باقی شعرت دیگه همش مصنوعی می‌شه چون در همون وزن پایه برای عبارت اولی جاشون می‌دی؛ ولی سیمین کار خودشو می‌کنه! (می‌خندد و سرش را تکان می‌دهد).@pireparnianandish