رازِ توهم‌زایی قارچ‌های جادویی؛ سلاح شیمیایی علیه حشراتقارچ‌های توهم‌زا یا «سایلوسایبین» هزاران سال است که تجارب روان‌گردان را برای انسان به ارمغان آورده‌اند، اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که دلیل اصلی تکامل این ماده‌ی شیمیایی در طبیعت، مقابله با حشرات گرسنه بوده است؛ یعنی یک نوع «سلاح بیولوژیک» برای دفاع از خود.ماده‌ی موثر در این قارچ‌ها «سایلوسایبین» نام دارد که در مغز انسان با اتصال به گیرنده‌های سروتونین، اثرات توهم‌زایی ایجاد می‌کند. اما سوال همیشگی این بود که چرا قارچ‌ها باید ترکیبی شبیه به انتقال‌دهنده‌های عصبیِ جانوران بسازند؟ فرضیه‌ی اصلی این بود که این ماده نقشی دفاعی در برابر حشراتی دارد که از قارچ تغذیه می‌کنند، اما تا به حال این فرضیه به طور عملی آزمایش نشده بود.برای آزمایش این موضوع، دانشمندان دانشگاه پلیموث انگلستان، قارچ جادویی را خشک و پودر کردند و آن را با غذای لارو (کرم‌های کوچک) مگس میوه مخلوط کردند. سپس چرخه‌ی زندگی این لاروها را از نزدیک زیر نظر گرفتند تا ببینند چند تا زنده می‌مانند، سرعت رشدشان چقدر است و آیا مگس‌های بالغِ به‌دست‌آمده، تغییرات رشدی یا نقص دارند یا نه. در آزمایشی دیگر، عصاره‌ای از قارچ را با مقداری شکر مخلوط کردند و لاروها را برای یک ساعت در آن غوطه‌ور ساختند تا نحوه‌ی حرکتشان را بررسی کنند (که محققان آن را «حمام کردن در سوپ شیرینِ قارچ جادویی» توصیف کرده‌اند).نتایج بسیار چشمگیر بود. لاروهایی که غذای حاوی قارچ جادویی خوردند، نرخ زنده‌مانی بسیار کمتری نسبت به گروه شاهد (گروهی که غذای معمولی خوردند) داشتند. در دوزهای پایین، بیش از نیمی از لاروها پیش از رسیدن به بلوغ مردند و در دوزهای بالا، تنها حدود یک‌چهارم آنها توانستند به مگس بالغ تبدیل شوند. حتی آنهایی که زنده ماندند، رشد ضعیفی داشتند؛ بدنشان کوچک‌تر بود و بال‌های چپ و راستشان نامتقارن شده بود که در زیست‌شناسی، نشانه‌ی کلاسیکِ «استرسِ رشدی» است.علاوه بر این، محققان هفت گونه قارچ مختلف را از مناطق بومی انگلستان جمع‌آوری کردند و دی‌ان‌ای حشرات ساکن روی آنها را بررسی کردند. نتیجه نشان داد که قارچ‌های توهم‌زا میزبان گروه خاصی از حشرات بودند که با بقیه‌ی قارچ‌ها تفاوت داشت؛ یعنی این ماده‌ی شیمیایی باعث می‌شود که فقط حشرات خاصی بتوانند از آنها تغذیه کنند یا روی آنها زندگی کنند.البته نکات غیرمنتظره‌ای هم در این تحقیق وجود داشت؛ برای مثال، مگس‌هایی که گیرنده‌های سروتونینشان ضعیف‌تر بود (یعنی سایلوسایبین نمی‌توانست به خوبی به آنها متصل شود)، تأثیرات بدتری را متحمل شدند که نشان می‌دهد سازوکار این سمیت، کمی پیچیده‌تر از چیزی است که تصور می‌شد. محققان تأکید دارند که فرضیه‌های دیگری مانند دفع راب‌ها (حلزون‌های بی‌صدف) یا حتی دستکاری حشرات برای پخش بهتر هاگ‌ها نیز باید بررسی شود.@PlantPhysiol