این شعر را طی هفته‌های اول جنگ سروده بودم، اما امروز با اصلاحاتی آن را نهایی کردم‌ و به مناسبت تشییع رهبر شهید، امام خامنه‌ای، با شما همراهان همیشگی به اشتراک می‌گذارم. ای خدا ای خلق را حاجت رواداده‌ای ما را همه، آب و هوامی‌شناسی بندگانت از ازلپیش‌تر از خلقت آدم، حوابود ایران فارغ از جور و ستیزبا همه همسایگانش همنواخوک زردی از دیاری دوردستاو تعدی کرد از آب و هواهمرهش کودک‌کشان صهیونیدر خباثت برتر از هر ماسوادانش‌آموزان، قربانی شدندغلت زد در خون پاکش پیشواخون آن پیر بزرگ و راهبرمردمی مبعوث کرد و همنواگشت میدان و خیابان متحدپارسا، بنّا، ادیبان، نانوادرد این غم، بر همه دل‌ها نشستمردمان بانوا و بی‌نوادر کنار موشک و پهپادهابعثت مردم به شبها شد دوابارش سجیل و خیبر، شهر خونمی‌خورد بر ترگ دشمن بی‌هواهمجواران دنی، دشمن بُدیپایگاه خوک، دستش کرده واپرتلالو، مدعی اندر جلاباطن ایشان اما بی‌نواضرب شست ارتشی و پاسدارهمچنان پتکی که آید از هواکرد افشا اندرون نحس شانخنجر کین شیوخ نارواتیر شاهد، تیر غیب کردگاربچه‌خواران از همه کرده سواای خدا که نصرت و بعثت ز توستبا تو یاد هیچ کس نبود رواشریف مرادی ۱۵ تیرماه ۱۴۰۵Join us:🆔 @pluricancer