چو می‌کُنم به غزل‌های گرم، مدهوشش...فروتنانه فرو می‌روم در آغوشش!پیمبرِ تواَم ای عشق! بی عبا و کتاب...چه قصه‌ها که نمی‌گویم از تو در گوشش!غمِ زمانه برون می‌جهد چو دود از بامچو دست می‌بَرَم آهسته در بر و دوشش..هزار نیشِ جهان را هزارگونه دواست،لبی که می‌نهم آرام بر لبِ نوشش!چه سایه روشنی از شوق گسترانیده‌ست،چراغِ روشنِ چشمشش... لبانِ خاموشش...مرا چو خواجه زِ باغ و چمن فراغت داد،صفای دامنِ دنباله‌دارِ گلپوشش!#حسین_جنتی@poemlife