❇️✴️ سوریه؛ آزمون خطای برآوردهایکی از مهم‌ترین درس‌های فروپاشی حکومت بشار اسد، نه فقط از دست رفتن یک متحد منطقه‌ای جمهوری اسلامی، بلکه آزمون و سنجشی برای دقت برآوردهای استراتژیک فرماندهان و مستشاران ایرانی درباره توان و استحکام ساختار سیاسی ـ نظامی سوریه است.یادتان هست، رمضان شریف، سخنگوی وقت سپاه، در بهمن ۱۳۹۸ هنگام برشمردن دستاوردهای سپهبد سردار قاسم سلیمانی، از «ارتش قدرتمند سوریه» به‌عنوان یکی از این دستاوردها نام برد.  سردار حسین همدانی نیز ارتش سوریه را نیرویی می‌دانست که مخالفان توان مقابله با آن را ندارند و گفته بود: «ارتش هر وقت اراده می‌کرد جایی را آزاد کند آنها فرار می‌کردند.»ولی شاید مهم‌تر از اینها، اظهارات سردار محمدجعفر اسدی، فرمانده پیشین نیروهای مستشاری ایران در سوریه، در ۲۰ آبان ۱۴۰۳ است؛ یعنی تنها چند هفته پیش از سقوط اسد. او گفت: «این ارتش واقعاً خیلی از خودش مایه گذاشت» و توضیح داد که نیروهای ایرانی برای کمک به ارتشی حضور داشتند که «در حال دفاع از کیان خودشان است».با این حال، پس از فروپاشی، تصویر دیگری ارائه شد. سردار حسین سلامی، فرمانده کل سپاه، در آذر ۱۴۰۳ گفت: «آیا منطقی است که ما همه سپاه و بسیج را برای نبرد در یک کشور دیگری درگیر کنیم، در حالی که ارتش آن کشور تماشاچی ماجرا است؟»این تغییر را می‌توان صرفاً تغییر روایت سیاسی پس از یک شکست دانست؛ ولی می‌توان از زاویه‌ای دیگر نیز به آن نگریست: فاصله میان ارزیابی پیش از بحران و توضیح پس از بحران. ارتشی که سال‌ها «قدرتمند» و مدافع کیان سوریه توصیف می‌شد، پس از فروپاشی «تماشاگر» معرفی شد.البته این شواهد به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که تمام ارزیابی‌های سپاه نادرست بوده است. ولی یک پرسش جدی ایجاد می‌کند: وقتی ارزیابی یک دستگاه نظامی ـ اطلاعاتی از ساختاری که بیش از یک دهه در متن آن حضور مستقیم داشته، تا این اندازه میان پیش و پس از بحران تغییر می‌کند، برای سنجش اعتبار سایر برآوردهای استراتژیک آن، چه میزان فاصله میان روایت، تبلیغات و واقعیت باید در نظر گرفت؟✍ #یدالله_کریمی‌پور ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology