❇️✴️ نه جنگ تمام‌عیار نه صلح پایدار✍️ بابک کاظمیاین روزها یک سؤال جدی پیش روی همه ماست. تنش میان ایر

❇️✴️ نه جنگ تمام‌عیار نه صلح پایدار✍️ بابک کاظمیاین روزها یک سؤال جدی پیش روی همه ماست. تنش میان ایران و آمریکا قرار است به کجا برسد؟به نظر می‌رسد احتمال جنگ تمام‌عیار همچنان پایین باشد. جنگی که بتواند منطقه را وارد یک بحران گسترده کند برای هیچ‌کدام از طرفین بدون هزینه نخواهد بود. اما پایین بودن احتمال جنگ فراگیر به معنای پایان فشارها هم نیست.تحریم و فشار اقتصادی همچنان ادامه خواهد داشت و شاید مهم‌ترین میدان تقابل در ماه‌های آینده همین اقتصاد باشد. مسئله اما اینجاست که فشار اقتصادی فقط یک ابزار سیاسی نیست. وقتی فشار طولانی می‌شود آثار آن مستقیماً وارد زندگی مردم می‌شود. از بازار و قیمت‌ها گرفته تا سرمایه‌گذاری و قدرت خرید خانوارها.خطر بزرگ‌تر از جنگ گسترده می‌تواند یک وضعیت فرسایشی باشد. نه جنگی که تکلیف را یکسره کند و نه صلحی که ثبات ایجاد کند. وضعیتی که کشور را ماه‌ها و شاید سال‌ها در شرایط نااطمینانی نگه دارد.در چنین شرایطی دیپلماسی نباید به عنوان نقطه ضعف دیده شود. مذاکره لزوماً به معنای عقب‌نشینی نیست. گاهی مذاکره دقیق و حساب‌شده می‌تواند بخشی از قدرت ملی باشد. کشوری که هم توان بازدارندگی دارد و هم می‌تواند از ظرفیت دیپلماسی استفاده کند دست بازتری برای مدیریت بحران خواهد داشت.امروز بیش از هر چیز به محاسبه نیاز داریم. باید ببینیم ادامه هر مسیر چه هزینه‌ای برای کشور دارد و این هزینه در نهایت بر دوش چه کسانی قرار می‌گیرد.نه می‌توان امنیت کشور را نادیده گرفت و نه می‌توان نسبت به هزینه‌های یک تقابل طولانی بی‌تفاوت بود.شاید مسئله اصلی این نباشد که چه کسی پیروز میدان خواهد شد. مسئله مهم‌تر این است که چگونه می‌توان از فرسایش کشور جلوگیری کرد.جنگ ممکن است با یک تصمیم آغاز شود اما پایان دادن به آن نیازمند عقلانیت شجاعت و تصمیم‌های دشوار است.امروز شاید بیش از هر زمان دیگری باید راهی برای کاهش تنش پیدا کرد. راهی که نه از مسیر تسلیم بگذرد و نه از مسیر جنگ بی‌پایان.✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology