❇️✴️ ملت مبعوث‌شدهبسیاری از دولت‌ها و ملت‌ها( از مسکو تا پکن، از اریحا تا پیونگ‌یانگ، از اتاوا تا کپ

❇️✴️ ملت مبعوث‌شدهبسیاری از دولت‌ها و ملت‌ها( از مسکو تا پکن، از اریحا تا پیونگ‌یانگ، از اتاوا تا کپنهاک و...)از دوام جمهوری اسلامی در برابر آمریکا ابراز خشنودی می‌کنند. هر پیروزی تاکتیکی ایران را با کف‌زدن و هورا کشیدن همراهی می‌کنند، ولی کمتر کسی می‌پرسد: آیا این تحسین، آمادگی هوراکشندگان را برای مشارکت در هزینه‌های آن به همراه دارد؟اگر از همین تماشاگران بپرسیم: «آیا شما هم دوست دارید بخشی از این پیکار را بر دوش کشید؟»، پاسخشان جز همدردی زبانی چیزی نیست. ایران در میان ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل، تنها کشوری است که به‌طور روزمره بهای رویارویی تمام‌عیار با آمریکا و اسرائیل را می‌پردازد؛ دیگران از فاصله‌ای امن، از این تقابل بهره‌ی ژئوپلیتیک می‌برند و شامگاه، آسوده به خانه بازمی‌گردند.این پرسش پیش می‌آید: این «برگزیدگی» را چه کسی رقم زده؟ بی‌تردید، تصمیمات راهبردی حاکمیت( از محور مقاومت تا عمق استراتژیک) سهمی بزرگ دارد. اما نباید از عوامل ساختاری جغرافیا، تاریخ، تحریم‌ها و رقابت‌های قدرت‌های بزرگ غافل شد. متحدان نظری ایران هرگز تعهد الزام‌آور نظامی نداده‌اند؛ بنابراین «خیانت» نکرده‌اند، بلکه تنها منافع خویش را‌ پیگیرند. آنچه باقی می‌ماند، این پرسش است: چرا هزینه‌ی سنگین یک استراتژی، بیش از هر کس بر دوش مردمی سنگینی می‌کند که کمترین نقش را در تدوین آن داشتند؟ملت مبعوث‌شده؟ یا ملتی که در میدانی قرار گرفته که خود انتخاب نکرده، با متحدانی که در روز آزمون فقط تماشا می‌کنند؟ این انزوا نه تقدیر محض، که آمیزه‌ای از سیاست داخلی، موازنه‌ی قدرت جهانی، و گاه محاسبات ناقص است. سیاست را می‌توان بازاندیشید؛ پرسیدن از «چرایی» و «به‌نفع چه کسی»، حق هر شهروندی است. آیا با کمتر از ۱٪ جمعیت جهان، باید در برابر توانمدترین ارتش تاریخ تنها ماند؟ این پرسشی است که پاسخش را می‌توان تغییر داد؛ به شرطی که از پرسیدن نهراسیم.✍ #یدالله_کریمی‌پور✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology