❇️✴️ «خزانه‌داری آمریکا به جنگِ شریان‌ها رفت»؛ وقتی تحریم از محاصره ایران عبور می‌کند و به محاصره نف

❇️✴️ «خزانه‌داری آمریکا به جنگِ شریان‌ها رفت»؛ وقتی تحریم از محاصره ایران عبور می‌کند و به محاصره نفس اقتصاد می‌رسد✍ حمید آصفی اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، امروز یک جمله گفت که باید بیش از صدها خبر و بیانیه خوانده شود:«هر شریان اقتصادی را که به بقای این حکومت کمک می‌کند قطع می‌کنیم تا تهران کاملاً تنها بماند.»او حتی شرکای ایران را تهدید کرد که اگر در مسیر انتقال پول، پول‌شویی و دورزدن تحریم‌ها به تهران کمک کنند، ممکن است از نظام مالی مبتنی بر دلار حذف شوند.این دیگر زبان تحریم معمولی نیست؛ زبانِ «محاصره شریان‌ها»ست. آمریکا ظاهراً از تحریمِ کالا به تحریمِ مسیر رسیده، از تحریمِ مقصد به تحریمِ شبکه، و از تحریمِ ایران به تحریمِ هرکس که اقتصاد ایران را قابل‌تنفس نگه می‌دارد.اینجاست که باید یک واژه تازه ساخت: «شریان‌تحریمی»؛ تحریمی که کالای ایران را نمی‌زند، بلکه رگ‌هایی را هدف می‌گیرد که کالا، پول، نفت و ارز از آن عبور می‌کنند.🔺اما اکنون یک گام خطرناک‌تر برداشته شده است: تحریم دیگر فقط ایران را هدف نمی‌گیرد؛ شرکای ایران را نیز هدف می‌گیرد. تهدید بسنت درباره تعطیلی شعب بانک ملی و حذف هر نهادی که به گفته او در انتقال پول و پول‌شویی برای ایران نقش داشته باشد، یعنی واشنگتن می‌خواهد هزینه همکاری با ایران را به خودِ طرف معامله منتقل کند. اینجا مفهوم تازه‌ای شکل می‌گیرد: «ریسکِ مسری»؛ یعنی بانک، شرکت یا کشوری که با ایران معامله می‌کند، احساس کند خودِ رابطه با ایران می‌تواند دسترسی‌اش به دلار و نظام مالی آمریکا را تهدید کند. در چنین وضعی، آمریکا لازم نیست تک‌تک معاملات ایران را متوقف کند؛ کافی است ترس از معامله با ایران را جهانی کند. آن‌وقت بانک‌ها قبل از آنکه تحریم شوند، خودشان عقب می‌نشینند؛ شرکت‌ها پیش از آنکه جریمه شوند، قراردادها را لغو می‌کنند و واسطه‌ها پیش از آنکه هدف قرار گیرند، ناپدید می‌شوند. 🔺این مرحله، خطرناک‌تر از تحریم مستقیم است؛ چون تحریم را از یک ابزار حقوقی به یک رفتار خودکار اقتصادی تبدیل می‌کند.در اقتصاد تحریم‌شده، ممکن است نفت هنوز فروخته شود؛ اما نفتِ فروخته‌شده الزاماً به پولِ قابل‌استفاده تبدیل نمی‌شود. ممکن است ارز وجود داشته باشد؛ اما ارزِ محبوس، همان ارزِ در دسترس نیست. ممکن است مشتری وجود داشته باشد؛ اما مشتریِ هراسان، مشتریِ ارزان‌خریدار می‌شود. اینجاست که «اقتصادِ درشت‌فروشی به اضطرار» شکل می‌گیرد: فروشنده برای بقا می‌فروشد، خریدار برای خطر تخفیف می‌گیرد.پس مسئله فقط «چقدر درآمد داریم؟» نیست. سؤال مدرن‌تر این است: چند درصد از درآمد، واقعاً قابل‌دسترسی، قابل‌انتقال و قابل‌مصرف است؟این همان جایی است که مفهوم دیگری متولد می‌شود: «تورمِ دسترسی». ممکن است کالا در جهان ارزان باشد، اما وقتی انتقال پول، بیمه، حمل‌ونقل و واسطه‌گری دشوار می‌شود، قیمت واقعی آن برای اقتصاد ایران چند برابر می‌شود. مردم نه فقط پولِ کالا، بلکه پولِ عبور کالا از هزارتوی تحریم را هم می‌پردازند.و این هزینه آرام نمی‌آید؛ مویرگی می‌آید. از قرارداد به بانک، از بانک به صرافی، از صرافی به واردکننده، از واردکننده به تولیدکننده، و از تولیدکننده به سفره مردم می‌رسد. تحریم در اینجا دیگر یک فرمان سیاسی نیست؛ تبدیل به «مالیات پنهانِ تنش» می‌شود.مشکل بزرگ‌تر زمانی آغاز می‌شود که «جنگ اقتصادی» با «اقتصاد جنگی» اشتباه گرفته شود. اقتصاد ممکن است مدتی با حذف مصرف، کاهش سرمایه‌گذاری، فروش دارایی و تخلیه ذخایر دوام بیاورد؛ اما دوام آوردن با توسعه یافتن فرق دارد. اقتصادی که هر روز فقط تلاش می‌کند کمتر زمین بخورد، لزوماً اقتصادی نیست که ایستاده باشد.در چنین شرایطی، سرمایه‌گذار حساب می‌کند؛ اما نه حساب سود، حساب فرار. تولیدکننده به‌جای توسعه ظرفیت، حاشیه امن می‌سازد. خانواده به‌جای خرید، ذخیره اضطراب می‌کند. و بازار به‌جای اعتماد به آینده، به شایعه فردا قیمت می‌دهد. این همان چیزی است که می‌توان نامش را گذاشت: «رکودِ پیش‌خور»؛ رکودی که پیش از وقوع بحران، رفتار اقتصادی مردم را بر اساس ترس از بحران تغییر می‌دهد.طنز تلخ ماجرا این است که در داخل، گاهی نسخه اقتصاد ملی به «جهاد در آشپزخانه» تقلیل پیدا می‌کند، در حالی که بیرون از کشور درباره بستن شبکه‌های بانکی، انتقال پول، فروش نفت و مجازات واسطه‌ها تصمیم می‌گیرند. به مردمی که زیر بار تورم خم شده‌اند گفته می‌شود بیشتر تولید کنید؛ اما به آنها گفته نمی‌شود سرمایه را از کجا بیاورند، بازار را از کجا پیدا کنند و ریسک سیاسی را چگونه بیمه کنند.متن کامل✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology