پذیرش، به معنای تسلیم شدن در برابر شرایط سخت نیست؛ بلکه اولین قدم واقعی برای تغییر است.​فرض کنید در یک سفر جاده‌ای متوجه می‌شوید مسیر را کاملاً اشتباه آمده‌اید. تا زمانی که با عصبانیت به رانندگی در همان مسیر اشتباه ادامه دهید و با خودتان لجبازی کنید که معجزه‌ای شما را به مقصد برساند، فقط در حال هدر دادن سوخت و زمان خود هستید (این یعنی انکار). اما لحظه‌ای که ماشین را کنار جاده نگه می‌دارید، نفس عمیقی می‌کشید و می‌پذیرید که: «بله، من گم شده‌ام و راه را اشتباه آمده‌ام!»؛ دقیقاً در «نقطه صفر حرکت» قرار گرفته‌اید.​زمانی که ما واقعیت‌ها را در زندگی، هرچند تلخ، قبول می‌کنیم، انرژی‌مان را که صرف انکار و مبارزه بیهوده با گذشته می‌شد، آزاد می‌کنیم. حالا که کنار جاده ایستاده‌اید و واقعیت را پذیرفته‌اید، تازه می‌توانید با دیدی روشن و ذهنی آرام نقشه (یا مسیریاب) را باز کنید، آگاهانه مسیر جدید را پیدا کنید و دوباره استارت بزنید.​پذیرش، لنگری است که ما را از طوفان انکار و سردرگمی نجات می‌دهد تا بتوانیم با قدرت، دوباره بادبان‌هایمان را برای ادامه سفر زندگی برافرازیم.@positive_e