📕🍂إذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا؛ وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّابر سر تربت من با می و مطرب بنشینتا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم لیلاکوهپیاده‌راه لیلاکوهپیاده‌روِ قیامت در انتظار خدایی که بر قله فرود خواهد آمدمسیر اصلیبه فرعی می‌پیچدو فرعی سر در ناکجا داردلیلاکوه هماهنگو چرائی اینکه من آن شهرها را دوست نداشته‌اممیدان را دور می‌زند و به لیلاکوه برمی‌گرددپیشمرگه‌های کوه و شهرفوج فوج از راه می‌رسند به استقبال قیامتبه انتظار خدایی که بر قله فرود خواهد آمددر پیاده‌راه لیلاکوه می‌‌تازمو لیلاکوه عظیمبه رندی سکوت کرده استزهر  می‌ریزم در فنجان خونم و به شکوه سنگینت می‌پیوندمو دلبرم رادر ملتقای زمین و آسمان پرواز می‌‌شومو در رازواره‌ها شعرش می‌ورزم و با کششی عشق‌گونه در جاذبه‌اش محلول می‌شوم با آسمان که خانه‌ی امن و ابدی پرندگان بیگانه‌خو ستانتظار را، و هستی ترس در دالانهای رازداری راو ته‌مانده‌های آوازی موهوم رااین «را»ی مشتعل سرگردان رابسیار کسان شعله‌ای در دهان دارند و قلبی به دندانپای می‌گردانم و رکاب می‌زنمرکاب می‌زنم و ماه از نفس افتاده را دور می‌زنمو تاریخ به خواب رفتهماه را عمیق‌تر می‌‌کندو من این پژواک را قرائت می‌کنمتا حماسه‌اش را نیرومندتر برانمتا نیرومندی‌اش را به قانون بدل کنمرکاب می‌زنم رکاب می‌زنم و در شیهه‌ی اسبان گران‌سنگشمشیر می‌کشمو تاریخ را در چشمان بشری‌ات به نظاره می‌نشینمارواحی که در صیحه‌ی شمشیر جاوادنه گشته‌انداوراد باستانی که مسحورم کرده استاز لیلاکوه تا قیامت شب انتظار من استو پیاده‌راهش قدمگاه عشق‌بازی منرکاب می‌زنمرکاب می‌زنم و در انتظار شادمانی روز عشّاقبه پیش می‌رانمرکاب می‌زنمرکاب می‌زنم و بخل را رها می‌کنمرکاب می‌زنمرکاب می‌زنم و مردان حسود را می‌بخشمرکاب می‌زنم و از دشت می‌گذرمو پهنای آن را به باد وحشی می‌سپارمکه پس از من کفیل دشت‌های سرگردان خواهد بودرکاب می‌زنمرکاب می‌زنم و از دشت می‌گذرمو آنکس که از دشت گذشته باشددیگر به بازگشتن اندیشه نخواهد کردرکاب می‌زنمرکاب می‌زنم واین شب مدهوش را سرمی‌کشمو این بشریت سنگین شده را رها می‌کنمو برگ‌های خزان‌گرفته رارکاب می‌زنمرکاب می‌زنم ووداع را مست می‌کنم.طاهره صالح‌پور @postmodernliterature