📕🍂(ادامه از پست قبل...)و یا اگر دفعه‌ی بعد خواندمش شاید احساس زنده‌تری از آن در من شکل بگیرد. در ا

📕🍂(ادامه از پست قبل...)و یا اگر دفعه‌ی بعد خواندمش شاید احساس زنده‌تری از آن در من شکل بگیرد. در این سه دهه از مشغولیتم به شعر و رمان، پدرو پارامو تاثیرگذارترین رمان برای من بود. حالا که فضای روستایی این خواب را مرور می‌کنم عمق تاثیرش را می‌بینم. گویا خوان رولفو به این واقعیت رسیده بود که آدمها پس از مرگ هم همین زندگی را ادامه می‌دهند، گاه همراه با کاموری و گاه توام با ناکامی.فضای پدرو پارامویی آدمی را به مرور خاطرات کهنسال برمی‌انگیزد. خاطرات خوشی که به دور از هیجان و تنش، در سکوتی آرام‌ورانه همچون پاروزدن در دریایی ساکن در عصری تابستانی شکل می‌گیرد. در شهری کوچک و کم‌جمعیت و خلوت. یاد آن روزها افتادم که اشعار شاعران قدیمی شهر را دوست داشتم. شهدی و بابائی‌پور و شکیبایی و درتاج و محمود پاینده؛ شاعرانی که از نمایشها و ظواهر مصنوعی گریزان بودند و به جایش به فربه کردن و عمیق نمودن شعر و فکر خود می‌پرداختند. شاعران عمیقی که در بند رفتارهای هیستریک و رمانتیک نبودند، بلکه بعکس شعرهای پرقدرتشان، ظاهری بسیار اندیشه‌گرا و عقل‌نهاد داشتند و همین گریز از ظواهر نمایشی و متصنعانه باعث عمق و قوت عجیب شعرشان می‌شد.این شعر زیبا از مرحوم حسین درتاج یکی از همان شعرهایی‌ست که من در نوجوانی‌ام از داخل نشریات شهر پیدا کردم و بسیار خواندم. حالا آن را از صفحه خوب و خاطره‌زنده‌کن "سیمای لنگرود" پیدا کردم. حسین درتاج که خدا او را هزاران بار رحمت کند، عجیب شاعر باشعور و نجیب و باپرنسیبی بود. آه! از این نیکومرد از دست رفته! برای برخی‌ها آدمی آرزو می‌کند کاش خداوند ترتیبی می‌داد که اینها هرگز نمیرند؛ با خود می‌گوید اگر اینها بمیرند دنیا پس از اینها چگونه خواهد گذشت؟! و حسین درتاج از آن دست انسانهایی‌‌ بود که حسرتی این‌گونه بر دل‌مان نهاد.کجا گذشت زمان طبع شستشو داردهنوز خاطر من عطر یاد او دارداگر بیاید و پائی دوباره پیش آرددو دیده اشک تمنا سبو سبو باردچه می‌کنی و کجایی کسی سراپا شوقبرای جستنت آهنگ جست و جو داردبه انتظار و امیدی هنوز هم گرم استدلم که تکیه به دیوار آرزو دارددرون سینه تنگم چه می‌کنی ای عشقکجای این قفست جای های و هو دارد دل گرفته ابری، ببار ای بارانکه چشم سبزه‌پسندم به آب خو داردغریو سلسله برپایم از خزر بشنوکه بغض کهنه من بسته در گلو دارداگرچه سکه بنامم نزد هنوز اقبال حواله‌ای که نوشتند پشت و رو داردحدیث دفتر خوش طرح گل بخوان دُرتاجکه شرح میل دل غنچه مو به مو دارد.(غزل از مرحوم حسین درتاج)✍طاهره صالح‌پور#ادبیات_در_وضعیت_پسامدرن#پدرو_پارامو#خوآن_رولفو#حسین_درتاج@postmodernliterature