ماهِ بی‌حوصله‌ی دشت، بیابان را کشتسیب تلخی شد و چرخی زد و ایمان را کشتحجرالاسودِ ما روشنیِ باغچه بود

ماهِ بی‌حوصله‌ی دشت، بیابان را کشتسیب تلخی شد و چرخی زد و ایمان را کشتحجرالاسودِ ما روشنیِ باغچه بودقبله آن‌قدر عوض شد که مسلمان را کشتکوچه در کوچه زمین خورد و به جایی نرسیدداغ این کوچه‌ی بن‌بست، خیابان را کشتسبد خالیِ امسال به سیبی ننشستخاک بی‌برکتِ این مزرعه باران را کشت«دشنه‌ای داشت پدر، تشنه‌تر از اسبم بود»درد آن‌قدر فرو رفت که درمان را کشتشعله‌ی دست تو روشن که در این شهر هنوزمی‌شود با دف تو نصف خراسان را کشت#غلامرضا_بروسان 📘 #سکته‌ی_سوم@gholamrezaborousan