🌍 میراث جهانی کشاورزی؛ نگاهی به ظرفیت‌های ایران🟢ثبت بیش از ۱۰۰ سامانه میراث جهانی کشاورزی (GIAHS) در ۲۹ کشور توسط سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، یادآور این واقعیت است که امنیت غذایی آینده، فقط به فناوری‌های جدید وابسته نیست؛ بلکه به حفظ و توسعه دانش بومی نیز نیاز دارد.🟢ایران از معدود کشورهایی است که چندین سامانه کشاورزی آن در این فهرست جهانی ثبت شده‌اند؛ از قنات‌های کشاورزی و سامانه‌های سنتی تولید انگور گرفته تا باغ‌های انجیر دیم استهبان و باغ‌های سیلابی قزوین. وجه مشترک همه این نظام‌ها، سازگاری با کم‌آبی، استفاده هوشمندانه از منابع طبیعی و انتقال دانش کشاورزی طی نسل‌های متوالی است.🟢اما ثبت جهانی، پایان مسیر نیست؛ بلکه آغاز یک مسئولیت است. آنچه اهمیت دارد، بهره‌گیری از این میراث در سیاست‌گذاری کشاورزی، مدیریت منابع آب، توسعه گردشگری کشاورزی و ایجاد درآمد پایدار برای جوامع محلی است.🟢در شرایطی که ایران با چالش‌هایی مانند کاهش منابع آب، فرسایش خاک و تغییرات اقلیمی روبه‌رو است، بسیاری از این سامانه‌های سنتی می‌توانند به‌عنوان «آزمایشگاه‌های زنده» برای توسعه کشاورزی پایدار مورد توجه قرار گیرند. البته این به معنای جایگزینی روش‌های نوین با شیوه‌های سنتی نیست؛ بلکه ترکیب دانش بومی با فناوری‌های جدید، مانند آبیاری هوشمند، سنجش‌ازدور و هوش مصنوعی، می‌تواند به افزایش تاب‌آوری بخش کشاورزی کمک کند.🔹 منابع:• سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) – برنامه GIAHS:https://www.fao.org/giahs/en/• FAO – معرفی سامانه‌های میراث کشاورزی ایران:https://www.fao.org/iran/• دفتر هماهنگ‌کننده سازمان ملل متحد در ایران (UN Iran):https://iran.un.org@zistaa_env