🔻درسی از فوتبال؛ پیشنهادی به دولتمردان🖌ابراهیم پورحسینتیم ملی #فوتبال کشورمان دیشب در آخرین بازی ا

🔻درسی از فوتبال؛ پیشنهادی به دولتمردان🖌ابراهیم پورحسینتیم ملی #فوتبال کشورمان دیشب در آخرین بازی از رقابت های مرحله گروهی #جام_جهانی با واگذاری نتیجه به تیم قدرتمند پرتغال از گردونه رقابت ها حذف شد و بازیکنان غیور کشورمان در روزهای آتی به کشور بازخواهند گشت. تیم ملی در بازی اول در برابر مراکش برنده بازی شد اما در دوبازی بعد در مصاف با تیم های #اسپانیا و #پرتغال نتیجه شایانی کسب نکرد و نهایتا از جام جهانی حذف شد. در هر سه مسابقه حساس تیم کشورمان در برابر رقبا، فارغ از نتیجه بدست آمده، مردم بعد از بازی به خیابان ها آمدند و به جشن و شادی پرداختند. حتی در بازی دیشب که باعث حدف ایران از مسابقات شد طرفداران، مانند تیمی که به مرحله بعد صعود کرده باشد جشن گرفتند و شادی کردند. در تحلیل ها سخنی از ناراحتی و تاسف نبود. در اظهار نظرها بحثی از متهم کردن و فحش دادن و بدگویی به میان نیامد و همه از بازیکنان گرفته تا مردم عادی سرهایشان را مانند فاتحان بالا گرفتند. اگر در یک مقایسه ساده بخواهیم فوتبال را با فضای اجرایی و سیاسی کشورمان مقایسه کنیم زمینه مشترکی برای مقایسه موجود است. دولتمردان و رجال #حکومت ما هم در میدان عمل و سیاست نتیجه قابل قبولی نگرفته اند. آنها هم به بازیکنانی می مانند که در میدان رقابت با مشکلات و تبعیض ها و بی عدالتی ها و تحریم ها باخته اند و نتوانسته اند دل مردمی را که به آنها امید بسته اند را شاد کنند. اما با این زمینه مشترک چرا رفتار مردم یکی نیست؟ چرا مردم عذر شکست را از فوتبالی ها می پذیرند و از دولتی ها_به معنای عام کلمه_ نمی پذیرند؟ سرّ این رفتار دوگانه در چیست؟اساسا مردم ما، مردمی با روحیات #سوبژکتیو هستند نه #اُبژکتیو ! در تعاملات عادی مردمان با یکدیگر و با مجموعه حاکمیت، مردم با بجای آنکه به نتایج بیرونی کارها و اقدامات دلبسته باشند به نیت ها و اغراض و حالات روحی و معنوی حاکم به فضای این اقدامات معطوف اند. روحیات مردم ما بگونه ایست که برای مثال اگر از کسی طلبکار باشند و او قصد بازپس دادن بدهی اش را داشته باشد عذرش را می پذیرند اگرچه شاید هیچگاه شخص نتواند بدهی خود را صاف کند. نگاه مردم ما بیشتر به غرض ها، نیت ها و هدف های ضمیمه نتایج معطوف است تا خود نتایج! در رقابتهای سخت جام جهانی مردم ما بازی غیورانه و جانانه تیم کشورشان را دیدند. دیدند که در مقابل بزرگان فوتبال دنیا تسلیم نشدند و عقب ننشستند و تا پای جان جنگیدند. وقتی دیدند که در نهایت شجاعت و حمیت، اسطوره های فوتبال دنیا را مجبور به وقت کشی و عقب نشینی کردند دیگر نتیجه در پیش آنها رنگ باخت. اگر از مردم کوچه و بازار درباره فوتبال بپرسید می بینید که اثری از تاسف و ناراحتی در آنها نیست.چرا که آنها فتح و پیروزی را در مقاصد و غایات می بینند نه در نتیجه و جدول! از این روست که مردم عذر ارباب قدرت را در مشکلات فعلی اقتصادی و معیشتی نمی پذیرند. نهادهای حکومتی در کشور ما نتوانسته اند حداقل به اندازه فوتبالیست هایمان، خیرخواهی و نیک اندیشی خود را به مردم ثابت کنند. وقتی در بحبوحه بحران های اقتصادی و مشکلات معیشتی هر روز خبری از دزدی و غارت و #اختلاس مخابره می شود و یا خبر سکونت بعضی ها در کاخ ها و ویلاهای مصادره ای در میان مردم درز می کند، آیا میتوان از مردم انتظار داشت عذر دولتمردان را در حل مشکلاتشان بپذیرند. نمونه روشن دیگر، حکومت چندساله #حضرت_علی_(ع) است. تحقیق مختصری در تاریخ زندگی و زمامداری حضرت امیرمومنان کافی ست تا بفهمیم که حتی علی(ع) نتوانست به کلی فقر را ریشه کن کند و اساس بی عدالتی و ظلم را براندازَد اما هنر ایشان این بود که توانست فقر را برای طبقه فقیر جامعه قابل تحمل بکند. وقتی مردم می دیدند که حاکمشان کمتر از آنها می خورد و بدتر از آنها می پوشد و امنیت دزدان و غارتگران را به مخاطره انداخته چه دلیلی داشت که عذر ایشان را برای فقر عمومی و بی عدالتی های احتمالی نپذیرند.در جامعه کنونی ما نیز اگر حاکمان بگونه ای رفتار کنند که مردم بدانند که آنها خیرخواهانه تلاش خود را برای حل مشکلات انجام می دهند مسلما سخت ترین شرایط را نیز تحمل خواهند کرد و برای رسیدن به وضعیت آرمانی با حاکمیت، همدل و همزبان خواهند بود.نیم‌نگاه@pourhoseinebrahim