رفقا،در این روزها کلمات هم مثل پول، ارزش‌شان را از دست داده‌اند.هرچه می‌خواهم بنویسم، پیش از آن‌که ب

رفقا،در این روزها کلمات هم مثل پول، ارزش‌شان را از دست داده‌اند.هرچه می‌خواهم بنویسم، پیش از آن‌که به جمله برسد، در گلوی واقعیت خفه می‌شود.ما در کشوری زندگی می‌کنیم که نه جنگ اعلام‌شده دارد و نه صلح؛ اما هر روز، بی‌صدا، داراییِ نود میلیون انسان را به آتش می‌کشد.بی‌محاکمه، بی‌جرم، بی‌حرکت.یک ماه گذشته و سی درصد زندگی‌مان ناپدید شده است؛نه در زلزله، نه در بمباران،بلکه در سکوتِ و جابجایی اعداد و بیشینه سود انان. دولت هست، اما مثل سایه‌ای روی دیوار:نه بازدارنده، نه پاسخ‌گو، نه حتی خشمگین.قدرت واقعی جای دیگری نشسته؛در چند کانون تاریک که دلار را مثل اهرم تقدیر بالا و پایین می‌برند و نان مردم را به نرخ جهانیِ حرص و آز قیمت‌گذاری می‌کنند.می‌گویند حنگ است.اما این جنگ، توپ و نانک ندارد.دشمنش نه بیرون مرز، که در گردش آزاد سرمایه است؛سرمایه‌ای که جهانی فکر می‌کند،اما محلی می‌دَرَد و میدزدد و کیخورد و.ابرشرکت‌ها نقشه‌ی جهان را بازطراحی کرده‌اند، و در ایران، نمایندگان کوچک اما حریص‌ و جنایتکارشان تمام شریان‌های اقتصادی را در مشت دارند؛هم‌زمان هم با سرمایه‌ی جهانی هم‌نوا، و هم داستانند در غارت کنابع، از سنگ معدن تا ارز و مسکوکاتی که متعلق به مردم است، و هم بر گلوی همین مردم خنجری زهرآگین و برنده گمارده اند تا حتی نفس نکشیم،عصیان و شورش هم نکنیم.عجیب‌تر آن‌کهنه جناحِ انتخابی سخنی داردو نه جناحِ انتصابی واکنشی؛انگار سقوط دلار به حوالی صد و پنجاه هزارنه فاجعه است،نه هشدار،نه حتی خبر.من دل و دماغ نوشتن ندارم،نه از تنبلی،بلکه از فرسودگیِ روح.وقتی واقعیت این‌چنین عریان است،فلسفه هم فقط می‌تواند آه بکشد.شرمنده رفقاخبرهای خوبی نیست تا برایتان بنویسم و شما را خوشحال کنم. هرچه هست خبر نکبت است و این روزهای بی رمق عمرمان که توسط مشتی شیطان صفت به یغما رفت. ما رنج کشیدگان تاریخ در حافظه این آب و خاک و این سال هراسناک 404 به سال سیاه به عبرت تاریخ خواهد ماند. سالی که در ان هم تهاجم بربرهای جنایتکار خارجی به فرماندهی زامبی های صهیون و یانکی های امریکایی را بر پیکره میهن چشیدیم و حرص خوردیم( هرچند در این یک و نیم میلیون کیلومتر مربع مالک و صاحب  یک سانتیمتر از این خاک نیستیم، اما چون در این خاک فرزندان دلاوری همچون رییس علی، میرزا کوچک، تقی ارانی، انور خامه ایی، کیانوری، حمید اشرف، پویان، احسان طبری، جزنی گلسرخی، خیابانی و مهرنوش ابراهیمی ها و هزاران انسان بزرگ دیگر نفس کشیدند و انجا که حتی استخوانهای بی جان، و پودر شده پیکرشان هنوز هم در این خاک رعشه بر اندام شیاطین و ایادیشان می‌اندازد،  با این وصف این خاک میهن برایمان ارجمند است) و جز رنج مضاعف چیزی نصیبمان نگشت، تا غارت و چپاول سیتماتیک مشتی جنایتکار داخلی با دستاویزی منطق سود و سرمایه و پروپاگاندای مشتی کاسه لیس بورژوازی همچون موسی و صادق و محمود های بی شرف که تمامیت ما را به یغما بردند و اگر میتوانستند کیله، قلب، قرنیه و اندامهای قابل فروش ما را هم با اندکی سود در بازارخای جهانی میفروختند، مواجه ایی رنجور داشتیم اری به راستی این9 ماه سال را با رنجی بس عظیم بر دیکره نحیف و بی جانمان به نظاره نشستیم، اما دم فروبستیم و چیزی نگفتیم به امید بهبود اوضاع، اما رئیس جنهور و قبیله غارتگران اصلاحی، وفاقی و اصولی هر سه مثلثی شوم تشکیل داده تا اندک رمق و توانمان را هم نابود کنند. امید؟ اما امید جناب امید و آمال چه؟ بله، هنوز هست.اما امید این روزهابیشتر شبیه مقاومتی خاموش استدر برابر فروپاشی‌ای که نامش را «طبیعی»گذاشته ایم.... به امید رهایی و روزهای برابرتر و نظمی عادلانه تر، میمانیم. ما میمانیمبا درودهای بیکران بر شماادمینhttp://t.me/presagee