✅حکومت جمهوری اسلامی چنین نخبگان فکری و سیاسی در سازمان حاکمیتش دارد. سرشان به ماتحتشان پنالتی میزند. 🔰حقیقتاً من متحیرم این کشور با چنین دستگاهی از نخبگان سیاسی و مدیران اجرایی چگونه تا امروز دوام آورده است آن هم زیر چنین حجم عظیمی از فشار اقتصادی، تحریم…حکومت جمهوری اسلامی چنین نخبگان فکری و سیاسی در سازمان حاکمیتش دارد.سرشان به ماتحتشان پنالتی میزند.حقیقتاً من متحیرم این کشور با چنین دستگاهی از نخبگان سیاسی و مدیران اجرایی چگونه تا امروز دوام آورده است آن هم زیر چنین حجم عظیمی از فشار اقتصادی، تحریم و تهاجم امپریالیسم جهانی.جمهوری اسلامی در سامان حاکمیتی خود و در سطح عالی مدیران اجرایی و سیاسی، با پدیده‌ای مواجه است که باید آن را نه صرفاً با مفهوم نادانی و بی‌کفایتی، بلکه با این منطق اقتصاد سیاسی توضیح داد؛🔰تجمعی است از پخمه‌های نادان، اما به‌شدت حریص، منفعت‌جو، حسابگر و رانت‌خوار و شمازشگر از این گوینده تا سقاب اصفهانی و جعفر و آن معاون نادان‌تر از همه، پزشکیان. مدیرانی که بخش بزرگی از کنش سیاسی‌شان نه از یک افق تاریخی و ملی، بلکه از منطق حفظ موقعیت، انباشت ثروت و صیانت از منافع و غارت طبقاتی خویش تبعیت می‌کند.🔰مسئله فقط این نیست که اینان فاقد فهم سیاسی‌اند؛ مسئله این است که مناسبات مادی حاکم بر موقعیت آنان، سیاست را به عرصه‌ای برای تبدیل قدرت عمومی به امتیاز خصوصی بدل کرده است. منابع عمومی، رانت‌های اقتصادی، انحصارات، امتیازات سیاسی و دسترسی به شبکه‌های ثروت، در این سازوکار به ابزار بازتولید یک طبقه برخوردار تبدیل می‌شوند؛ طبقه‌ای که هم‌زمان می‌کوشد خود را در ساختار قدرت داخلی تثبیت کند و سرمایه و منافعش را با مدارهای سرمایه جهانی پیوند بزند.🔰اینجاست که تناقضات ابلهانه آنان آشکار می‌شود؛ کسانی که در گفتار از حاکمیت و مقاومت و منافع ملی سخن می‌گویند، اما در عرصه مادی، منافعشان به حفظ مناسباتی گره خورده که در نهایت آنان را به سوی ادغام هرچه بیشتر در اقتصاد بازارهای متروپل جهانی سرمایه‌داری و پذیرش قواعد آن سوق می‌دهد. برای چنین جماعتی حتی خونخواهی رهبر حکومتشان نیز می‌تواند در حسابداری منافع شخصی، با قیمت پوشک بچه طاق زده شود.🔰آنان نه لزوماً شیفته یک ایدئولوژی سیاسی مشخص، بلکه شیفته تسلیم به هر نظمی هستند که بتواند جریان رانت، ثروت و آسایش طبقاتی‌شان را تضمین کند. برای این طبقه، استقلال تا جایی محترم است که هزینه‌ای برای امتیازاتش نداشته باشد و مقاومت تا جایی مطلوب است که به منافع اقتصادی‌اش آسیب نزند.🔰مسئله اصلی بنابراین فقط حماقت این افراد نیست؛ مسئله، ساختار اقتصادی و طبقاتی‌ای است که می‌تواند چنین حماقتی را به قدرت سیاسی تبدیل کند و چنین قدرتی را به ابزار انباشت خصوصی بدل سازد.ایران همان جایی است که #پخمگی سیاسی دیگر یک عارضه فردی نیست؛ محصول یک مناسبات طبقاتی است.#چشم‌اندازhttp://t.me/presagee