#امپریالیسم_عریان #شیطان_مجسم ✔️ترامپ ✅خبر فوری: ایالات متحده آمریکا همین الان با کشور ونزوئلا وار

#امپریالیسم_عریان #شیطان_مجسم ✔️ترامپ ✅خبر فوری: ایالات متحده آمریکا همین الان با کشور ونزوئلا وارد توافق شد؛ بزرگ‌ترین معامله نفتی تاریخ جهان! 🔰به دستور من، مارکو روبیو وزیر خارجه و پیت هگست وزیر جنگ، در همکاری نزدیک با رئیس‌جمهور موقت بسیار محترم ونزوئلا،…#امپریالیسم_عریان#شیطان_مجسمآنچه امروز در ونزوئلا در حال وقوع است را نباید یک قرارداد اقتصادی میان دو دولت یا یک معامله معمولی نفتی تصور کرد. در منطق اقتصاد سیاسی نفت، مسئله هرگز صرفا استخراج و فروش یک ماده خام نیست، بلکه مسئله اصلی تصاحب کنترل بر یکی از حیاتی‌ترین شریان‌های بازتولید قدرت اقتصادی و سیاسی در جهان است. نفت در سرمایه‌داری جهانی کالایی استراتژیک است که مالکیت و کنترل آن به معنای برخورداری از قدرت بر تولید، انرژی، حمل و نقل، صنعت، بازار و حتی موازنه ژئوپلیتیکی است. از همین رو تاریخ استعمار مدرن را نمی‌توان از تاریخ تصاحب منابع طبیعی و به ویژه نفت جدا کرد. سرمایه‌داری مرکز برای تضمین تداوم انباشت خود همواره کوشیده منابع انرژی پیرامون را از حوزه حاکمیت ملت‌ها خارج و آنها را به قلمرو گردش و انباشت سرمایه فراملی تبدیل کند. استعمار نفتی دقیقا از همین نقطه آغاز می‌شود: ملت صاحب منابع است اما سرمایه خارجی مالک فناوری، شبکه استخراج، سرمایه، بازار و در نهایت قدرت تصمیم‌گیری درباره سرنوشت آن منابع می‌شود. در چنین رابطه‌ای کشور نفت‌خیز به صادرکننده ماده خام و مصرف‌کننده کالا و سرمایه تبدیل می‌شود و ارزش اضافی حاصل از منابع طبیعی آن در زنجیره جهانی انباشت به سوی مراکز سرمایه انتقال پیدا می‌کند. قراردادهای بلندمدت نفتی نیز در این چارچوب صرفا قراردادهای تجاری نیستند بلکه می‌توانند ابزار حقوقی تثبیت یک رابطه نابرابر میان مرکز و پیرامون باشند؛ رابطه‌ای که در آن حاکمیت صوری یک کشور بر منابعش باقی می‌ماند اما کنترل واقعی بر فرآیند استخراج و جریان ارزش از آن منابع به دست سرمایه خارجی منتقل می‌شود. این همان چیزی است که باید آن را با مفهوم انباشت از طریق سلب مالکیت فهم کرد. سرمایه برای انباشت بیشتر تنها به تولید ثروت جدید نیاز ندارد بلکه همواره در پی تصاحب ثروت موجود، منابع طبیعی، زمین، انرژی و زیرساخت‌هایی است که پیش‌تر در اختیار جوامع بوده‌اند. بنابراین وقتی سرمایه امپریالیستی به سراغ ذخایر عظیم نفتی ونزوئلا می‌رود، موضوع تنها خرید نفت نیست؛ موضوع تصاحب جایگاه استراتژیک نفت ونزوئلا در نظام انرژی جهانی است. کنترل بر نفت یعنی کنتزل بر یکی از پایه‌های مادی قدرت و هرچه این کنترل بلندمدت‌تر و گسترده‌تر باشد، وابستگی ساختاری اقتصاد کشور صاحب منابع نیز عمیق‌تر خواهد شد. استعمار جدید دقیقا در همین نقطه از استعمار کلاسیک متمایز می‌شود. دیگر ضرورتا نیازی به اشغال سرزمین نیست؛ کافی است مالکیت اقتصادی، کنترل تولید، مسیر انتقال، فناوری، سرمایه و بازار (احیانا اگر یک رئیسجمهور حرف گوش نکن در میان باشد،به سان نیروهای تروریستی او را نیمه شب مورد ربایش و ادم ربایی و گروگان میگیریم) در اختیار سرمایه خارجی قرار گیرد. در این وضعیت پرچم کشور بر فراز چاه نفت باقی می‌ماند اما فرمان واقعی تولید در جای دیگری صادر می‌شود. ونزوئلا اگر قرار است از ثروت عظیم نفتی خود برای توسعه مستقل استفاده کند، باید نفت را نه به عنوان کالایی برای فروش به هر قیمتی بلکه به عنوان ابزار حاکمیت اقتصادی و توسعه ملی در اختیار داشته باشد. نفت زمانی به ثروت اجتماعی تبدیل می‌شود که کنترل آن در خدمت بازتولید اجتماعی و توسعه مستقل جامعه قرار گیرد، نه آنکه به منبع سودآوری سرمایه خارجی و بازتولید سلطه مرکز بر پیرامون بدل شود. آنچه امروز به نام سرمایه‌گذاری و توسعه عرضه می‌شود، اگر کنترل منابع حیاتی یک ملت را به سرمایه شرکتهای چپاولگر دول امپریالیستی واگذار کند، چیزی جز بازتولید همان مناسبات استعماری در لباس و فرم نوینی نیست. استعمار امروز دیگر لزوما با کشتی جنگی و ارتش وارد نمی‌شود؛ گاهی با قرارداد وارد می‌شود، با سرمایه وارد می‌شود، با شرکت فراملی وارد می‌شود و با واژگان توسعه و بازسازی مشروعیت می‌گیرد. اما ماهیت رابطه همان است:«منابع در پیرامون، سرمایه و قدرت در مرکز، و سود در جیب امپریالیسم.»#چشم‌انداز#قرارداد_استعماری_ونزوئلا http://t.me/presagee