کشور و امکانات و ثروتهایش متعلق به کیست، دولت یا ملت؟ ✅اگر به ادبیات هواداران فرقه پهلوی در توجیه ته

کشور و امکانات و ثروتهایش متعلق به کیست، دولت یا ملت؟ ✅اگر به ادبیات هواداران فرقه پهلوی در توجیه تهاجم نظامی صهیونیستی_آمریکای دقت کنیم با گزاره‌ای مواجه می‌شویم که در ظاهر علیه جمهوری اسلامی و در باطن حامل یکی از عمیق‌ترین پیش‌فرض‌های استبدادی درباره نسبت دولت و جامعه است. می‌گویند زیرساخت‌ها را بزنید، پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها را بزنید، انبارهای نفت، نیروگاه‌ها، کارخانه‌ها، جاده‌ها و پل‌ها را ویران کنید؛ اینها مال ایران نیست، مال جمهوری اسلامی است. این گزاره در ظاهر جمهوری اسلامی را نفی می‌کند اما در سطح نظری دقیقا بر همان منطقی صحه می‌گذارد که مدعی مبارزه با آن است: اینکه کشور و ثروت عمومی نه متعلق به ملت و افراد جامعه بلکه ملک خصوصی دولت و حاکمانش است.در فلسفه سیاسی، دولت مالک کشور نیست بلکه نهادی عمومی و برآمده از یک نظم سیاسی است که باید در برابر جامعه و احاد افراد ملت پاسخگو باشد. تفاوت بنیادین میان دولت و جامعه دقیقا از همین جا آغاز می‌شود. نفت، گاز، نیروگاه، کارخانه، جاده، پل و زیرساخت عمومی مال حکومت نیست که حکومت بتواند همچون مالک خصوصی درباره آن تصمیم بگیرد؛ اینها بخشی از ثروت اجتماعی و سرمایه عمومی جامعه‌اند و دولت صرفا متولی و ناظر،امین و مدیر آن است. بنابراین همان منطقی که اجازه نمی‌دهد حکومت اموال عمومی را ملک شخصی خود تلقی کند و آنها را غارت یا واگذار کند، اجازه نمی‌دهد نیروی خارجی نیز آنها را هدف قرار دهد با این استدلال که این اموال متعلق به حکومت است.🔰اما تناقض بزرگ‌تر آنجاست که این جماعت فرقه برای مشروعیت بخشیدن به ویرانی کشور، ناخواسته خود را از مقام شهروند به مقام رعییت تنزل می‌دهند. وقتی می‌گویند این کشور مال جمهوری اسلامی است، در واقع پذیرفته‌اند که ایران ملک حکومت و مردم صرفا ساکنان آن هستند. در چنین دستگاه مفهومی، اگر کشور ملک حکومت باشد، دیگر اساسا چیزی به نام اموال عمومی، مالکیت اجتماعی و حق جامعه بر کنترل منابع ملی معنا نخواهد داشت. و هنگامی که چنین مفهومی پذیرفته شد، فساد، اختلاس، غارت و تاراج منابع عمومی نیز از نظر منطقی با بحران معنایی مواجه می‌شود؛ زیرا اگر همه چیز ملک حکومت باشد، حکومت را نمی‌توان بابت نحوه تصرف در ملک و اموال خودش مورد پرسش و بازخواست قرار داد.🔰این همان نقطه‌ای است که بلاهت سیاسی به ضد خودش تبدیل می‌شود. جماعتی که با طناب رسانه صهیونیستی بخصوص تریبون ارتش اسرائیل و موساد یعنی تلویزیون اینترنشنال مدعی مبارزه با جمهوری اسلامی‌اند، با پذیرش این پیش‌فرض که ایران ملک حکومت است، در حقیقت یکی از بنیادی‌ترین مبانی استبداد سیاسی را بازتولید می‌کنند. آنان به جای آنکه بگویند این ثروت متعلق به جامعه است و دولت حق تعرض به آن را ندارد، می‌گویند چون متعلق به حکومت است، دشمن خارجی نیز حق دارد آن را نابود کند.🔰اما تناقض به همین جا ختم نمی‌شود. در این دستگاه فکری، حتی دانش‌آموز، کارگر، شهروند عادی و سربازی که در جریان تجاوز نظامی خارجی کشته می‌شود نیز به نوعی آدم جمهوری اسلامی محسوب می‌شود. گویی انسان ایرانی تا زمانی که در خدمت روایت سیاسی مطلوب آنان قرار نگرفته، نه شهروند بلکه رعیتی است که جانش نیز به ملک سیاسی حاکم تعلق دارد.این مسیله دیگر صرفا یک خطای سیاسی نیست؛ یک سقوط مفهومی است. کسی که نمی‌تواند میان دولت و جامعه، میان حاکمیت سیاسی و ملت، و میان مالکیت عمومی و مالکیت دولت تمایز بگذارد، در نهایت هر جنایتی را می‌تواند با جابه‌جایی یک واژه توجیه کند.🔰و شاید طنز تلخ ماجرا همین باشد: کسانی که با فریاد ایران مال جمهوری اسلامی است به استقبال ویرانی ایران می‌روند، در همان لحظه پذیرفته‌اند که ایران اصولا می‌تواند ملک یک قدرت سیاسی باشد. آنان برای نفی یک دولت، مفهوم جامعه را حذف کرده‌اند و برای نفی یک حاکمیت، خود را از مقام شهروند به مقام رعیت فروکاسته‌اند.و نکته تاسف بذانگیز داستان آن لحظه‌ای است که تبلیغات سیاسی، انسان را علیه هستی اجتماعی خویش بسیج می‌کند؛ قربانی چنان آموزش داده می‌شود که برای نابودی خانه خود، تصور کند در حال نابودی خانه دشمن است.#فرقه_پهلوی#تشریحات_چشم‌اندازhttp://t.me/presagee