✅سرمايه داري، براي بقاي خود، نياز به تفرقه مداوم بين نژادها، مذاهب، جنسيتها، و حتی بين كارگران ماهر و غيرماهر دارد اما هرگز اين تفرقه را درون خود طبقه حاكم ايجاد نميكند، چون طبقه حاكم، وحدت خود را بر اساس منافع مشترك اقتصادي (يعني حفظ نظام استثمار) تعريف ميكند و هرگونه اختلاف دروني را در چارچوب رقابت نخبگان نگه ميدارد، نه در چارچوب دشمني طبقاتی!🔰وقتي كه يك كارگر سفيدپوست آمريكايي، يك كارگر سياهپوست آفريقايي، يك كارگر مسلمان اندونزيايي، و يك كارگر مسيحي برزيلي، همه با برچسب چپ يا كمونيست ترسانده ميشوند، در واقع، از يكديگر ميترسند نه از سرمايه دار.آنها به جاي اين كه ببينند منافع مشترك اقتصادي شان (دستمزد منصفانه، مسكن، بهداشت، و آموزش) چقدر به هم شبيه است به تفاوت های سطحي خود (نژاد، دين، زبان، و مليت) چسبيده و عليه ديگري خيالي ميجنگند و در اين ميان، سرمايه دار، با لبخندي بر لب، از اين تفرقه لذت ميبرد و به غارت منابع طبيعي و نيروي كار هر دو طرف ادامه ميدهد🔰اين چيزي است كه ما در ماركسيسم، آن را آگاهي كاذب مينامیم؛ يك آگاهي تحريف شده كه در آن، كارگر، دشمن واقعي خود (سرمايه دار) را نميبيند و به جاي آن، به جنگ كارگر ديگری ميرود كه فقط به خاطر رنگ پوست يا زبانش، متفاوت است. http://t.me/presagee