تروریسم فرهنگی همیشه پیش از تروریسم نظامی آغاز می‌شود. هیچ قدرت مبتنی بر منطق امپریالیستی و سلطه‌جو

تروریسم فرهنگی همیشه پیش از تروریسم نظامی آغاز می‌شود. هیچ قدرت مبتنی بر منطق امپریالیستی و سلطه‌جویی نمی‌تواند ملتی را به آسانی از میان بردارد مگر آنکه پیش از آن تلاش کرده باشد حافظه تاریخی و اعتماد فرهنگی آن ملت به خودش را نابود کند. نخست باید به ملتی القا…تروریسم فرهنگی همیشه پیش از تروریسم نظامی آغاز می‌شود.✅ هیچ قدرت مبتنی بر منطق امپریالیستی و سلطه‌جویی نمی‌تواند ملتی را به آسانی از میان بردارد مگر آنکه پیش از آن تلاش کرده باشد حافظه تاریخی و اعتماد فرهنگی آن ملت به خودش را نابود کند. نخست باید به ملتی القا شود که گذشته‌اش بی‌ارزش است، زبانش ناکارآمد است، میراثش ارتجاعی است، فرهنگش فاقد ظرفیت تولید تمدن است و آنچه دارد چیزی جز بقایای یک گذشته سپری شده نیست. وقتی ملتی به این نقطه رسید که به حافظه خودش با تحقیر نگاه کند، بخش مهمی از مقاومت آن پیشاپیش فرو ریخته است.استعمار و امپریالیسم فقط با بمب و موشک کار نمی‌کنند. پیش از آنکه ارتش وارد شود، دستگاهی از مفاهیم وارد می‌شود که به ملت تحت سلطه می‌گوید تو عقب مانده‌ای، تو ناتوانی، زبانت بسته است، فرهنگت ناکافی است و تاریخت چیزی برای عرضه به جهان ندارد. این همان لحظه‌ای است که سلطه از میدان نظامی به میدان ذهنتیت منتقل می‌شود. ملتی که از خودش بیگانه شده باشد، دیگر برای دفاع از تاریخ و فرهنگ و استقلال خود نیز انگیزه و اعتماد کافی ندارد.در اینجا نقش شبهه روشنفکران وابسته و مزدور و نظریه‌پردازان خودتحقیرگر،امثال رنانی،سریع القلم ها،زیبا کلام خا، اهمیت پیدا می‌کند. آنان الزاماً سرباز رسمی قدرت نیستند و حتی ممکن است خود را منتقد قدرت معرفی کنند، اما هنگامی که همان روایت تاریخی و فرهنگی نظام سلطه را درباره جامعه خود بازتولید می‌کنند، عملاً در پروژه‌ای مشارکت می‌کنند که نتیجه‌اش سست کردن بنیان‌های مقاومت فرهنگی است. رنانی و امثال رنانی را باید از همین منظر نقد کرد. مسئله فقط یک اظهار نظر زبان شناسانه درباره شاهنامه و حافظ و فرهنگ و ادبیات نیست. مسئله آن دستگاه فکری است که به جای دیدن تداوم هزار ساله زبان و فرهنگ تاریخی این جغرافیا به عنوان یک سرمایه تاریخی، آن را نشانه بسته بودن و عقب ماندگی معرفی می‌کند.اگر ملتی هنوز پس از هزار سال می‌تواند با فردوسی و سعدی و حافظ و بیهقی ارتباط مستقیم برقرار کند، این نشانه شکست تاریخی آن فرهنگ نیست. این نشانه قدرت حافظه تاریخی آن است. فرهنگی که توانسته است در برابر قرن‌ها دگرگونی سیاسی و اجتماعی و تهاجم و جنگ و اشغال و تغییرات زبانی همچنان میراث ادبی خود را زنده نگه دارد، اتفاقاً یکی از مهمترین کانون‌های مقاومت تاریخی است.برای پروژه سلطه، چنین حافظه‌ای خطرناک است. زیرا ملتی که گذشته خود را به یاد می‌آورد، می‌تواند آینده مستقل خود را نیز تصور کند. بنابراین نخست باید گذشته او بی‌اعتبار شود. باید فردوسی به یک شاعر قدیمی و حافظ به یک غزلسرای متعلق به موزه تبدیل شود و زبانشان به عنوان یک دسنگاه پیوستگی تاریخی و فرهنگی، به عنوان زبانی بسته و فاقد ظرفیت تمدنی معرفی شود. باید به جامعه القا شود که هرچه ارزشمند است از بیرون آمده و هرچه از درون این جامعه برخاسته یا متعلق به گذشته است یا نشانه عقب ماندگی.این همان چیزی است که می‌توان آن را تروریسم فرهنگی نامید. تروریسم فرهنگی پیش از آنکه بدن انسان را هدف قرار دهد، حافظه او را هدف می‌گیرد. پیش از آنکه شهر را ویران کند، معنای شهر را ویران می‌کند. پیش از آنکه کتابخانه را بسوزاند، به صاحب کتابخانه می‌آموزد که کتاب‌های خودش ارزشی ندارند.قدرت‌های امپریالیستی نیز دقیقاً از همین منطق بهره برده‌اند. حمله نظامی هنگامی آسان‌تر می‌شود که ماشین تبلیغاتی و معرفتی پیشاپیش قربانی را در موقعیت موجودی عقب مانده، خطرناک، غیرمتمدن یا ناتوان قرار داده باشد. وقتی انسان‌های یک سرزمین در افکار عمومی جهانی به موجوداتی فاقد تاریخ و فرهنگ معتبر تبدیل شدند، نابودی آن سرزمین نیز آسان‌تر توجیه می‌شود.بنابراین مسئله رنانی بسیار فراتر از این است که آیا او درباره زبان فارسی اشتباه کرده است یا نه. مسئله این است که وقتی یک استاد دانشگاه به جای تحلیل تاریخی و زبان‌شناختی، زبان و فرهنگ یک ملت را با معیارهای تحقیرآمیز می‌سنجد، عملاً به بازتولید همان سلسله مراتب فرهنگی کمک می‌کند که در آن غرب معیار تمدن و جنوب جهانی موضوع اصلاح و تربیت و نجات فرض می‌شود.✔️ملت بی‌حافظه، ملت بی‌دفاع است.✔️ملت تحقیرشده، ملت آماده پذیرش سلطه است.http://t.me/presagee