هماهنگی پدر و مادر در تربیت فرزندان، و حفظ حرمت پدر بعنوان ستون خانواده:مادری که عمیقاً عاطفی است و از سر عشق و دلسوزی نسبت به فرزند به برخورد های پدرانه همسرش با فرزندانش واکنش نشان می‌دهد، ممکن است گاهی احساسات بر منطق او غلبه کند و در حضور فرزند، در برابر همسرش موضع بگیرد یا ناخواسته حرمت پدر خانواده را بشکند. این رفتار، هرچند از روی محبت و نگرانی باشد، می‌تواند به‌تدریج جایگاه پدر را در نگاه فرزند تضعیف و عشق همسرش به خودش اسیب زند و زندگی را سرد و تلخ کند.پدر ممکن است در بسیاری از تصمیم‌ها با نگاه و منطق خود، نگران خوشبختی، شخصیت و آیندهٔ فرزندش باشد و حتی اگر فرزندش به سن بزرگسالی رسیده باشد، همچنان از روی عشق پدرانه نسبت به آیندهٔ او احساس مسئولیت کند و برخورد خشنی انجام دهد. این نگرانی و دلسوزی نباید با بی‌احترامی یا مخالفت علنی در برابر فرزند پاسخ داده شود.احترام به پدر به معنای اطاعت بی‌چون‌وچرا از او نیست؛ همان‌گونه که محبت به فرزند به معنای تأیید همه رفتارها و خواسته‌های او نیست. زن و شوهر می‌توانند با یکدیگر اختلاف نظر داشته باشند، اما بهتر است اختلافات خود را دور از فرزند و با گفت‌وگوی منطقی حل کنند. در برابر فرزند، حفظ حرمت یکدیگر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا فرزند از رفتار والدین می‌آموزد که چگونه با پدر، مادر و در آینده با همسر و خانوادهٔ خود رفتار کند.برخی همسران بدون توجه به عواقب سخنان خود در حضور فرزندان یا جمع به همسر خود بی احترامی می کنند بدون آنکه به آینده بیاندیشند که فرزندان خواهند رفت و آنها تنها با هم باید زندگی کنند.مادر می‌تواند در خلوت با همسرش گفتگو و با استدلال نقد کند اما تبدیل اختلاف نظر به بی‌احترامی در حضور فرزند، نه به نفع مادر است، نه پدر و نه خود فرزند.محبت باید با عقل همراه باشد؛ زیرا یکی از بزرگ‌ترین جلوه‌های عشق به فرزند، آن است که والدین اجازه ندهند احساسات لحظه‌ای، حرمت پدر و مادر و بنیان احترام در خانواده را تضعیف کند.#بنیاد_جهانی_سبک_زندگی_سالم #بنیاد_ملی_سبک_زندگی_سالم