🗣 بازتاب. ادامه...دفاع از اخلاق پزشکی ضروری است، اما این دفاع نباید به حذف یکی از ابزارهای معتبر فه

🗣 بازتاب. ادامه...دفاع از اخلاق پزشکی ضروری است، اما این دفاع نباید به حذف یکی از ابزارهای معتبر فهم رفتار سیاسی انسان، یعنی علوم رفتاری و روان‌شناسی سیاسی، بینجامد.روش توصیفی ـ تبیینی در تحلیل رفتار سیاسیدر یک مقالهٔ تحلیلی دربارهٔ سیاست و رفتار جمعی، استفاده از مفاهیم روان‌شناختی الزاماً به معنای تشخیص‌گذاری نیست. گاهی ما پدیده‌ای را مشاهده می‌کنیم که با رفتار عادی و منسجم سیاسی سازگار نیست. برای مثال، فرد یا جریانی در گفتار خود را مخالف جمهوری اسلامی معرفی می‌کند، اما در عمل، در بزنگاه‌های سیاسی، مواضعی می‌گیرد که به مماشات، تعلل، خنثی‌سازی جنبش یا تداوم وضع موجود کمک می‌کند. اینجا مسئله صرفاً اختلاف‌نظر سیاسی نیست؛ مسئله شکاف میان ادعای اعلام‌شده و رفتار عملی است. این پدیده در قلمرو روانشناسی شکاف شناختی(Cognitive Dissonance) نام دارد.روش چنین مقاله‌ای را می‌توان توصیفی ـ تبیینی دانست. ابتدا پدیده توصیف می‌شود. سپس نشان داده می‌شود که چرا آن پدیده عادی یا بدیهی نیست. در مرحلهٔ بعد، با کمک دانش موجود و با ارجاع به پژوهش‌های پیشین، دلایل محتمل به صورت فرضیه‌های علمی پیشنهاد می‌شوند. در چنین رویکردی، نویسنده مدعی تشخیص بالینی افراد نیست؛ او می‌گوید این پدیده می‌تواند با سازوکارهایی مانند خطاهای شناختی، فاجعه‌سازی، اضطراب از عدم قطعیت، تعارض هویتی، اجتناب، پیوند با ساختار تهدید، یا سازگاری روانی با وضع موجود توضیح داده شود.این همان منطق پژوهش میان‌رشته‌ای است. پژوهش میان‌رشته‌ای به معنای رها کردن روش علمی نیست؛ برعکس، به معنای به کار گرفتن روش علمی یک حوزه برای فهم پدیده‌ای در حوزهٔ دیگر است. علوم رفتاری، روان‌شناسی سیاسی، اقتصاد رفتاری، روان‌پزشکی اجتماعی، علوم اعصاب اجتماعی و مطالعات تروما همگی بر همین اصل بنا شده‌اند.انجمن بین‌المللی روان‌شناسی سیاسی خود را سازمانی میان‌رشته‌ای معرفی می‌کند که رابطه میان فرایندهای سیاسی و روان‌شناختی را بررسی می‌کند و اعضای آن از حوزه‌هایی مانند روان‌شناسی، علوم سیاسی، روان‌پزشکی، تاریخ، جامعه‌شناسی، اقتصاد و انسان‌شناسی می‌آیند.‌ همین واقعیت نشان می‌دهد که پیوند میان روان‌شناسی و سیاست نه امری حاشیه‌ای است، نه شبه‌علمی، و نه به خودی خود غیراخلاقی.از نقد اخلاقی تا زبان تحقیردر پایان مقاله، نویسنده از تعبیرهایی مانند «روان‌شناسی بازاری»، «فضل‌نمایی شبه‌علمی» و «آمیختن روان‌شناسی بازاری و مبارزهٔ سیاسی» استفاده می‌کند و می‌نویسد که چنین کاری شایستهٔ پزشک یا کارشناس زیست‌پزشکی نیست. این لحن، با ادعای اولیه درباره پرهیز از حمله به شخص و دفاع از مداراگری سازگار نیست.📎 بقیه در ادامه. ۳/۴#تجربه‌های_روان‌پزشکانه