🗣 بازتاب. ادامه‌ی نیما تکیدوتصویر نهایی: سلبریتی در حال فرار از هوادارانشماندگارترین تصویر این روید

🗣 بازتاب. ادامه‌ی نیما تکیدوتصویر نهایی: سلبریتی در حال فرار از هوادارانشماندگارترین تصویر این رویداد، تصویر نیما تکیدو است که زخمی و آشفته از مسیر آب‌نما می‌گریزد؛ انسانی که برای دیدنش آمده بودند، ناچار است از دست همان کسانی فرار کند که دوستش دارند.این تصویر استعاره روشنی از اقتصاد توجه است. الگوریتم می‌تواند میلیون‌ها نگاه را گرد آورد، اما نمی‌تواند از آن‌ها جامعه بسازد. «مخاطب» الزاماً «شهروند» نیست، «هواداری» به معنای همبستگی نیست و شهرت دیجیتال بدون سازمان‌دهی حرفه‌ای، می‌تواند در نخستین تماس با جهان واقعی به خطر تبدیل شود.فرجام رویداد نیز از همین رو قابل پیش‌بینی بود. رابطه‌ای که در صفحه نمایش صمیمی، کنترل‌شده و یک‌به‌یک به نظر می‌رسید، در فضای واقعی به رابطه‌ای نامتقارن میان یک بدن و هزاران خواسته تبدیل شد. میزبان دیگر دوست خیالی هر مخاطب نبود؛ منبعی کمیاب بود که هزاران نفر می‌خواستند هم‌زمان آن را تصاحب کنند.اشتباه بزرگ آن است که پس از این واقعه، به تحقیر نوجوانان، ممنوعیت برنامه‌ها یا سرکوب فرهنگ یوتیوبی روی آوریم. این واکنش فقط شکاف نسلی را عمیق‌تر می‌کند. پاسخ درست، شناخت این جهان، ایجاد فضاهای امن و متعدد برای حضور جوانان، آموزش سواد رسانه‌ای، مسئولیت‌پذیری برگزارکنندگان و وضع استانداردهای جدی برای مدیریت جمعیت است.مطالعات انجام‌شده روی جوانان ایرانی نیز نشان می‌دهد سرمایه اجتماعی، به‌ویژه اعتماد، با سلامت روان بهتر ارتباط دارد. جامعه‌ای که می‌خواهد از خشم و خشونت بکاهد، باید بیش از موعظه اخلاقی، قابلیت اعتماد به قواعد، نهادها و دیگران را بازسازی کند.رویداد ایران‌مال نه یک حادثه حاشیه‌ای و نه صرفاً داستان یک یوتیوبر بود. این رویداد لحظه‌ای بود که جامعه رسمی ناگهان با جامعه‌ای روبه‌رو شد که سال‌ها در تلفن‌های همراه شکل گرفته بود. جامعه‌ای با ستارگان، زبان، اقتصاد، رؤیاها و خشم‌های مخصوص خود؛ جامعه‌ای که ندیدن آن، باعث ناپدیدشدنش نخواهد شد.📎 پایان. ۲/۲#تجربه‌های_روان‌پزشکانه