🗣 درنگ#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک‌ وارثان زمین؟!حدود ساعت دو بعدازظهر، سوار ماشین شدم، بی‌درنگ ک

🗣 درنگ#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک‌ وارثان زمین؟!حدود ساعت دو بعدازظهر، سوار ماشین شدم، بی‌درنگ کولر را روشن کردم و از بیمارستان بیرون آمدم. نزدیک منزل، ساختمانی در حال ساخت است. دیدم کارگران در آن هوای بسیار گرم و زیر آفتاب واقعاً سوزان مشغول کارند؛ حتی یکی از آن‌ها روی داربست در حال جوشکاری بود.فوراً نگاهی به دماسنج روی داشبورد انداختم:۴۵ درجه‌ی سانتی‌گراد!یاد صبح افتادم که به پیشنهاد دستیاران و دانشجویان، به‌دلیل گرما، دو بار اتاق ویزیت بیماران را عوض کردیم؛ آن هم درحالی‌که همه‌ی وسایل خنک‌کننده روشن بود و هوای بخش چندان گرم به نظر نمی‌رسید.از صبح به این فکر می‌کنم که ما انسان‌ها تا چه اندازه با یکدیگر متفاوت شده‌ایم و این تفاوت، سرانجام کجا خود را نشان خواهد داد.امثال من حتی پانزده دقیقه رانندگی در ظهر تابستان، آن هم با کولر روشن، را برنمی‌تابند؛ درحالی‌که همان لحظه، انسانی دیگر روی داربست ساختمانی و درست در زاویه‌ی تابش مستقیم خورشید، جوشکاری می‌کند.با توجه به تغییرات اقلیمی از یک سو و درگیری‌ها و نزاع‌های میان ابناء بشر از سوی دیگر، بعید نیست شرایط ناگهان تغییر کند؛ مثلاً برق قطع شود یا حتی وضعیت آب نیز به‌هم بریزد.در مورد آب نیز چند سال پیش در خبری خواندم که در مسابقه‌ی ماراتن صحرا در آفریقا، یک دونده‌ی اروپایی چهار لیتر آب مصرف کرده بود، درحالی‌که یک دونده‌ی آفریقایی برای پیمودن همان مسیر تنها به یک لیتر آب نیاز داشت.واقعیت این است که شرایط به‌گونه‌ای شده که گروهی از انسان‌ها برای بقا و عملکرد عادی، به محیطی به‌شدت کنترل‌شده نیاز دارند؛ درست مانند گیاهان گلخانه‌ای. اما همان‌گونه که گفتم، این شرایط ممکن است هر لحظه از دست برود.خوشبختانه، گروه دیگری از انسان‌ها هنوز توان ادامه‌ی بقا در شرایط سخت را دارند؛ موضوعی که مرا به یاد اصطلاح Triumph of the Survivors یا «پیروزی بازماندگان» انداخت.چنین به نظر می‌رسد که بقای بشریت در آینده، بیش از آنکه به موجودات گلخانه‌ای مانند بنده وابسته باشد، به همین انسان‌های طبیعی، سازگار و جان‌سخت بستگی خواهد داشت؛ شاید وارثان واقعی زمین همین‌ها باشند.#تجربه‌های_روان‌پزشکانه