🗣 درنگی بر درنگ شیرخدا #دکتر_شیوا_کامروز. دکترای روان‌شناسی سلامتدر باب زندگی معمولی«ما فقط می‌خواس

🗣 درنگی بر درنگ شیرخدا #دکتر_شیوا_کامروز. دکترای روان‌شناسی سلامتدر باب زندگی معمولی«ما فقط می‌خواستیم معمولی باشیم.»این جمله را که خواندم، بیش از هر چیز بر واژه‌ی «معمولی» مکث کردم. عجیب است که انسان برای چیزی حسرت بخورد که تا دیروز حتی نامی برای آن نداشت. ما برای آرزوها، عشق‌ها، شکست‌ها، سفرها و سوگ‌ها واژه‌های فراوانی داریم؛ اما آنچه بخش بزرگی از عمرمان را در خود جای می‌دهد، اغلب بی‌نام می‌ماند. نه از آن رو که کم‌اهمیت است، بلکه چون آن‌قدر به ما نزدیک است که دیده نمی‌شود.ارزش بعضی چیزها را نه در حضورشان، بلکه در غیابشان می‌شناسیم. زندگی معمولی نیز از همین جنس است. تا وقتی برقرار است، نیازی به توضیح ندارد. کافی است ترک بردارد تا روشن شود چه اندازه بی‌صدا تکیه‌گاه زندگی ما بوده است. آنچه هر روز با ماست، کمتر از هر چیز دیگری به چشم می‌آید؛ نه از بی‌ارزشی، بلکه از فرط نزدیکی.ما معمولی‌بودن را گاهی با پیش‌پاافتادگی اشتباه می‌گیریم؛ گویی فقط رخدادهای بزرگ سزاوار توجه‌اند. اما زندگی، بیش از آنکه در لحظه‌های استثنایی شکل بگیرد، در پیوستگی آرام روزهایی ساخته می‌شود که ادعایی ندارند. رخدادهای بزرگ می‌آیند و می‌گذرند؛ این تداوم است که به آن‌ها معنا می‌دهد و در حافظه نگاهشان می‌دارد.گاستون باشلار، وقتی از خانه می‌نوشت، بیش از دیوارها و سقف به «سکونت» می‌اندیشید. خانه فقط یک مکان نیست؛ تجربه‌ای است که جهان را برای انسان زیستنی می‌کند. شاید زندگی معمولی نیز، پیش از آنکه مجموعه‌ای از روزهای آرام باشد، تجربه‌ای از سکونت در جهان باشد؛ وضعیتی که در آن انسان می‌تواند نگاهش را از دغدغه‌ی بقا بردارد و به عشق، دوستی، آفرینش و آینده بسپارد.وقتی این امکان از میان می‌رود، تنها آرامش از دست نمی‌رود؛ نسبت ما با جهان نیز دگرگون می‌شود. زندگی دیگر آن زمینه‌ی خاموشی نیست که همه‌چیز بر آن استوار باشد؛ خودِ زندگی به مسئله تبدیل می‌شود. از آن پس، آدمی به‌جای آنکه بر زندگی تکیه کند، ناچار است هر روز از نو امکان زیستن را به دست آورد.آرزوی «معمولی‌بودن» را نباید با میل به زندگی بی‌رنج اشتباه گرفت. رنج از زندگی جدا نیست. آنچه در این آرزو نهفته است، اشتیاق بازگشت به جهانی است که در آن زندگی دوباره از مرکز توجه کنار می‌رود و انسان فرصت پیدا می‌کند به‌جای مراقبت دائمی از زیستن، زندگی کند.شاید معمولی‌بودن نام دیگرِ سکونت انسان در جهان باشد.و شاید وقتی می‌گوییم «ما فقط می‌خواستیم معمولی باشیم»، از خانه، شهر یا گذشته سخن نمی‌گوییم؛ از آرزوی بازگشت به جهانی می‌گوییم که دوباره بتوان در آن سکونت کرد.پی‌نوشت: اثر بصری الصاق شده به یادداشت متعلق به آلیا فرید (Alia Farid)، هنرمند کویتی‌ـ‌پورتوریکویی، و از مجموعه‌ی «طلسم‌ها؛ Kupol LR 3303» است. او در این مجموعه، عکس‌های خانوادگیِ تبار مادری خود را با نمودارها و نشانه‌های معنوی ترکیب کرده و آن‌ها را بر صفحات نیمه‌شفاف ساخته‌شده از فایبرگلاس و رزین نفت‌پایه قرار داده است. این مجموعه در نمایشگاه گروهی «نفوذ از سد» (Breaking Through a Dam / Barajdan Sızanlar) در سالت بی‌اوغلو به نمایش درآمده است. #تجربه‌های_روان‌پزشکانه