🗣 درنگ#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک‌۱. «آن میلیون‌ها نفر؟»دیشب یکی از دوستان، در گفت‌وگویی خودمانی، مطلبی درباره ویکتور فرانکل، روان‌پزشک اتریشی و نویسنده کتاب مشهور «انسان در جست‌وجوی معنا»، برایم خواند که واقعاً مرا تکان داد.من سال‌ها کتاب او را به دیگران، از جمله دانشجویانم، معرفی کرده‌ام و حتی نسخه‌هایی از آن را به تعدادی از آنان هدیه داده‌ام؛ اما حالا با این احتمال روبه‌رو شده‌ام که شاید داستان، آن‌گونه که من تصور می‌کردم، نبوده است.دوستم که اهل مطالعه است، گفت ظاهراً فرانکل تنها چند روز در بخش انتقالی اردوگاه آشویتس اقامت داشته و بقیه دوران اسارتش را در اردوگاه‌های دیگری گذرانده است. در ادامه این گفت‌وگو، اصل «معنادرمانی» نیز به چالش کشیده شد: آیا تأکید بر یافتن معنا برای تاب‌آوری در شرایطی چنین هولناک، ناخواسته به قضاوت درباره میلیون‌ها انسانی نمی‌انجامد که در آن وضعیت دوام نیاوردند و جان باختند؟ گویی آنان نتوانسته‌اند برای ادامه زندگی «معنایی» پیدا کنند.در حقیقت، باید از خودم انتقاد کنم: نخست، چرا پیش از معرفی گسترده یک کتاب، زندگی و سرنوشت نویسنده‌اش را با دقت بیشتری بررسی نکرده‌ام؛ و دوم، چرا تمام توجهم به آن یک نفری معطوف شده که زنده مانده است، اما به آن میلیون‌ها نفری که از میان رفتند، کمتر فکر کرده‌ام؟۲. «شهریور ما و مارس آن‌ها»در مستندی درباره زندگی خرس‌های قطبی، داستان این‌گونه آغاز می‌شد که با فرارسیدن ماه مارس و آغاز بهار، آن‌ها از خواب زمستانی بیدار می‌شوند و به زندگی بازمی‌گردند. گویی آمدن ماه مارس برایشان حامل این پیام است:«از سرمای کشنده زمستان جان به‌در برده‌اید؛ برخیزید و به‌دنبال زندگی‌تان بروید!»من هم با پایان مرداد دقیقاً همین حال را پیدا می‌کنم. با ورود به شهریور، انگار از گرمای طاقت‌فرسای تیر و مرداد در این منطقه کویری جان به‌در برده‌ام و با خودم می‌گویم:«امسال هم قسر در رفتم!»#تجربه‌های_روان‌پزشکانه