🗣 درنگ#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک‌ یک. «بی‌توجهی ما به استعدادهای پنهان!»در جریان یک دورهمی از چ

🗣 درنگ#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک‌ یک. «بی‌توجهی ما به استعدادهای پنهان!»در جریان یک دورهمی از چند نفر از دوستان که اساتید دانشگاه هم بودند پرسیدم: «شما در طول این سال‌ها هیچ‌گاه به سایر توانایی‌های دانشجویان توجه کرده‌اید؟» منظورم این بود که آیا ما استادان جدای از توانمندی‌هایی که مثلا برای یک دانشجوی پزشکی در رشته‌ی خودش انتظار داریم آیا به سایر توانایی‌های آن دانشجو مثلا نویسندگی، موسیقی، ورزش و ... توجه می‌کنیم؟ که بلافاصله یکی از اساتید حاضر گفت به فرض این‌که متوجه استعدادی هم بشویم چه کاری از دست‌مان ساخته است؟ یکی دیگر پاسخ داد متوجه برخی توانایی‌ها مثلا وبلاگ‌نویسی در آن‌ها شده است ولی کاری برایشان نکرده است و بحث با همین سیاق ادامه یافت.اینکه ما بتوانیم کاری بکنیم یا نتوانیم هرچند مرتبط با بحث است ولی موضوع بعدی است. فعلا پرسش من در درجه‌ی نخست از خودم و در درجه‌ی بعد از همه‌ی استادان، معلمان، و آموزش‌دهندگان این است که آیا اصولاً سوای چیزی که باید آموزش دهیم به سایر استعدادهای فراگیران توجه داشته‌ایم و تلاشی برای کشف آن‌ها کرده‌ایم؟ و آیا هیچ‌گاه کاری برای حمایت از آنها البته در حد توان، انجام داده‌ایم؟دو. «هر کسی کو دور ماند از اصل خویش‌؟!» چند روز پیش در یک گفتگوی خانوادگی گفتم که فکر می‌کردم سالها کار و زندگی، نگاه سیاه و سفید به دنیا را در من تضعیف کرده است و خاکستری دیدن پدیده‌ها به‌نظر می‌رسد تقریباً جا افتاده و ریشه دوانده است ولی اینک و به‌دنبال سلسله حوادثی که در جهان رخ داده  حس می‌کنم ثنویت خیر و شر با قدرت و شدت بر دیدگاه‌هایم مستولی شده است!شاید کثافت‌کاری‌هایی که در این سال‌ها دنیا شاهد آن بوده است از جمله داستان کرونا، قضیه اپستین، نسل کشی غزه، فجایع اکراین، حمله به ایران و ... عامل این چرخش باشد. البته شاید هم دوگانه‌ی خیر و شر همیشه در لایه‌های زیرین این ظاهر روشنفکرانه وجود داشته که خودم با گول زدن خودم آن را نادیده می‌گرفتم!#تجربه‌های_روان‌پزشکانه