این قسمتِ مقاله که در فرسته ی بعد ارسال می شود، به‌نظر می‌رسد که می‌تواند به یکی از پرتکرارترین پرسش‌های همکاران در این شرایط پاسخ بدهد: در این روزها و در جلسات، روان‌کاو بهتر است چگونه بودنی داشته باشد؟ آیا باید وفادار بماند به آن‌چه در ساختارِ مرسومِ جلساتِ…از دغدغه‌های عمیقم این بود که چه نوع روان‌کاوی‌ای را در دل این ویرانی اجرایی کنمآیا هنوز می‌شد به آن‌چه فروید «طلای روان‌کاوی» می‌نامید وفادار ماند؟یا شرایط مرا واداشته بود تا به چیزی کم‌فروغ‌تر، «مس روان‌کاوی»، تن بدهمآیا تمرکز اصلی‌ام باید بر مدیریت نشانه‌های مرتبط با استرس و توسعه‌ی راهبردهای بقا در بحران می‌بود؟در روزهای ابتدایی تهاجم، دریافتم که هدفِ حفظ رابطه‌ی تحلیلی و فراهم کردن یک ابژه‌ی خوب و باثبات برای بیماران، اولویتی بالاتر از چارچوب یا تکنیک روان‌کاوانه دارد.پذیراتر شدم نسبت به دریافت و پاسخ‌دادن به پیام‌های بیماران بین جلسات، به تنظیم مجدد وقت آن‌ها، و به بیان آشکار حمایت و دلگرمی‌ام نسبت به آن‌ها.نمونه‌ی بالینی زیر، این تغییرات را در کارم نشان می‌دهد.در نخستین جلسه‌ی یکی از بیماران زن پس از تهاجم روسیه،اوگریه می‌کرد، در حالی که از دوستانش صحبت می‌کرد که با خودرو از شهر گریخته بودند اما او را جا گذاشته بودند، نه با او تماسی گرفته بودند و نه دعوتش کرده بودند که همراهشان برود.گذشته ی او شامل طیفی از خیانت‌های ناعادلانه از سوی والدین و دوستانش بود که برایش آسیب‌زا بودند.کار روان‌کاوانه‌ی ما، در سال‌های پیش از تهاجم، بر همین تاریخچه‌ متمرکز بود.می‌دانستم که این تجربه برای او دشوار است، چون نجات دادن خود برایش از نظر روانی چالش‌برانگیز بود، طبق به شکست‌های مکرر و اولیه‌ای که از سوی دیگران مهم زندگی‌اش در تأمین مراقبت لازم تجربه کرده بود.تصمیم گرفتم بر این نکته تأکید کنم که او می‌خواست برود، و اینکه خواست او مهم است، حتی اگر دوستانش او را به همراهی با خود در فرار دعوت نکرده باشند.در جلسه‌ی بعدی‌، او به‌طور غیرمنتظره‌ای با من تماس تلفنی گرفت.او گفت که در ایستگاه قطار است، منتظر قطاری برای ترک شهر، و پرسیدآیا می‌توانیم به‌جای جلسه‌ی آنلاین یا حضوری، با تلفن صحبت کنیم؟توضیح داد که حدود یک ساعت پیش از زمان تعیین‌شده‌ی جلسه‌مان، از طریق شبکه‌های اجتماعی مطلع شده که قطارهای تخلیه‌ای به مقصد لهستان در حال حرکت‌اند، و بلافاصله کیفش را برداشته و به ایستگاه قطار شتافته است.وقتی رسید، با جمعیت عظیمی از مردم روبه‌رو شد که همه در تلاش برای فرار بودند، و او نتوانست وارد هیچ‌ واگنی شود.او گفت که جمعیت فقط او را پس زده و نتوانسته به سکو نزدیک شود.در همان لحظه بود که با من تماس گرفت، صدایش آشفته و ترسیده بود.به‌عنوان تحلیل‌گرش، از خودم پرسیدم بهترین پاسخ چه می‌تواند باشد؟معمولاً، در زمان یک «بحرانِ عادی»، من به‌عنوان روان‌کاو بحران را به رسمیت می‌شناسم، اما تأکید می‌کنم که باید جلسه‌ی روان‌کاوی را به‌عنوان فضایی نگهدارنده برای مدیریت وضعیت حفظ کنیم، مثلاً با دعوتی مانند: «بیایید در جلسه‌ی بعدی‌مان درباره‌اش صحبت کنیم.اما در این موقعیت، ارائه‌ی یک پاسخ حرفه‌ایِ «عادی» واقعاً غیرعادی می‌بود.در عوض، با او در تماس ماندم.به او اطمینان دادم که هر کاری لازم بود انجام داده است...به او گفتم که رفتن به ایستگاه قطار و تلاشش، واقعاً کار خوبی بود.همدلی‌ام را با او در میان گذاشتم بابت اینکه نتوانسته بود سوار قطار تخلیه شود.درباره‌ی این صحبت کردیم که او چه برنامه‌ای دارد و چقدر زود می‌تواند تلاش دیگری برای سوار شدن بر قطار بعدی انجام دهد.در حالی که با هم در تماس تلفنی بودیم، او در ایستگاه شلوغ حرکت کرد تا به مرکز اطلاعات برسد.همچنان در حال صحبت با هم بودیم، و پیش از آنکه به مرکز اطلاعات ایستگاه برسد، ناگهان صدای بلند اعلانی را شنیدیم که اعلام می‌کرد قطار بعدی و آخرین قطار تخلیه برای آن روز تا ۱۰ دقیقه‌ی دیگر وارد می‌شود.بیمارم به من گفت که چقدر احساس ترس دارد، از اینکه جمعیتِ در انتظار تخلیه، دوباره او را کنار بزند.من هم همان ترس را برای او احساس می‌کردم، و بنابراین نگرانی‌اش را بازتاب دادم، اما همچنان به او دلگرمی دادم که تلاش کند:«الان باید از تمام نیرو و میلت استفاده کنی، و از این نترسی که در برابر دیگران کمی تهاجمی‌تر باشی. تو هم حق داری سوار این قطار شوی تا خودت را نجات بدهی.»صدای دویدنش را می‌شنیدم.صداهای زیادی می‌شنیدم.و سپس، پس از آنچه که به‌نظر خیلی طول کشید، شنیدم که گفت بالاخره سوار قطار شده است.گفت که جایی برای نشستن ندارد و دارد روی چمدانش چمباتمه زده، بین دیگر پناه‌جویانی که موفق شده بودند سوار شوند، درهم فشرده شده بود.با وجود اینکه شرایط اصلاً ایده‌آل نبود، اما او سوار شده بود، و داشت خودش را نجات می‌داد.جلسه‌مان همان‌جا تمام شد.در آن لحظه، احساس خوشی و آرامشی عمیق داشتم از اینکه او گریخته بود؛ اما همچنین احساس شرمی عمیق که این جلسه چقدر از چارچوب معمول روان‌کاوی فاصله گرفته بود نیز داشتمA Psychoanalyst’s Experience of Working in WartimeMariana Velykodna@Psychoanalysis_Philosophy