امشب مروری خواهیم داشت بر مقاله‌ی «تجربه‌ی یک روان‌کاو از کار کردن در زمان جنگ: انتخاب میان گزینه‌ها

امشب مروری خواهیم داشت بر مقاله‌ی «تجربه‌ی یک روان‌کاو از کار کردن در زمان جنگ: انتخاب میان گزینه‌های بد» نوشته‌ی ماریانا ولیکودنا، روان‌کاو اوکراینی. این مقاله را از این جهت انتخاب کرده‌ام که به مسائلی می‌پردازد که تقریباً جزو رایج‌ترین پرسش‌ها و ابهامات…موضوع سوم:پرداخت پول و روانکاوی زیر آتش:مسئله ی پرداخت رایگان و پرداخت نمادین چالش دیگری که داشتم این بود چگونه با مراجعینی که به‌دلیل جنگ، شغل خود و منابع مالی‌شان را از دست داده بودند کار کنم در اوکراین، همه‌ی بیماران هزینه‌ی درمان را به‌طور مستقیم از جیب خود پرداخت می‌کنند، چراکه هیچ پوشش بیمه‌ای برای روان‌درمانی وجود ندارد. جنگ برای بسیاری از بیماران خطر کاهش توان پرداخت را به همراه داشت؛ به‌گونه‌ای که درمان آن‌ها نه به‌دلیل تصمیم طبیعی برای پایان دادن، بلکه به‌خاطر محدودیت‌های مالی قطع می‌شد.ماه‌ها پس از آغاز تهاجم تمام‌عیار طول کشید تا روان‌درمانگران بتوانند با پروژه‌های حمایتی یا مبتنی بر کمک‌هزینه‌ی خارجی ارتباط برقرار کنند—پروژه‌هایی که برای خدمات روان‌شناختی ارائه‌شده از سوی آنان پشتیبانی مالی فراهم می‌کردند (برای نمونه: Palii و همکاران، ۲۰۲۳).در ابتدای شروع جنگ، روان‌کاوان اوکراینی ناچار بودند که مصالحه کنند، راه‌حل‌هایی ابداع کنند، و برای ادامه‌ی مراقبت روان‌درمانگرانه دست‌و‌پنجه نرم کنند.آنچه به‌ویژه نگران‌کننده بود، غیبت ناگهانی مراقبت روان‌شناختی برای افرادی بود که حتی پیش از جنگ نیز دچار علائم ناتوان‌کننده‌ای از جمله افسردگی، اضطراب یا روان‌پریشی بودند.خوشحال بودم که بر اساس سیاست‌ها و مدل شخصی‌ام، همیشه با بیماران توافق‌هایی را از پیش برقرار کرده بودم مبنی بر اینکه اگر تغییرات چشم‌گیری در وضعیت مالی‌شان ایجاد شود، با یکدیگر گفت‌و‌گو کرده و به‌دنبال راه‌حل‌های مناسبی خواهیم گشت تا انسجام فرایند درمانی حفظ شود.پیش از جنگ، در بسیاری از موارد، توافق‌های مالی مجددا بر اساس دشواری‌ یا بهبودهایی غیرمنتظره‌ی مالی بیماران مجدد تنظیم و تعدیل می‌شدند.پس از تهاجم تمام‌عیار روسیه، این سیاست را به بیمارانم یادآوری کردم و در صورت لزوم، به آن‌ها پیشنهادهای جدید مالی دادم.برای مثال، با سه تن از بیمارانم، به‌طور کامل و رایگان، به مدت چندین ماه کار کردم.در تلاش برای آنکه پایه‌ای نمادین برای این تصمیم فراهم کنم، به این بیماران چنین گفتم:«تصمیم گرفتم بخشی از ساعات کاری‌ام را به افرادی که از جنگ رنج می‌برند، بدون دریافت پول، اختصاص بدهم.اما همان‌طور که پیش‌تر با هم صحبت کرده بودیم، پرداخت برای فرایند درمان اهمیت دارد.پیشنهاد من این است که کارمان را بدون پرداخت ادامه دهیم، تا زمانی که نیاز باشد؛ اما اگر دیدید که منابع آزادی در اختیار دارید، از جمله مقداری پول یا زمان، می‌توانید آن را به کسی اهدا کنید—و آن، پرداخت شما برای درمان خواهد بود.»این ایده را فرانسواز دولتو (۲۰۱۷) مطرح کرده بود، کسی که به‌عنوان روان‌کاو کودک و نوجوان در زمان و پس از جنگ جهانی دوم فعالیت می‌کرد.او این را «پرداخت نمادین» می‌نامید، و توضیح می‌داد که هر بیمار باید برای درمانش هزینه‌ای بپردازد، اما در قالبی که برایش ممکن باشد.در کار روان‌کاوانه‌ام در دوران جنگ، این پیشنهاد الزامی نبود، بلکه بیماران را دعوت می‌کرد تا راهی برای پرداخت پیدا کنند که در توانشان باشد—تا اگر پیشنهاد درمان رایگان موجب پیامدهای ناخواسته‌ای مانند برانگیختن احساس گناه در آن‌ها می‌شد، از آن جلوگیری شود.نمونه‌ی بالینی زیر این انتخاب را نشان می‌دهد:یکی از بیماران مردِ من، به‌دلیل جنگ شغلش را از دست داده بود، اما به‌دلیل مشکلات پزشکی نمی‌توانست به نیروهای مسلح اوکراین بپیوندد.پس از آنکه درباره‌ی تغییرات در توافق مالی‌مان صحبت کردیم، او شروع کرد به خدمات داوطلبانه در جابه‌جایی و باربری ،که به اوکراینی‌هایی کمک می‌کرد که مجبور بودند به کشورهای دیگر پناه ببرند.او جعبه‌ها را از آپارتمان‌های مردم به ماشین‌هایشان می‌برد—و این خدمت ارزشمند را به‌صورت رایگان ارائه می‌داد، چرا که اغلب این خدمات را زنانی با کودکان یا سالمندان نیاز داشتند.او به این‌که به شیوه‌ای که دیگران واقعاً به آن نیاز داشتند خدمت می‌کرد، افتخار می‌کرد، و «پرداخت» درمانش را از طریق همین کار داوطلبانه انجام می‌داد.چند ماه پس از آغاز جنگ، وضعیت مالی او بهتر شد، و به شیوه‌ی پرداخت معمول‌مان بازگشتیم.From:A Psychoanalyst’s Experience of Working in Wartime: On Choosing Between Bad OptionsMariana Velykodna,کانال روانکاوی:@Psychoanalysis_Philosophy