امشب مروری خواهیم داشت بر مقاله‌ی «تجربه‌ی یک روان‌کاو از کار کردن در زمان جنگ: انتخاب میان گزینه‌ها

امشب مروری خواهیم داشت بر مقاله‌ی «تجربه‌ی یک روان‌کاو از کار کردن در زمان جنگ: انتخاب میان گزینه‌های بد» نوشته‌ی ماریانا ولیکودنا، روان‌کاو اوکراینی. این مقاله را از این جهت انتخاب کرده‌ام که به مسائلی می‌پردازد که تقریباً جزو رایج‌ترین پرسش‌ها و ابهامات…تغییر موقعیت جغرافیائی روانکاو و توجه به اثر متفاوتی که می تواند بر مراجع داشته باشد(با توجه به تمرکز عمده روان درمانگران روانکاوانه در تهران و جابه جایی های این چند وقت اخیر در این شهر، توجه به آثار این جابه جایی و تغییر موقعیت روانکاو بر مراجعینش اهمیت بیشتری دارد)بسیاری از مردم، از جمله روان‌کاوان، مجبور بودند با این انتخاب روبه‌رو شوند که آیا به‌عنوان پناهنده به کشورهای دیگر فرار کنند یا به شهرهای دیگر تغییر موقعیت بدهند یا اینکه در شهرهایشان بمانند.علاوه بر آنکه به صورت مداوم تحت‌فشار آژیرهای حمله‌ی هوایی، انفجارها، فقدان‌های فراوان و سردرگمی شناختی در تصمیم‌های روزمره بودم، به‌عنوان یک روان‌کاو، درباره‌ی بیمارانم هم نگران بودم.از نگاه من، یکی از مهم‌ترین اهداف کار روان‌کاوانه این است که از سائق زندگی، شادابی، و میل به زایش و خلاقیت حمایت کند، و در صورت نیاز، از «خود» در برابر تجربه‌های ناایمن و مزاحم محافظت نماید.چیزی که در خلال کارم در این جنگ متوجه شدم، این بود که برخی از بیمارانم، بر پایه‌ی انتقال، دچار همانندسازی شدیدی با من، به‌عنوان روان‌کاوشان، شده بودند—و این همانندسازی مستقیم آن‌ها را بگونه ای تنظیم وهدایت می‌کرد تا به‌طور فردی تصمیم‌هایی بگیرند که بازتابی از آن چیزی بود که آن‌ها به‌عنوان تصمیم‌های من در قبال جنگ فهم می‌کردند.در تجربه‌ی آن‌ها از من، دو چیز بیشتر مسهود بود،یا به‌نظر می‌رسید که از نظر آنها خطر کشته شدن را پذیرفته‌ام، یا آن‌ها تشویق به دور شدن از منطقه‌ی جنگی را به صورت واضح در من می‌دیدند.همان‌طور که متوجه شدم، آن‌ها ممکن بود با من در انکار مرگ هم‌داستان شوند و چنان رفتار کنند که انگار همه‌چیز خوب است.همچنین ممکن بود به صورت واقعی تصمیم من برای رفتن به بخش غربی اوکراین را دنبال کنند—با اینکه کل کشور همچنان تحت تهدید جدی تخریب قرار داشت.دشوارترین لحظات من به‌عنوان یک روان‌کاو، در قبال تأثیرم بر بیماران، تقریبا مربوط به تصمیمم برای نقل‌مکان به لهستان در زمانی از سال ۲۰۲۲ بود.اکثر بیمارانم به‌طور واضح درباره‌ی انتخاب‌های خود برای ماندن یا رفتن بحث می‌کردند، و پس از جابه‌جایی من، چند نفر از آن‌ها تصمیم مشابهی گرفتند تا از مرز عبور کرده و به امنیت برسند.برای مثال، یکی از بیمارانم که کارکرد ایگوی او به‌شدت آسیب دیده بود، و معمولاً نمی‌توانست تصمیم‌هایی در راستای تمامیت روانی خود بگیرد، نقل‌مکان من به لهستان را این‌گونه پردازش کرد و گفت:«خیلی از تو الهام گرفته‌ام! تو مثل گربه‌ای هستی که همیشه روی پاهایش فرود می‌آید.»توضیح:منظورش این است که تو خیلی منعطف و توانا در تطبیق با شرایط سخت هستیبه‌نظر می‌رسید که جابه‌جایی من به او کمک کرده بود تا یک ابژه‌ی درونی جدید را در خود ادغام کند: کسی که می‌تواند برای بقا بجنگد و «فرود بیاید».بیماران دیگری هم بودند که تصمیم من برای ترک کشور، در تجربه‌ی شخصی خودشان اهمیتی خاص داشت.با این حال، این تنش می‌توانست در کار تحلیلی‌ام با آن دسته از بیمارانی که در اوکراین مانده بودند پدیدار شود، چرا که ممکن بود مرا به‌چشم یک خائن و ترسو ببینندFrom:A Psychoanalyst’s Experience of Working in Wartime: On Choosing Between Bad OptionsMariana Velykodna,کانال روانکاوی:@Psychoanalysis_Philosophy