امشب مروری خواهیم داشت بر مقاله‌ی «تجربه‌ی یک روان‌کاو از کار کردن در زمان جنگ: انتخاب میان گزینه‌ها

امشب مروری خواهیم داشت بر مقاله‌ی «تجربه‌ی یک روان‌کاو از کار کردن در زمان جنگ: انتخاب میان گزینه‌های بد» نوشته‌ی ماریانا ولیکودنا، روان‌کاو اوکراینی. این مقاله را از این جهت انتخاب کرده‌ام که به مسائلی می‌پردازد که تقریباً جزو رایج‌ترین پرسش‌ها و ابهامات…تجربه‌های ی شخصی نویسنده از فضای جنگ زده مایلم بر تأثیر تجربه‌های شخصی‌ام از زندگی در زمان جنگ و نقش آن بر توانایی‌ام برای کار روان‌کاوانه تأکید کنم.به‌طور کلی، اغلب احساس می‌کنم موظفم که خیلی سریع با هرچیزی کنار بیایم ،یابا استفاده از راهبردهای دفاعی یا کنارآمدن و مهارت‌های مراقبت از خود تا واکنش‌های خودم به رویدادهای جنگ را در سریع‌ترین زمان ممکن مدیریت کنم، و بتوانم برای بیمارانم فضایی فراهم کنم تا احساساتشان را در آن بیان کنند و در عین حال هم‌دلی‌ام را نیز به آن‌ها ارائه دهم.می‌دانم که چنین راهبردی غیرواقع‌بینانه و در درازمدت ناپایدار است.بنابراین، گاه خود را در حالتی می‌یابم که از احساساتم در طول کار منفصل، گسسته یا منحرف شده‌ام—و به‌دنبال آن، از احساسات بیمارانم نیز فاصله گرفته‌ام.از یک سو، چنین گسستی از تجربه‌های خودِ روان‌کاو، او را از گشودگی اصیل نسبت به احساسات دیگران بازمی‌دارد (Schimmenti & Caretti, 2016).اما از سوی دیگر، همان‌گونه که پژوهش‌های اخیر نشان داده‌اند، این نوع انحراف عاطفی و شناختی، همراه با رفتارهای گریز از درگیری، یکی از مؤثرترین راهبردهای کنارآمدن در میان بزرگ‌سالان اوکراینی بوده است (Xu et al., 2023).دریافته‌ام که برنامه‌ریزی دقیق روزانه و فرصت‌هایی برای منحرف کردن پاسخ‌های هیجانی و شناختی‌ام—از طریق غرق شدن در داستان‌های بیمارانم—به من کمک کرده‌اند تا واقعیت جنگ را تحمل‌پذیرتر سازم.با این حال، کاملاً آگاه هستم از نمودهای آگاهانه و ناآگاهانه‌ی جنگ که بر من تأثیر گذاشته‌اندبه شکلی که هیچ چیزِ دیگری پیش‌تر چنین اثر قوی ای بر من نداشته است.این دگرگونی‌ها را نوعی آسیب درونی (Shay, 2014) تجربه می‌کنم، چراکه خود را در برابر احساسات ضعف، ترس، پوچی، ناتوانی، خشم و نفرت قرار می‌دهم.اغلب احساس می‌کنم که انگار در برابر فشارهای گوناگون ناشی از جنگ، سوراخ‌سوراخ و آزار دیده هستم.غم و اندوه و تروما را در اطرافم، در همه‌جا، در مقیاس و شدتی فراگیر، تجربه می‌کنم.خوشبختانه، همکاران متعدد اوکراینی و همچنین همکارانی از کشورهای دیگر، حمایت چشم‌گیری به من ارائه داده‌اند، و با تشویق و دلگرمی، به حفظ کار بالینی‌ام کمک کرده‌اند افزون بر این، به‌ویژه قدردان حمایت غیرمستقیم افرادی هستم که حقایق جنگ را برای مخاطبان جهانی روایت می‌کنند (Benvenuto)همان‌طور که خواننده از مثال‌های من متوجه شده است، جنگ، عواطف و سائق‌های دردناک و شدیدی را فعال می‌کند.رگرشن و تروما هم از سوی بیماران و هم از سوی درمانگران تجربه می‌شود، و از رهگذر دگرگونی‌های گوناگونِ بقا در جنگ، شیوه‌های حرفه‌ای ما را دگرگون می‌کند.علاوه بر آن، در خلال جنگ، انسان نمی‌تواند صرفاً مکث کند یا استراحت داشته باشد ،نه به‌عنوان یک انسان، و نه به‌عنوان یک متخصص.ما به‌طور مداوم و اجباری در موقعیتی درگیر هستیم که هرگز خودمان آن را انتخاب نکرده‌ایم.افزون بر این، بر خلاف دوران همه‌گیری‌هایی مانند کووید-۱۹ ما هیچ دستورالعمل تخصصی یا واکسنی برای بقا در اختیار نداریم و حتی خانه‌مان هم دیگر مکان امنی نیست.وقتی ابژه‌های "والدانه‌ی" بیرونی و درونیِ محافظت، از کار می‌افتند یا سقوط می‌کنند،این حمایت پیوسته از سوی انجمن‌های حرفه‌ای داخلی و بین‌المللی (و همچنین از سوی جوامع و گروه‌های گسترده‌تر) است که برای من و برای ما، درمانگران اوکراینی شانه‌ای محکم و قابل‌اعتماد فراهم می‌کند، شانه‌ای از جنس «خانواده» که بتوانیم به آن تکیه کنیم.From:A Psychoanalyst’s Experience of Working in Wartime: On Choosing Between Bad OptionsMariana Velykodna,کانال روانکاوی:@Psychoanalysis_Philosophy