امشب مروری خواهیم داشت بر مقاله‌ی «تجربه‌ی یک روان‌کاو از کار کردن در زمان جنگ: انتخاب میان گزینه‌ها

امشب مروری خواهیم داشت بر مقاله‌ی «تجربه‌ی یک روان‌کاو از کار کردن در زمان جنگ: انتخاب میان گزینه‌های بد» نوشته‌ی ماریانا ولیکودنا، روان‌کاو اوکراینی. این مقاله را از این جهت انتخاب کرده‌ام که به مسائلی می‌پردازد که تقریباً جزو رایج‌ترین پرسش‌ها و ابهامات…موضوع ِپذیرش یا نپذیرفتن مراجعین جدید در این شرایط ،تعداد جلسات هفتگی- کاهش یا افزایش آن سؤال دشوار دیگری که با آن مواجه بودم این بود که چگونه به افرادی که برای آغاز درمان تماس می‌گرفتند پاسخ بدهم.پس از تهاجم روسیه در سال ۲۰۲۲، چندین بیمار درخواست کردند که درمانشان متوقف یا معلق شود تا بتوانند فکر کنند که چگونه می‌خواهند با انتخاب‌های زندگی و نیازهای بقایشان کنار بیایند.آنها اغلب، پس از چند ماه، به درمان بازمی‌گشتند.در این میان، افراد جدیدی هم برای دریافت کمک تماس می‌گرفتند.برای مثال، پس از آن‌که شهر بوچا (در منطقه‌ی کی‌یف) از اشغال آزاد شد و جهان با شواهدی از جنایات وحشتناک نیروهای روسیه علیه غیرنظامیان مواجه شد، بسیاری از اوکراینی‌ها به‌دنبال یک روان‌شناس یا روان‌کاو بودند.در میان این افراد، کسانی بودند که تجربه‌ی پیشین آن‌ها از تجاوز، اکنون در تجاوزهای جنگی خشونت‌آمیز و شکنجه‌های جنسی سربازان روسی بازتاب یافته بود.در تمام این مدت، تمام ساعت‌های کاری من پر شده بود.افزون بر این، تعدادی از بیمارانی که سال‌ها پیش از جنگ درمانشان را تمام کرده بودند، حالا تمایل داشتند دوباره به درمان بازگردند.برخی از این بیماران بازگشته، در قلمروهایی زندگی می‌کردند که اکنون تحت اشغال نیروهای روسی بودند.شروع کردم به ارجاع دادن بیماران جدید به همکارانم و تصمیم گرفتم تمرکز خود را بر کار با بیماران فعلی و پیشینم بگذارم.با این حال، همکارانم اغلب با همان مشکل کمبود ظرفیت برای پذیرش بیماران جدید روبه‌رو بودند.در بسیاری موارد، تنها تحلیل‌گران در حال آموزش و کارآموزان روان‌کاوی بودند که ظاهراً وقت بیشتری برای پذیرش بیماران داشتند.یکی دیگر از تصمیمات دشواری که باید می‌گرفتم این بود که آیا با افزایش دفعات جلسات با بیماران فعلی (یعنی ارائه‌ی جلسات بیشتر به افراد دچار پریشانی و تنش) کار کنم، یا اینکه جلسات را پراکنده‌تر برگزار کنم و بیماران جدیدی بپذیرم (یعنی ارائه‌ی جلسات کمتر به تعداد بیشتری بیمار).﻿﻿از خودم می‌پرسیدم که آیا برگزاری کار روان‌کاوانه‌ی دو تا چهار بار در هفته، وقتی این همه بیمار نیاز به تماس درمانی دارند، اصلاً ممکن است؟حتی با در نظر گرفتن انتخاب‌هایی برای ایجاد یک کار حرفه‌ای پایدار که تا جای ممکن به نیازها پاسخ دهد، بین ۱۰ تا ۱۲ ساعت در روز و چهار روز در هفته کار می‌کردم تا به سطح بالای درخواست های جلسه پاسخ دهم.در آن زمان، فهرستی از بیماران در انتظار داشتم که تمایل شدیدی برای کار کردن با من ابراز کرده بودند و ترجیح داده بودند تا زمان آزاد شدن نوبت، منتظر بمانند.چالش دیگری که در آن ماه‌ها با آن روبه‌رو بودم، توانایی‌ام در ارزیابی و مفهوم‌پردازی پویایی‌ها و نیازهای بیماران بود—در حالی که جلسات به‌صورت آنلاین برگزار می‌شدند یا موقعیت مکانی بیماران در کشوری دیگر بود.یکی از نکات مهمی که باید در ارزیابی در نظر می‌گرفتم، این بود که فقط تمرکز روی تشخیص‌ها یا ظرفیت آن‌ها برای کار کردن در چارچوب درمانی (یعنی قرارداد ما) کافی نبود، بلکه باید تجربه‌های پیشین آن‌ها از تروما را نیز در نظر می‌گرفتم—چراکه این تجربه‌ها می‌توانستند در صورت زندگی و کار روان‌کاو در منطقه‌ی جنگی فعال، منجر به بازآسیب‌زایی شوند.باید در نظر می‌گرفتم که آیا تروماهای قبلی آن‌ها ممکن است آسیب را تشدید کند (یعنی منجر به تروماهای پیچیده یا انباشته شود) اگر روان‌کاوشان مجبور شود درمان را به‌دلیل خاموشی‌ها یا آژیرهای حمله‌ی هوایی تعلیق کند—یا حتی اگر من در حمله‌ی موشکی کشته شوم.این ارزیابی اغلب مرا به‌سمت نپذیرفتن درمان هدایت می‌کرد، در حالی که فرد را به کار متمرکز و کوتاه‌مدتِ تروما یا ارجاع حضوری به درمانگری در منطقه‌ای دور از خطر فعال (برای مثال، خارج از اوکراین) راهنمایی می‌کردم.From:A Psychoanalyst’s Experience of Working in Wartime: On Choosing Between Bad OptionsMariana Velykodna,کانال روانکاوی:@Psychoanalysis_Philosophy