به گمانِ من، نظریه‌های روان‌کاوی در بابِ چگونگیِ رشد و کارکردِ ذهن، دربارهٔ آیندهٔ جانداری که آن را «انسان» می‌نامیم، حرف‌هایی برای گفتن دارند.یکی از یافته‌های نظریهٔ روان‌کاوی این است که انسان‌ها، فارغ از زن یا مرد بودن، از مثله‌کردن و کشتارِ هم‌نوعانِ خود لذت می‌برند.نه دین است که آدمیان را به کشتارِ یکدیگر وامی‌دارد و نه ایدئولوژی‌های سیاسی.انسان‌ها ایدئولوژی‌ها را چه مذهبی باشند چه غیرمذهبی صرفاً دستاویزی می‌کنند تا به کاری بپردازند که برایشان لذت‌بخش است: کشتن و ویرانگری. پرخاشگری لذت‌بخش است؛ چه در عرصهٔ واقعیت و چه در پهنهٔ خیال.اگر بتوان با این تلقین که «من مجریِ ارادهٔ خداوند هستم»، «به‌خاطرِ مصلحتِ کلِ بشریت چنین می‌کنم» یا «تنها قصدم کمال و اعتلای انسان است»، از بارِ عذاب وجدانِ ناشی از امیالِ مرگ‌بار و پرخاشگرانه کاست، آن‌گاه کام‌جویی از این امیال بسیار آسان‌تر خواهد شد.خردمندانی که با تاریخِ جنگ‌ها و مصائبِ بشری آشنایند، بارها به جهانیان هشدار داده‌اند که اعتماد به متعصبان، از هر قماشی که باشند، حماقتِ محض است. روان‌کاوان نیز بر این دغدغه‌ها صحه می‌گذارند. شیر و بره هرگز در صلح کنارِ هم نخواهند آرمید و آدمیان، چه زن و چه مرد، هیچ‌گاه از شرِ وسوسهٔ شکنجه و نابودیِ یکدیگر رهایی نخواهند یافت.حال که فناوریِ نوین ابزارهایی به دستمان داده که به‌راستی توانِ نابودیِ کلِ نسلِ بشر را دارند، کسی چه می‌داند چه سرانجامی رقم خواهد خورد؟ نهایتِ امیدواریِ ما این است که برای مهارِ این پرخاشگری که از همان دوران کودکی در تاروپودمان تنیده شده راه‌هایی بیابیم؛ راه‌هایی چنان کارآمد که دست‌کم مجالِ بقا را از بشریت نگیرند. تنها کاری که از دستمان برمی‌آید، کمی وصله‌پینه‌کردنِ اوضاع در گوشه‌وکنار است.ما در مقامِ روان‌کاو می‌توانیم با قاطعیت بگوییم: فریبِ اصلاحاتِ بنیادینی را که وعدهٔ آرمان‌شهر می‌دهند،نخوریدچارلز برنرFrom: Charles Brenner Memoir ترجمه : مهدی قاسم زادهکانال:https://t.me/Psychoanalysis_Philosophy