در روزهای پُرتنش اکنون، عمده توجه ها بر احوالات مراجعین و مردم عادی است. هرچند که این موضوع طبیعی و در جایگاه خود ضروری است، اما تمرکز بر این موضوع، به‌همراه تصویر به‌غلط ایجادشده در ذهن برخی همکاران از روان‌کاو به‌مثابه‌ اَبَر‌انسان و انسانی آهنین ـ که فاقد…مقاله‌ی Psychoanalytic Pure War: Interactions with the Post-Apocalyptic Unconsciousدرنگی روان‌کاوانه و میان رشته ای بر تأثیر عمیق زندگی در دنیایی است که همواره در معرض تهدید نابودی کامل قرار دارد؛ مفهومی که Virilio Paul و Lotringer Sylvere آن را «جنگ ناب-محض» (Pure War) می‌نامند. نویسنده مقاله جناب بورگ، بنای این مقاله را بر زمین اندیشه‌های ویریلیو و لوترنجر، ژیل دلوز و فلیکس گاتاری نهاده و اندکی هم به سراغ نظریات برایان ماسومی رفته است. هرچند نویسنده، روان‌کاو است و از فارغ‌التحصیلان مؤسسه‌ی مشهور ویلیام النسون وایت ، اما احتمالاً اگر حوصله و میلی برای خواندن این مقاله دارید، در همان پاراگراف‌های اول متوجه خواهید شد با متنی متفاوت از فضای رایج مقالاتِ روان‌کاوانه ی خصوصا معاصر طرف هستید و بیشتر این مقاله طعم نوشته‌های علوم اجتماعی-فلسفی را می‌دهد. هرچند که با ورود و مطرح شدن کیس جویس،محتوا رنگ و لعاب روان‌کاوانه‌تری به خود می‌گیرد و شباهت بیشتری با مقالاتِ روانکاوی تکنیکال پیدا می کندویریلیو و سیلوره لوترنجر بیان می‌کنند که جنگ ناب-محض، صرفاً به درگیری‌های نظامی محدود نیست، بلکه وضعیتی روانی-فرهنگی است که در آن تهدید نابودی، چه از طریق جنگ هسته‌ای، چه حملات تروریستی و چه فروپاشی اجتماعی یا غلبه‌ی فناوری و تکنولوژی، دائماً بر ذهن افراد سایه می‌افکند. حتی در غیاب جنگ واقعی، انسان‌ها در جهانی زندگی می‌کنند که تهدید نابودی کامل، به واقعیتی دائمی در زندگی روانی‌شان تبدیل شده است.بورگ این وضعیت را به حیطه‌ی روان‌کاوی وارد می‌کند و بیان می‌کند که چنین شرایطی چگونه بر کار روان‌کاو تأثیر می‌گذارد. او تأکید می‌کند که بسیاری از بیماران دیگر قادر نیستند احساسات شدید ترس و تهدید را سرکوب یا انکار کنند و درنتیجه، این حالت به‌عنوان محتوای انتقال و موارد دیگر در فرایند تحلیلی آشکار می‌شود. برای شفاف شدن بیشتر ارتباط این مقاله با فضای روان‌کاوی، بورگ تجربه‌ی جلسات درمانی خود و اتفاقات مرتبط را با بیماری به نام جویس شرح می‌دهد.جویس زنی است با تاریخچه‌ای از آشوبناکی، بستری‌های فراوان و… که زندگی اوبا مرگ والدینش و فروپاشی خانواده، به‌شدت متأثر از مفهوم جنگ ناب شده است. مادر جویس به‌دلیل بیماری فوت کرده است و کمی بعد، تیزی و تلخی واقعیت زندگی، پدرش را نیز از او گرفته شده است. پس از این اتفاقات، خواهر و برادر جویس او را به بیمارستان روانی فرستادند و بدین‌ترتیب مجدداً فروپاشی‌های روانی و اجتماعی برای او آغاز شده است. اتفاق ۱۱ سپتامبر و لحظه‌ی فروریختن برج‌های دوقلو که جویس از بدحادثه آن‌ها را به چشم دیده، از نقاط پررنگ روایت‌های این مقاله است.جویس نه تنها در رابطه با دیگران، بلکه در رابطه با خود نیز انسجام روانی‌اش را از دست داده و مدام خود را همچون موجودی تکه‌تکه‌شده تجربه می‌کند. نویسنده از تجربیات جویس به سمت بهره‌گیری از نظریه‌ی دلوز و گاتاری می‌رود که در کتاب آنتی-ادیپ (Anti-Oedipus) بیان می‌کنند انسان مدرن در جهانی از «ابژه‌های جزئی» (partial objects) زندگی می‌کند؛ جهانی که همچون آجرهای خردشده است و آنچه اصالت بیشتری دارد، عدم انسجام است نه انسجام. دلوز و گاتاری ذهن انسان را همانند مدار الکتریکی می‌دانند که در آن جریان میل یا انرژی روانی (flow) جاری می‌شود و سپس با موانع اجتماعی یا روانی (break) قطع می‌شود. در ذهن جویس، میل جنسی یا خیال‌پردازی‌های اروتیک جریان پیدا می‌کند، اما فوراً توسط ترس، شرم یا یادآوری رنج‌ها متوقف می‌شود. این بازی مدام تکرار می‌شود و ذهن او بین میل و سرکوب در نوسان است.جویس در دفاع در برابر تهدید جنگ ناب و اضطراب‌های فراگیرش، رفتارهایی وسواسی و خیال‌پردازی‌های جنسی پیچیده‌ای دارد. او تصویرسازی‌هایی دارد که در آن مردانی با آلت‌های چاقویی قصد تجاوز به او را دارند و همزمان از بیماری‌های جنسی زنان دیگر می‌ترسد. او هرگز تجربه‌ی جنسی واقعی نداشته و حتی در خیال نیز از تماس فیزیکی مستقیم می‌گریزد و به جای آن به خیال‌پردازی‌های موازی (parallel masturbation) روی می‌آورد. این خیال‌پردازی‌ها بخشی از تلاش روانی اوست تا بتواند خود را از خطر فروپاشی روانی و واقعیت‌های دردناک زندگی‌اش محافظت کند.ارتباط جویس با بورگ پر از پیچیدگی و تنش است. او بین وابستگی شدید به روان‌کاوش و ترس از همان وابستگی، مدام در نوسان است. هرگاه احساس نزدیکی بیش از حد کند، بلافاصله روان‌کاوش را در ذهنش «تکه‌تکه» می‌کند و حتی او را در صحنه‌هایی مثل حمله‌ی یازده سپتامبر زیر آوار تصور می‌کند. در عین حال، این تکه‌تکه کردن روان‌کاوش، به شکلی متناقض، احساس نزدیکی و صمیمیت بیشتری میان آن‌ها ایجاد می‌کند؛ زیرا جویس تنها با کسی که مثل خودش شکسته و متلاشی است، احساس امنیت می‌کند.