از کودکی به لطف پدرم با کتاب ها و اندیشه های دکترعبدالکریم سروش آشنا شدم.شرح های عاشقانه ی ایشان بر مثنوی، بالی به ظرافت خیال برای پریدن در آسمان اندیشه و احوال مولانا به من عطا می نمود.حدود ۲۰ سال پیش برای اولین در موسسه ی صراط به جلسات شرح مثنوی دکتر سروش رفتم، البته این بار دکتر سروش پسر، سروش دباغ. افتخار دارم در گفتگویی زنده با جناب سروش دباغ گفتگویی زنده در رابطه با بی خویشتنی در آینه ی روانشناسی سخن خواهیم گفت. این گفتگو حول این بیت از مولانا خواهد بود آن نفسی که با خودی بسته ی ابر غصه ای وان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدتسخن این است که آیا نگرش مولانا به رنج انسان که ناشی از توجه بسیار به خود است در روانشناسی علمی امروز نیز مورد توجه است یا خیر؟باشد که مفید واقع شود.