مناظره یا نمایش بی شرمی و وقاحتانسان تنها حیوانی است که از شرم سرخ می شودو این برای انسان بودنش ضرور

مناظره یا نمایش بی شرمی و وقاحتانسان تنها حیوانی است که از شرم سرخ می شودو این برای انسان بودنش ضروری است.مارک تواینشاید مهمترین نکته ای که توجه ما را در مناظره هابه خود جلب می کند این است که افرادی از وضع کشور شکایت دارند و وعده های دروغین می دهندکه خود‌شان در درجه اول مسئول این وضعیت هستند.در این لحظه آدمی با خود می اندیشد که آیا این جماعت شرم ندارند!؟ لحظه ای در درون خود از این همه دروغ و فریبکاریشرمگین نمی شوند؟ چرا هیچ مسئولیتی بر عهده نمی گیرند؟در صفحات بعدی به تحلیل این بی شرمی و وقاحتاز منظر روانشناسی اجتماعی می پردازیم.تدارکاتچیدر سیستم های استبدادی قانون با ثباتی بر کشور  حاکم نیست بلکه سیستم صرفا بر پایه ی نظرات دلبخواهی و گاه متناقض فرادستاناداره می شود.هر مسئولی خود را تدارکاتچی می داند که مجبور به اطاعت امر بالا دستان است لذا هیچ  مسئولی شخصا مسئولیتی را بر عهده نمیگیرد.هیچ گاه احساس پاسخ گویی در برابر مردم ندارد،بلکه او صرفا پاسخگوی قدرت های بالا دستی است.با وجدان های آنها می گویند نگذاشتند کار کنم و آنان که صرفا به قدرت می اندیشند می گویند “من سرباز هستم” و به آنچه که انجام داده اند می بالند.(ضرورتسیستم های استبدادی عموما بر نوعی پارانوییاشکل می گیرند، پارانوییای دشمنان خارجی و داخلی. به همین دلیل آنها نیز برای توضیح رفتار خودتنها به یک قاعده پناه می برند. “ضرورت”.مثلا به خاطر ضرورت گاهی مذاکره بدترین کارو گاهی مایه افتخار می شود. بستگی دارد که چه کسی آن را انجام بدهد.ضرورت گاهی تحریم را نعمت و گاهی مشکل می داند. لذت تصمیم گیری های فرادستان نیز مبنای روشن و قابل پیش بینی ندارد بلکه براساس موقعیت بحرانی کنونی می تواند ۱۸۰ درجه تغییر داشته باشد.در این وضعیت سیستم هیچ گاه پاسخگو نیست چون می‌تواند در پاسخ به هر نقدی بگوید ضرورت آن دوره فلان تصمیم را ایجاب می کرد.ترکیب ضرورت و تدارکاتچی بودن یک نتیجه می دهدهیچ کس پاسخگوی هیچ کنش و رفتاری نیست.و به همین دلیل می‌تواند با وقاحت از هرآنچه که انجام داده شانه خالی کند و خود را مسئول هیچ چیزی نداند. این اخلاق شانه خالی کردن در نهایت به آحاد جامعهسرایت پیدا می کند، اغلب ما نیز در توضیح آنچه که انجام می دهیم یا به ضرورت پناه می بریمیا به اینکه به من ربطی ندارد و من مامور و معذرم.ضرورت زندگی بی ثبات باعث می شود بی اخلاقی را به راحتی توجیه کنیم و بگوییم چاره ای جز این نیست.بدون رشوه دادن و گرفتن در این مملکت نمی شود زندگی کرد. در نتیجه سیستم های استبدادی مفهوم اخلاق را در جامعه نابود می کنند. در حالیکه معمولا بیشترین شعارهای تو خالی را در مورد اخلاق سر می دهند.ناصر سبزیان پور