تا حدود ۶-۷ سال پیش به بخشی هایی از خودم می بالیدم و حس می کردم در ویژگی هایی انسان بسیار بهتری از د

تا حدود ۶-۷ سال پیش به بخشی هایی از خودم می بالیدم و حس می کردم در ویژگی هایی انسان بسیار بهتری از دیگران هستم، تصورم این بود که این بخش ها را مانند ساختمانی آجر به آجر خودم ساخته ام. اما چند سالی است در جستجوی آن خودی می گردم که این ها را ساخته است؟ آیا این کسی که سازنده ی این ساختمان به نظر می رسد جدای از ژنتیک، شرایط زندگیموقعیت ها و شانس های کوچک و بزرگ زندگی است،آیا آن خود از نوع نگاه مادرم هنگام شیر دادن به من جداست؟ امروز می دانم که حالت عاطفی و روانی من به ترکیب و تنوع باکتری های سیستم گوارشم هم رابط دارد. هرچه این خود را می کاوم به چیز دیگری می رسم، هیچ خود‌مستقلی از هزاران عامل زندگی نمی یابم.ژنتیک هم که موهبت طبیعت است نه دستاورد من؟ پس من کجا هستم؟!!!متاسفانه هرچه بیشتر در مورد انسان می خوانم و می فهمم، آن خود مستقل و راننده ی بدن را بیشتر گم می کنم، و آن خود یکپارچه ی درون بدن به صدها و هزاران تکه در بیرون و درون تقسیم می شود.امروز دیگر کمتر به خود می بالم و کمتر از خود شرم می گیرم، امروز خود را بخشی از همان جریان زندگی و طبیعت می دانم که جنگلی یا رودخانه ای را ساخته است. تفاوت آنچنانی میان خود و فرم گرفتن یک کوه از تابش و بارش هزاران سال آفتاب و باد و باران نمی بینم.امروز بیشتر جریان و مسیر زندگی‌ را به مشاهده نشسته ام. امروز بیش از هر زمانی به این بیت مولانا باور دارم:برگ کاهم پیش تو ای تند بادمن چه دانم کجا خواهم فتادناصر سبزیان پورhttps://t.me/psychoanalysisandsociolgy