#الاندر واقع، قبل از شب بود که در مترو می‌آمدم و الان فکر کردم در موردش بنویسم. دلیل همراه این فکر ا

#الاندر واقع، قبل از شب بود که در مترو می‌آمدم و الان فکر کردم در موردش بنویسم. دلیل همراه این فکر این بود که باور کردم که راهی بهتر برای برخورد با کودکی که آدامس می‌فروشد به ذهنم رسیده است. (انگار قبل از نوشتن، سعی دارم که نوشتن را ثابت کنم؛ که بگویم دلیلی برای نوشتن هست. پیش از این اینطور نبودم!) (این فکر که «به هر حال، اگر هم قصد خرید آدامس داشتم، برای آن پولی نداشتم،» بیشتر یک شوخی‌است اما واقعی.) (در جمله‌ی قبل، از میلم به اضافه کردن «...نباید به این فکر کنم،» جلوگیری کردم و اجازه دادم تا بنویسم!)می‌آید و دائم می‌گوید که عمو آدامس بخر... با تکرار آن کارهای دیگری هم می‌کند: جعبه‌ی آدامس را به جایی از تو گیر می‌دهد، دستانت را می‌بوسد، کفش‌هایت را می‌بوسد، بلند می‌شود و می‌پرسد: «می‌خری هان میخری؟ قوربون چشات برم، خیر ببینی، یدونه می‌خری؟» بعد، دوباره دستانت را می‌بوسد، کفش‌هایت و سریع‌تر می‌پرسد، می‌خری عمو، هان؟من در موبایلم چیزی می‌نوشتم که آمد. سعی کردم توجهی نکنم. آدامس را بین دستان من و موبایل گذاشت. گفتم نمی‌خواهم. سعی نکردم آدامس را به شیوه‌ی خودش پس بدهم یا جایی روی جعبه‌ی در دستش بگذارم. سعی داشتم بی‌توجه باشم و به جای او به صفحه موبایل نگاه کنم. زمانی که دست‌هایم را بوسید احساس کردم، نگاهی نکردم و یا حرکتی نکردم. بعد، موبایل را داخل جیبم گذاشتم. یادم می‌آید لحظه‌ای نمی‌دانستم کجا را نگاه کنم، یا اینکه بین اخم کردن و یا خندیدن مانده بودم. احساس خجالت، شرم، کمی اضطراب و در عین حال تسلط و قاطعیت داشتم. این‌ها سخت‌ترین لحظات بودند. به صدای خودم هم گوش دادم که گفتم «به کسی بده که می‌خواد بخره من نمی‌خوام.» همان لحظه و هم اکنون فکر می‌کنم که بلندی صدا می‌توانست بیشتر باشد! در آخر آدامس را پس گرفت و گفت از جوونیت خیر نبینی و رفت. صدای مردی را شنیدم که در سمت چپ من و عقب‌تر از من گفت که اینهمه انرژی صرف کرد و نفروخت... بعد از دقیقه‌ای به کارم با موبایل ادامه دادم در حالی که فکر می‌کردم آیا کلمه‌‌ی انرژی را زننده احساس کنم یا نه!البت که بی‌توجهی رفتاری مناسب است. چراکه احتمالا به تنبیه رفتار کمک می‌کند یا در جهت خاموشی رفتار است (چراکه باید متحدانه این کار را انجام دهیم، یعنی همه‌ی ما به رفتار کودک آدامس فروش بی‌توجه بمانیم). و البته آدامس را نخریم. شاید، پول در این موقعیت پیامدی تقویت کننده و احتمالا قوی‌ترین باشد.فکر کردم، اگر ارتباطی کودکانه، یعنی به زبان کودکانه، برقرار کنم، با یک دست جلو هر دو چشمانم را می‌گیرم و با دست دیگرم آدامس را پس می‌دهم. در همین پوسچر می‌ایستم تا آدامس را بگیرد. ثابت می‌مانم، و به رفتارش واکنشی نشان نمی‌دهم. می‌خواهم بگویم: دوست ندارم این رفتارت را ببینم، (و احتمالا به همین دلیل،) آدامس هم نمی‌خرم!