چیزهایی که در این بند می‌نویسم از تجربه‌ی شخصی و معدود گواهی‌های اشخاص حاصل شده است؛ شاید شما که می‌

چیزهایی که در این بند می‌نویسم از تجربه‌ی شخصی و معدود گواهی‌های اشخاص حاصل شده است؛ شاید شما که می‌خوانید با آن‌ها موافق نباشید! از آغاز سال تغییراتی ایجاد شده، فشار بیش‌تری بر زنان و به طور کلی هر کسی که به نوعی «مقاومت» یا «مبارزه» می‌کند اعمال شده است. اراذل بیش‌تری در مکان‌های عمومی می‌بینم، خیابان‌ها، ایستگاه‌ها و... برخی از دوستانم با آن‌ها برخورد داشته‌اند، فحش شنیده‌اند و برخی به کلانتری برده‌ شده‌اند. هیچکدام این‌ها چیزهای تازه‌ای نیستند، پس تغییری که از آن صحبت می‌کنم چیست؟ برای من از احساس عذاب وجدان شروع شد؛ از خودم پرسیدم «چکار باید بکنم؟ چکاری از من برمی‌آید؟» نوشته‌های دوستان و دیگرانی را خواندم که از دوراهی‌هایی دشوار برای زنان امروز خبر می‌دادند: گیرافتادن میان ارزش‌هایی چون حرمت انسانی، مسئولیت اجتماعی، سلامت شخصی و... جنبه‌ی مشهود آن شاید چنین چیزهایی باشد: آزادی در انتخاب نوع پوشش در برابر خطرات جانی؛ مقاومت کردن از طریق «نافرمانی‌ مدنی» در برابر «ترسو» یا «توسری خور» نامیده شدن؛ تحمل اضطراب، وحشت، ناسزا و ناامنی در برابر تحمل خودسرزنشی و احساس گناه و عقبگرد، و احساسات و افکار بسیاری که احتمالا برای من حتی قابل تصور هم نباشند. به این فکر می‌کنم که انگار تمام مسئولیت مبارزه را به دوش زنان گذاشته‌ایم و (طی این یک سال وخرده‌ای به شکلی نامحسوس) از مسئولیت‌ها شانه خالی کرده‌ایم! «چکار باید بکنیم؟» اولین چیزی که به ذهنم می‌رسد این است که از این احساسات دوگانه (اگر برداشتم درست باشد) جلوگیری کنیم؛ چرا که این احساسات متناقض و دوراهی‌های ارزشی احتمالا منجر به خودسرزنشی، ناامیدی و انزوا خواهد شد. اما «چطور باید چنین کاری کرد؟» اعتراف می‌کنم که هیچ نمی‌دانم! کسی که ظاهرا بعد از مدتی طولانی مجددا به کتابخانه آمده بود (و متوجه محدودیت‌های اعمال شده و تغییر فضا شده بود)، گفت: «...به همین سادگی! چرا مقاومت نکردید؟» جوابی نداشتم. اما بعد از چند روز فکر می‌کنم که جواب سوالش این است: «مقاومت را بلد نیستم!» در نتیجه، به این سوال رسیدم که «چگونه در چنین شرایطی این احساسات مخرب و دوگانه را تعدیل کرده و سلامت روانمان را حفظ کنیم؟» با اعتراف به ندانستن، به دنبال جواب سوال‌ها می‌گردم...