🕎عشق از منظر تکاملاز منظر تکاملی، عشق قطعا وجود دارد و به اجداد ما در ایجاد پیوند قوی بین زوج ها و نیز تسهیل فرزند آوری موفق و در نهایت بقای نسل کمک نموده است. عشق از جنبه های اساسی هوشِ جفت یابی انسان می باشد که به منظور حل مشکلات خاص سازگاری گونه آلتریشال(1) ما تکامل یافته است.ویژگی هایی که در میان گونه ما انسان ها همگانی هستند، سرنخ هایی را فرآهم می آورند که نشان می دهند ما که هستیم و از کجا آمده ایم. احساس عشق نیز از این قاعده مستثنی نیست. عشق یکی از هیجانات انسانی می باشد که در سراسر دنیا به ثبت رسیده است. به علاوه در مطالعات عصب شناسی شناختی(2) نشان داده شده است زوج های عاشق که خود را در عشق عمیقی نسبت به یکدیگر معرفی می کنند دارای فعالیت های عصب-روانشناختی مشابهی می باشند. از دید تکاملی، ماهیت عشق هرچه باشد پنجره ای به سمت اجداد گذشته ما خواهد بود.گونه های مختلف حیوانات از این نظر که نوزادان آنها تا چه اندازه پیشرفته هستند متفاوت می باشند. به این معنا که نوزادان آنها در زمان تولد تا چه اندازه قادرند از خودشان مراقبت کنند. برخی از گونه ها پریکوشیال(3) هستند به این معنا که نوزادان آنها در زمان تولد به سرعت پیشرفت می کنند. برای مثال گوزن ها بعد از تولد به سرعت برمیخیزند و قادر به راه رفتن می باشند. از طرفی گونه های دیگر آلتریشال هستند بدین معنا که نوزادان آنها در زمان تولد پیشرفته نبوده و مدت طولانی محتاج به مراقبت بزرگترها می باشند. انسان یک گونه کلاسیک آلتریشال می باشد و به کندی رشد می کند از طرفی دلایل تکاملی خوبی برای این اتفاق وجود دارد.در علوم تکاملی، روبرت تریورس نظریه ای را تحت عنوان تئوری سرمایه والدین(4) مطرح نموده است. این نظریه ایده ای را مطرح می کند مبنی بر اینکه مقدار سرمایه مورد نیاز والدین از جانب نوزاد صرف برنامه ریزی در رفتارهای اجتماعی و جفت یابی آن گونه جانوری خواهد شد. به این معنا که هرچه دوران پیشرفت نوزاد طولانی تر باشد می توان از آن گونه رفتارهای همسرداری طولانی تری را انتظار داشت و برعکس. این نظریه در مورد دامنه وسیعی از جانوران صحیح می باشد. اگر گونه هایی را که در دوران تولد پیشرفت سریعی دارند (پریکوشیال هستند) در نظر بگیرید، نمی توانید همسرداری طولانی مدت، تک همسری، یا صمیمیت را در میان آن ها بیابید. در گونه هایی که دارای نوزادان آلریشیال هستند (مانند پنگوئن های امپراتور) سیستم همسرداری طولانی مدت به خوبی دیده می شود. زیرا در این گونه ها وجود هر دو والدین جهت کمک در فرآهم کردن منابع مورد نیاز رشد نوزاد حیاتی می باشد. این الگو مراقبت دو طرف والدین نامیده می شود و از نشان های اصلی گونه های آلتریشال می باشد. انسان ها نوزادان آلتریشال دارند و در نتیجه سیستم طولانی مدت همسرداری و چیزهایی مانند تک همسری در مورد آن ها صدق می کند.در انسان ها عشق می تواند نتیجه سطوح بالای سرمایه گذاری بر والدین باشد. عشق با فرآیند های روانشناختی از قبیل اشتیاق و صمیمیت نسبت به یک شریک خاص مشخص می شود. از دیگر علامت های عشق فرآیند های فیزیولوژیکی از جمله افزایش سطوح اکسیتوسین (معروف به هورمون عشق) و برانگیختگی اعصاب خودکار در مجاورت شریک خاص می باشد. عشق به شما انگیزه می دهد تا نزدیک شریک خود باشید، با او باشید، به او کمک کنید و با او مهربان بمانید. از منظر تکاملی چون نوزاد انسان نیاز به مراقبت طولانی مدت والدین خود دارد، عشق به گونه ای تکامل یافته تا این مراقبت طولانی را تضمین نماید._________________________________1- altricial2- cognitive neuroscience3- precocial4- Parental Investment Theory#️⃣ @Psychological_researchمنابعFisher, H. (1993). Anatomy of Love - A Natural History of Mating and Why We Stray. New York: Ballantine Books.Geher, G. (2014). Evolutionary Psychology 101. New York: Springer. (link is external)Hughes, S. M., Harrison, M. A. & Gallup, G. G., Jr. (2007). Sex differences in romantic kissing among college students: An evolutionary perspective. Evolutionary Psychology, 5, 612-631.Trivers, R. (1985). Social evolution. Menlo Park, CA: Benjamin/Cummings.