آن‌چه در روزهای اخیر بر جوانان این سرزمین گذشت، فقط از دست رفتن جان نبود؛ گسستی بود در تداوم زیستن.م

آن‌چه در روزهای اخیر بر جوانان این سرزمین گذشت، فقط از دست رفتن جان نبود؛ گسستی بود در تداوم زیستن.ما در سکوتی سنگین شاهد نبودن‌هایی هستیم که زودتر از زمان خود رخ دادند. در سوگ جوانانی که بی‌گناه رفتند، دل جمعی ما سنگین است.اگر این مرگ‌ها یک حس می‌بودند، فشاری آرام می‌شدند بر سینه‌ی روان جمعی؛ نه آن‌قدر بلند که فریاد شود، نه آن‌قدر کم‌رنگ که عبور کند. چیزی میان نفس حبس‌شده و بغضی که راه گریه را بلد نیست. اگر یک شی می‌بودند، جای خالی‌ می‌شدند؛ صندلی‌هایی که هنوز گرم‌اند، اما صاحب ندارند. دفترهایی که سطرهای‌شان پیش از کامل شدن، رها شده است.اگر یک کلمه می‌بودند، در گلو می‌ماندند‌؛ نه برای گفتن، نه برای بلعیدن. کلمه‌ای که روان را میان سوگ و سکوت معلق نگه می‌دارد.و ما در این اندوه کنار شما ایستاده‌ایم، برای لمس کردنِ رنج، آن‌گونه که شایسته‌ی سوگ است.اعضای شورای مرکزی انجمن علمی_دانشجویی روان‌شناسی دانشگاه علامه طباطباییPsychology_ATU