وقتی برای فرار از احساسات، تبدیل به یک رباتِ تحلیل‌گر می‌شویمگاهی در روابط با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شو

وقتی برای فرار از احساسات، تبدیل به یک رباتِ تحلیل‌گر می‌شویمگاهی در روابط با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شویم که در اوج بحران‌های عاطفی، طوفان‌ها و دعواها، کوچک‌ترین اثری از خشم، غم یا اضطراب در رفتارشان دیده نمی‌شود. آن‌ها شبیه به یک قاضیِ خونسرد یا یک تحلیل‌گرِ بی‌نقص، فقط از زاویه‌ی «منطق» به همه‌چیز نگاه می‌کنند.اگر شما شریک عاطفیِ چنین فردی باشید، احتمالاً بارها در میانه‌ی یک گفتگوی تلخ احساس کرده‌اید که دارید با یک دیوارِ یخی حرف می‌زنید؛ دیواری که چنان با کلماتِ حساب‌شده و استدلال‌های خشک شما را بمباران می‌کند که در نهایت، خودتان هم شک می‌کنید و با خود می‌گویید: «نکند واقعاً من دیوانه و بیش‌ازحد حساس هستم؟»ما در جامعه معمولاً به این افراد مدال می‌دهیم و می‌گوییم چقدر پخته و منطقی‌اند! اما اگر در اتاق درمان به لایه‌های زیرینِ این رفتار نگاه کنیم، با یک مکانیزم دفاعیِ بسیار پیچیده به نام «عقلانی‌سازی» (Intellectualization) روبه‌رو می‌شویم.بیایید ماجرا را با یک مثال روزمره روشن کنیم، فرض کنید شما از اینکه شریکتان اخیراً در رابطه حضورِ قلب ندارد و فاصله‌اش زیاد شده، عمیقاً غمگین هستید و با بغض این موضوع را مطرح می‌کنید. یک پاسخِ انسانی و همدلانه این است که او بگوید: «می‌فهمم که احساس تنهایی می‌کنی، من هم این روزها کمی گیج و خسته‌ام.» اما یک «فراریِ به ذهن» چه می‌گوید؟ او بلافاصله شروع به سخنرانی می‌کند: «ببین، طبق آمار و اصولِ اقتصادی، در این مقطع از سال فشارهای کاری به اوج می‌رسد. ترشح کورتیزول باعث کاهش تمرکز می‌شود، پس توقعِ تو برای وقت‌گذرانی در این شرایط، از اساس غیرمنطقی و غیرعقلانی است!»این حجم از منطق‌بافی، اصلاً نشانه‌ی قدرت و بلوغ نیست؛ بلکه دقیقاً نشانه‌ی وحشت است. روانِ این آدم‌ها در گذشته (شاید در کودکی یا روابط قبلی) یاد گرفته است که دنیای «احساسات» یک میدانِ مین‌گذاری‌شده، غیرقابل‌کنترل و خطرناک است. بنابراین، برای اینکه مجبور نشوند درد، شرم یا آسیب‌پذیری را در بدنشان لمس کنند، به طبقه‌ی بالای ساختمانِ روانشان یعنی مغز و منطق پناه می‌برند و در را روی خودشان قفل می‌کنند. آن‌ها پشتِ استدلال‌های خشک سنگر می‌گیرند تا از صمیمیتِ واقعی فرار کنند؛ چرا که صمیمیت نیازمندِ عریان شدن است، نه برنده‌شدن در یک مناظره‌ی فلسفی.چگونه از این دادگاهِ سرد خارج شویم؟اگر شما در رابطه نقشِ همان «آدمِ همیشه منطقی» را دارید، باید این حقیقتِ تلخ را بپذیرید: شما با این زرهِ آهنین، شاید در هیچ بحثی شکست نخورید، اما در نهایت، روحِ رابطه‌تان را خواهید کشت. انسان‌ها در لحظاتِ درد، به استدلال‌های ریاضی و اثباتِ حقانیت نیاز ندارند؛ آن‌ها قلبی را می‌خواهند که با آن‌ها بتپد. تمرینِ شفابخشِ شما این است که شجاعت به خرج دهید، از برجِ عاجِ ذهنتان پایین بیایید و به جای سخنرانی، فقط بگویید: «من الان استدلالِ خاصی ندارم، فقط می‌دانم که من هم از این وضعیت ناراحتم و دلم می‌خواهد کنار هم باشیم.» لمسِ واقعیِ زندگی از همین نقطه شروع می‌شود.و اگر شریکِ چنین فردی هستید، به جای تلاشِ بیهوده برای اثباتِ اینکه «تو بی‌احساسی» (که فقط باعث می‌شود او گاردِ منطقیِ محکم‌تری بگیرد)، الگوی بازی را به هم بزنید. به او بگویید: «من الان نمی‌خواهم مسئله را به صورتِ منطقی حل کنی یا از خودت دفاع کنی؛ من فقط می‌خواهم بدانی که چه احساسی دارم و تو هم احساست را (نه افکارت را) به من بگویی.» فضایی بسازید که او بفهمد نشان دادنِ ضعف در کنارِ شما، مساوی با از دست دادنِ امنیت نیست.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling