شرمِ پنهانِ «معمولی بودن»؛ توهمی که آرامشِ ما را می‌بلعدآیا تا به حال این احساسِ گس را تجربه کرده‌ای

شرمِ پنهانِ «معمولی بودن»؛ توهمی که آرامشِ ما را می‌بلعدآیا تا به حال این احساسِ گس را تجربه کرده‌اید که انگار مدام از بقیه‌ی جهان عقب مانده‌اید؟ ما در روزگاری نفس می‌کشیم که «معمولی بودن» به یک ناسزای پنهان و یک شرمِ بزرگ تبدیل شده است. رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و صنعتِ بی‌رحمِ موفقیت، بی‌وقفه در گوش ما فریاد می‌زنند که رسالتِ ما در این جهان، خلقِ یک دستاوردِ عظیم، استثنایی بودن و جا گذاشتنِ یک ردپای تاریخی است.به ما قبولانده‌اند که اگر زندگی‌مان سراسر هیجان نیست، اگر در جوانی به ثروت‌های افسانه‌ای نرسیده‌ایم یا شغلی نداریم که هزاران نفر ما را تشویق کنند، پس حتماً جایی از کارمان می‌لنگد و در حالِ هدر دادنِ عمرمان هستیم. این همان اضطرابِ خاموشی است که مثل خوره به جانِ روانِ انسانِ امروزی افتاده است.بیایید به یک تصویرِ بسیار ملموس نگاه کنیم فرض کنید شما یک زندگیِ آرام و باثبات ساخته‌اید. صبح‌ها بیدار می‌شوید، به شغلی می‌روید که شاید جهان را تکان ندهد اما شرافتمندانه است، عصرها به خانه برمی‌گردید، با شریک عاطفی یا خانواده‌تان شام می‌خورید، کتابی می‌خوانید و به گلدان‌هایتان آب می‌دهید. این تصویر در ذاتِ خود نشانه‌ی یک روانِ سالم، امن و یک زندگیِ باارزش است. اما ناگهان گوشی موبایلتان را برمی‌دارید و با ویدیویی از یک فردِ هم‌سن‌وسال روبه‌رو می‌شوید که از روی عرشه‌ی کشتیِ تفریحی‌اش فریاد می‌زند: «اگر هنوز امپراتوریِ خودت را نساخته‌ای، داری درجا می‌زنی!» در همان کسری از ثانیه، تمامِ آن آرامشِ اصیل در درونتان فرو می‌ریزد. ناگهان احساسِ بی‌کفایتی، حقارت و خشم می‌کنید. چرا؟ چون جهانِ بیرون، سادگیِ دلپذیرِ زندگیِ شما را بی‌اعتبار کرده است.این فشارِ خردکننده برای «خاص بودن»، در واقع یک استبدادِ روانی است که لذتِ حضور در لحظه‌ی اکنون را از ما می‌دزدد. ما آن‌قدر درگیرِ تقلا برای رسیدن به یک نسخه‌ی آرمانی و دست‌نیافتنی از خودمان می‌شویم که فراموش می‌کنیم «نفس کشیدن و سالم زیستن» در این جهانِ پرآشوب، خودش بزرگ‌ترین دستاورد است. ما روانمان را زیرِ بارِ توقعاتِ غیرانسانی لِه می‌کنیم تا به آدم‌هایی که اصلاً نمی‌شناسیم ثابت کنیم که ما هم مهم هستیم.بیداری و شفای روان، با یک طغیانِ آرام آغاز می‌شود؛ طغیان علیه این دیکتاتوریِ موفقیت. بلوغِ واقعی در این نیست که حتماً قله‌های رفیع را فتح کنیم و تیترِ اخبار شویم؛ بلوغ در توانمندیِ ما برای لمسِ زیبایی در قلبِ روزمرگی‌هاست. اینکه بتوانیم بدون نیاز به تاییدِ غریبه‌ها، از یک گفتگوی ساده‌ی عصرگاهی، از تماشای آسمان و از همین بودنِ معمولی‌مان احساسِ رضایت و کفایت کنیم. شجاعتِ اصیل در دنیای پرهیاهوی امروز، دست کشیدن از توهمِ «استثنایی بودن» و در آغوش کشیدنِ صلح‌آمیزِ همین زندگیِ ساده، ناکامل و به‌شدت انسانیِ خودمان است.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling