سنگینیِ قدمِ اول؛ وقتی «تنبلی» نقابی برای پنهان کردنِ ترس‌هایمان می‌شودلپ‌تاپ روشن است، صفحه سفیدِ م

سنگینیِ قدمِ اول؛ وقتی «تنبلی» نقابی برای پنهان کردنِ ترس‌هایمان می‌شودلپ‌تاپ روشن است، صفحه سفیدِ مانیتور به شما زل زده و کار مهمی در انتظارتان است. اما ناگهان احساس می‌کنید که دقیقاً همین الان باید کشوی میزتان را مرتب کنید، ظرف‌ها را بشویید یا برای دهمین بار شبکه‌های اجتماعی را بالا و پایین کنید. ساعت‌ها می‌گذرند، کار روی زمین می‌ماند و در پایانِ روز، شما می‌مانید و کوهی از عذاب وجدان و برچسبِ دردناکی که به پیشانی خود می‌زنید: «من چقدر آدم تنبلی هستم!»اما بیایید این برچسبِ فرساینده را از روی روانمان برداریم. ما معمولاً در مواجهه با کارهای عقب‌افتاده، سراغِ برنامه‌ریزی‌های سفت‌وسخت می‌رویم، ساعت‌ها را زمان‌بندی می‌کنیم و به خودمان قول‌های آهنین می‌دهیم. با این وجود، فردا دوباره همان چرخه تکرار می‌شود و باز هم شکست می‌خوریم. چرا؟ چون صورت‌مسئله را کاملاً اشتباه متوجه شده‌ایم.اهمال‌کاری و به تعویق انداختنِ کارها، در اکثرِ مواقع مطلقاً ربطی به «مدیریت زمان» یا «تنبلی» ندارد؛ بلکه یک مکانیزمِ دفاعیِ پیچیده برای «فرار از هیجاناتِ منفی» است.وقتی کاری را به تعویق می‌اندازیم، ما از خودِ آن کار فرار نمی‌کنیم؛ ما از «احساسی» که آن کار در ما بیدار می‌کند می‌گریزیم. شاید آن وظیفه در ما اضطرابِ شکست خوردن ایجاد می‌کند، شاید حسِ بی‌کفایتی به ما می‌دهد، یا شاید با کمال‌گراییِ فلج‌کننده‌ی ما گره خورده است (این باورِ پنهان که اگر نتوانم بی‌نقص انجامش دهم، پس بهتر است اصلاً شروعش نکنم).بگذارید یک مثالِ بسیار ملموس بزنیم. فرض کنید قرار است یک گفتگوی جدی، شفاف و احتمالاً تلخ با شریک عاطفی‌تان داشته باشید تا تکلیفِ یک مرزِ مهم را در رابطه‌تان روشن کنید. هر شب این گفتگو را به فردا موکول می‌کنید و خودتان را با سریال دیدن یا کار بیش از حد سرگرم می‌کنید. شما تنبل نیستید و وقتِ کافی برای یک مکالمه‌ی نیم‌ساعته را هم دارید؛ مسئله این است که شما از اضطرابِ مواجهه با طوفانِ احتمالیِ این مکالمه، وحشت از طرد شدن، یا احساسِ گناه فرار می‌کنید.مغزِ انسان طوری طراحی شده که از درد و رنجِ روانی در لحظه‌ی اکنون دوری کند. وقتی کارِ سخت را به فردا می‌اندازید، مغزتان یک پاداشِ فوری و یک آرامشِ موقتِ چندساعته دریافت می‌کند. اما این مسکنِ موقت، بهای بسیار سنگینی دارد. فردای آن روز، نه تنها آن کارِ ناتمام همچنان سر جایش هست، بلکه حالا بارِ سنگینِ «احساس گناه» و «شرم» هم به آن اضافه شده و انجام دادنش را به مراتب ترسناک‌تر و غیرممکن‌تر از روزِ قبل کرده است.عبور از این طلسم، با ابزارهای خشکِ مدیریت زمان اتفاق نمی‌افتد. قدم اول برای شفا، شفقت ورزیدن به خود و تغییرِ زاویه دید است. باید در همان لحظه‌ای که می‌خواهیم از کار فرار کنیم، مچِ ذهنِ مضطربمان را بگیریم، مکث کنیم و به جای اینکه خودمان را تحقیر کنیم و بگوییم «من چقدر بی‌عرضه‌ام»، صادقانه به درونمان اعتراف کنیم: «من الان از انجام این کار مضطربم»، «می‌ترسم خرابش کنم» یا «این گفتگو برایم ترسناک است.»پذیرشِ این ترسِ اصیل، قدرتِ فلج‌کننده‌ی اهمال‌کاری را می‌شکند. وقتی به جای جنگیدن با تنبلیِ خیالی، با اضطرابِ واقعیِ درونمان روبرو می‌شویم، تازه می‌توانیم آن کوهِ وحشتناک را به سنگ‌ریزه‌های کوچکی تقسیم کنیم که برداشتنشان، دیگر روانمان را متلاشی نمی‌کند.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling