چرا وقتی دور می‌شویم، شک می‌کنیم که هنوز دوستمان دارند؟حتماً بازی «دالی‌موشه» را با کودکان خردسال دی

چرا وقتی دور می‌شویم، شک می‌کنیم که هنوز دوستمان دارند؟حتماً بازی «دالی‌موشه» را با کودکان خردسال دیده‌اید. وقتی دستتان را روی صورتتان می‌گذارید، کودک واقعاً فکر می‌کند شما ناپدید شده‌اید و وقتی دستتان را برمی‌دارید، از دیدنِ دوباره‌ی شما غرق در تعجب و شادی می‌شود. در روانشناسیِ رشد، به این پدیده عدم درکِ «بقای شیء» می‌گویند؛ یعنی کودک هنوز نمی‌فهمد چیزی که از جلوی چشمانش دور شده، همچنان در جهان وجود دارد.شاید خنده‌دار به نظر برسد، اما بسیاری از ما انسان‌های بالغ، در روابطِ عاطفی‌مان دقیقاً دچار همین وضعیت هستیم؛ منتها نه در مورد اشیاء، بلکه در مورد «احساسات». ما از گرهِ پنهانی رنج می‌بریم که می‌توان آن را «فقدانِ ثباتِ عاطفی» نامید.بیایید این وضعیت را در یک مثالِ بسیار روزمره بررسی کنیم، شما و شریک عاطفی‌تان یک آخرِ هفته‌ی فوق‌العاده و پر از صمیمیت را گذرانده‌اید. همه‌چیز امن و زیباست. اما روز بعد، او درگیرِ یک پروژه‌ی کاریِ سنگین می‌شود و تا عصر فرصت نمی‌کند پیام بدهد یا احوالی بپرسد. در همین چند ساعتِ کوتاه، ناگهان یک طوفانِ درونی در شما شکل می‌گیرد. تمامِ آن صمیمیتِ روزِ گذشته از ذهنتان پاک می‌شود و زمزمه‌های اضطراب‌آور شروع می‌شوند: «نکند از من خسته شده؟ نکند دیروز حرفِ اشتباهی زدم؟ حتماً دیگر برایش مهم نیستم.»در این لحظه، روانِ شما شبیه به همان کودکی است که دست روی چشمش گذاشته‌اند. شما نمی‌توانید باور کنید عشقی که همین چند ساعت پیش لمس کرده‌اید، هنوز هم سرِ جایش هست؛ فقط به این دلیل که در این لحظه‌ی خاص، به صورتِ کلامی یا فیزیکی در حالِ ابراز شدن نیست.این وحشتِ پنهان، ریشه در این دارد که ما در درونمان یک «تصویرِ پایدار» از دوست‌داشتنی بودنِ خودمان نساخته‌ایم. ذهنِ مضطربِ ما برای اینکه احساسِ امنیت کند، به سوخت‌گیریِ مداوم و تاییدِ لحظه‌به‌لحظه از دنیای بیرون نیاز دارد. وقتی کلماتِ محبت‌آمیز فقط برای چند ساعت قطع می‌شوند، ما به جای اینکه به سرمایه‌ی عاطفیِ روزهای گذشته تکیه کنیم، بلافاصله احساسِ ورشکستگی می‌کنیم.این الگوی رفتاری، هم روانِ خودمان را فرسوده می‌کند و هم شریکِ عاطفی‌مان را به شدت خسته می‌کند؛ چرا که او احساس می‌کند هرچه محبت می‌کند، در یک ظرفِ سوراخ ریخته می‌شود و فردا باید دوباره همه‌چیز را از صفر ثابت کند.چگونه این ظرف را ترمیم کنیم؟ التیامِ این گره، نیازمندِ تمرین برای ساختنِ «لنگرهای درونی» است. دفعه‌ی بعد که شریکتان مشغول بود و زنگِ خطرِ اضطراب در سرتان به صدا درآمد، به جای اینکه بلافاصله با پیام‌های پی‌درپی او را چک کنید یا با سردی و قهر واکنش نشان دهید، چند دقیقه مکث کنید. در ذهنتان (یا حتی روی کاغذ) سه اتفاقِ امن و عاشقانه‌ای را که در همین هفته‌ی گذشته بین شما رخ داده مرور کنید.به روانِ بی‌قرارِ خود یادآوری کنید «فاصله گرفتنِ فیزیکی یا سکوتِ موقت، به معنای ناپدید شدنِ عشق نیست؛ آدم‌ها حق دارند گاهی در غارِ تنهایی یا مشغله‌هایشان فرو بروند و این هیچ ربطی به ارزشِ من ندارد.» ما برای تجربه‌ی یک رابطه‌ی بالغانه، باید یاد بگیریم حضورِ آدم‌ها را حتی در زمانِ غیبتشان، در روانمان زنده و امن نگه داریم.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling