توهمی به نام «بودنِ کمرنگ»داستان معمولاً از یک پیامِ کوتاه شروع می‌شود. درست در روزهایی که تمامِ توا

توهمی به نام «بودنِ کمرنگ»داستان معمولاً از یک پیامِ کوتاه شروع می‌شود. درست در روزهایی که تمامِ توانِ خود را جمع کرده‌اید تا او را فراموش کنید و از بلاتکلیفیِ این رابطه بیرون بیایید، ناگهان روی صفحه گوشی‌تان علامتی ظاهر می‌شود: «دلم برایت تنگ شده» یا حتی یک واکنشِ ساده به یکی از عکس‌هایتان. دوباره موتورِ امید در دلتان روشن می‌شود. با خودتان می‌گویید: «پس هنوز به یادِ من است!» اما این گرمای ناگهانی فقط چند ساعت یا نهایتاً یکی دو روز دوام می‌آورد و بعد... دوباره سکوت، دوباره غیب شدن، و دوباره انتظارِ کشنده‌ی شما.به این الگوی رفتاریِ فرساینده که این روزها در روابطِ مدرن بسیار پررنگ شده، «پاشیدنِ خرده‌نانِ عاطفی» می‌گویند. رفتارِ این افراد شبیه به کسی است که پرنده‌ای را در قفس حبس نمی‌کند، اما هر چند روز یک‌بار برایش چند تکه نانِ کوچک می‌ریزد؛ نه آن‌قدر که پرنده سیر شود و نه آن‌قدر که از گرسنگی بمیرد یا تصمیم بگیرد به جای دیگری پرواز کند.آدم‌هایی که دست به جیره‌بندیِ محبت می‌زنند، غالباً نه قصدِ ساختنِ یک رابطه‌ی امن و متعهدانه را دارند و نه شجاعتِ تمام کردنِ قاطعانه‌ی آن را. آن‌ها شما را در یک «آب‌نمکِ عاطفی» نگه می‌دارند تا هر زمان که احساسِ خلأ و تنهایی کردند، یا فقط برای اینکه مطمئن شوند هنوز کسی هست که آن‌ها را تحسین کند، به سراغتان بیایند. شما در دنیای آن‌ها یک «گزینه‌ی در دسترس» هستید، نه یک انتخابِ قطعی و ارزشمند.اما بخشِ تاریک‌ترِ ماجرا اینجاست چرا ما به دریافتِ این خرده‌نان‌ها تن می‌دهیم و نمی‌رویم؟پاسخ در یک مکانیزمِ روانیِ به‌شدت اعتیادآور به نام «تقویتِ متناوب» نهفته است. این دقیقاً همان سیستمی است که در دستگاه‌های قمار (اسلات‌ماشین) کار می‌کند. وقتی پاداش (که اینجا همان توجه و محبت است) به‌طور تصادفی، غیرقابل‌پیش‌بینی و با فواصلِ نامشخص به ما داده می‌شود، مغزِ ما تشنه‌تر می‌شود. ما معتادِ آن لحظاتِ کمیابِ صمیمیت می‌شویم و شروع می‌کنیم به توجیه‌تراشی «حتماً این روزها درگیرِ کار است»، یا «اگر بیشتر صبوری کنم و گیر ندهم، بالاخره به من توجهِ کامل نشان می‌دهد.»بیایید با یک حقیقتِ گزنده روبرو شویم اگر کسی حضورِ شما را در زندگی‌اش بخواهد، برایتان ابهام نمی‌سازد. جایگاهِ شما در زندگیِ آدم‌ها باید واضح، مستمر و امنیت‌بخش باشد. وقتی شما به دیدارهای تنظیم‌شده بر اساسِ «وقت‌های خالیِ او» یا پیام‌های گاه‌وبه‌گاه رضایت می‌دهید، ناآگاهانه دارید به روانِ خودتان یک پیامِ ویرانگر را مخابره می‌کنید: «من آن‌قدرها هم ارزشمند نیستم و همین که کسی گاهی نگاهم کند، برایم کافی است.»عبور از این برزخ، با یک بیداریِ تلخ اما ضروری آغاز می‌شود. باید شجاعتِ ترک کردنِ میزِ این ضیافتِ فقیرانه را پیدا کنید. کسی که فقط به اندازه‌ی زنده ماندنِ رابطه به شما محبت تزریق می‌کند، ناجیِ تنهاییِ شما نیست؛ بلکه دقیقاً همان دیواری است که مانعِ ورودِ یک انسانِ واقعی، یک عشقِ سیراب‌کننده و یک حضورِ امن به زندگی‌تان شده است. برای اینکه روانِ شما آغوشِ کاملی را تجربه کند، ابتدا باید دست از جمع کردنِ این خرده‌نان‌ها بردارید.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling