توهمِ ذهن‌خوانی؛ چرا انتظار برای فهمیده‌شدن در سکوت، صمیمیت را ویران می‌کند؟یکی از عاشقانه‌ترین اما مخرب‌ترین دروغ‌هایی که در روابط یاد گرفته‌ایم، این است که عشقِ واقعی نیازی به کلام ندارد. باوری پنهان که می‌گوید: «اگر واقعاً مرا دوست داشته باشد، خودش از نگاهم می‌فهمد که چه چیزی نیاز دارم یا چرا ناراحتم.» این باور، سرآغازِ یک چرخه‌ی به‌شدت فرساینده است که در آن، ما خواسته‌هایمان را به زبان نمی‌آوریم، اما شریکمان را بابتِ برآورده نکردنشان به شدت مجازات می‌کنیم.یک روزِ تعطیل را تصور کنید. شما تمامِ هفته تحت فشار بوده‌اید و تنها چیزی که می‌خواهید، یک عصرِ آرام و بی‌دغدغه در خانه است. اما شریکِ عاطفی‌تان با هیجان پیشنهادِ رفتن به یک مهمانیِ شلوغ را می‌دهد. شما به جای اینکه صراحتاً بگویید «امروز توانش را ندارم و ترجیح می‌دهم در خانه بمانیم»، لبخندِ کمرنگی می‌زنید، تسلیم می‌شوید و همراهش می‌روید. اما در تمامِ طولِ مسیر و در آن مهمانی، در سکوتی سنگین فرو می‌روید، به سوالات با کلماتِ کوتاه و سرد جواب می‌دهید و فضایی آکنده از تنش می‌سازید.در ذهنِ شما چه می‌گذرد؟ شما با خود می‌گویید: «او که می‌دانست من این هفته چقدر خسته بوده‌ام، اصلاً چرا چنین پیشنهادی داد؟ خودش باید می‌فهمید!»اما واقعیتِ عریان این است که هیچ‌کس، هرچقدر هم که به ما نزدیک باشد، به تنظیماتِ درونی و نوساناتِ لحظه‌ایِ روانِ ما دسترسی ندارد. انتظارِ ذهن‌خوانی از دیگری، در واقع فرارِ ناآگاهانه‌ی ما از مسئولیت‌پذیری است. ما از «نه» گفتن، از ایجادِ یک تعارضِ کوچک یا از بیانِ شفافِ نیازمان وحشت داریم، و بعد تاوانِ این ترس و ناتوانی در ابرازِ وجود را به شکلِ خشم‌های پنهان و رفتارهای سرد از شریکمان پس می‌گیریم.ما آدم‌ها را در یک دادگاهِ نامرئی محاکمه می‌کنیم، بدون اینکه حتی کیفرخواست را برایشان خوانده باشیم. فردِ مقابل مدام با خود کلنجار می‌رود که «مگر من چه کار کرده‌ام؟» و این سردرگمی، رفته‌رفته تبدیل به فاصله‌ای پرنشدنی می‌شود.رابطه‌ی سالم و بالغانه، میدانِ حدس و گمان و رمزگشایی از چهره‌های درهم‌رفته نیست. صمیمیتِ اصیل، نیازمندِ شجاعتِ بیان است. باید این حقیقتِ ساده اما بیدارگر را بپذیریم که آدم‌ها فرکانسِ ذهنِ ما را نمی‌خوانند؛ آن‌ها فقط کلماتمان را می‌شنوند. بلوغِ عاطفی از لحظه‌ای آغاز می‌شود که زرهِ «سکوتِ متوقعانه» را درآوریم و با شفافیت بگوییم: «من اکنون خسته‌ام»، «من از آن رفتار رنجیدم» یا «من به حضورِ تو نیاز دارم.» عشقی که بر پایه‌ی گفتگوی روشن و بدون نقاب بنا شود، بسیار امن‌تر و ماندگارتر از عشقی است که روی ستون‌های لرزانِ حدس و گمان استوار شده باشد.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling