چرا عیارِ واقعیِ صمیمیت در روزهای تاریک مشخص نمی‌شود؟همیشه به ما گفته‌اند که برای شناختنِ آدم‌های ام

چرا عیارِ واقعیِ صمیمیت در روزهای تاریک مشخص نمی‌شود؟همیشه به ما گفته‌اند که برای شناختنِ آدم‌های امنِ زندگی‌مان، باید ببینیم در روزهای سخت و تاریک چقدر کنارمان می‌مانند. این حرف تا حدودی درست است؛ اما روان‌درمانیِ زوجین، رازِ شگفت‌انگیزِ دیگری را برای ما فاش می‌کند عیارِ واقعیِ یک رابطه‌ی عمیق، نه در زمانِ سوگواری، بلکه دقیقاً در لحظه‌ای سنجیده می‌شود که شما یک «خبرِ خوب» را با طرف مقابل در میان می‌گذارید.واقعیت این است که ما انسان‌ها وقتی ذوق‌زده، خوشحال و سرشار از امید هستیم، به همان اندازه‌ی روزهای غمگینمان بی‌دفاع و آسیب‌پذیر می‌شویم. وقتی شریک عاطفی، فرزند یا دوستمان با چشمانی براق از راه می‌رسد تا موفقیتش را با ما شریک شود، ما با واکنشمان می‌توانیم آن شادی را دوچندان کنیم، یا با یک کلمه‌ی اشتباه، تمامِ آن ذوق را در نطفه خفه کنیم.صحنه‌ای را مرور کنیم که در فرهنگ و روزمرگی‌های ما بسیار آشناست، فرض کنید شریکِ زندگی‌تان با اشتیاق به خانه می‌آید و می‌گوید: «بالاخره پروژه‌ای که ماه‌ها روی آن کار می‌کردم تایید شد و قرار است ارتقا بگیرم!» در این لحظه‌ی طلایی، ما معمولاً ناآگاهانه یکی از این سه خطای ویرانگر را مرتکب می‌شویم:۱. سارقِ توجه می‌شویم یعنی به جای مکث روی خوشحالیِ او، نورِ صحنه را روی خودمان می‌اندازیم و می‌گوییم: «چه عالی! من هم امروز در شرکت کلی کار انجام دادم، تازه مدیرم هم تشکرم کرد.» (مصادره کردنِ لحظه).۲. واقع‌بینِ مضطرب می‌شویم یعنی ترس‌ها و اضطراب‌های خودمان را به جانِ ذوقِ او می‌اندازیم: «خب خدا را شکر... ولی حواست باشه، ارتقا یعنی دردسرِ بیشتر. نکنه حالا توقع داشته باشن تا شب سرِ کار بمونی؟ حقوقت رو هم که معلوم نیست کی زیاد کنن!» (آبِ سرد ریختن روی اشتیاق).۳. بی‌تفاوتِ منفعل می‌شویم یعنی بدون اینکه چشم از صفحه موبایل یا تلویزیون برداریم، با یک لحنِ خطی می‌گوییم: «آفرین، مبارکه. شام چی داریم؟»شاید نیتِ ما در هیچ‌کدام از این واکنش‌ها بد نباشد، اما پیامی که به روانِ طرف مقابل مخابره می‌کنیم این است: «شادیِ تو برای من اهمیتِ چندانی ندارد و اینجا فضای امنی برای جشن گرفتنِ تو نیست.» به مرور زمان، این آدم‌ها یاد می‌گیرند که دیگر دستاوردهایشان را با ما شریک نشوند، چون هر بار به جای همراهی، یا با رقابت مواجه شده‌اند یا با اضطراب و بی‌تفاوتی.حالا چگونه یک آغوشِ امن برای شادیِ دیگران باشیم؟مهارتِ حضور در روزهای روشن، بسیار ساده اما نیازمندِ تمرکز است. وقتی کسی خبرِ خوبی به شما می‌دهد، کاری که باید بکنید «بسط دادنِ آن شادی» است. کارِ خود را متوقف کنید، به چشمانش نگاه کنید و با سوالاتی که نشان از کنجکاوی و حضورِ شما دارد، به او اجازه دهید آن اتفاق را دوباره زندگی کند. بگویید: «چقدر عالی! دقیقاً کِی به تو خبر دادند؟ وقتی شنیدی چه حسی داشتی؟ بیا امشب برایش یک جشن دونفره‌ی کوچک بگیریم.»صمیمیتِ ماندگار، با همین آجرهای کوچکِ روزمره ساخته می‌شود. آدم‌ها کسی را که در روزهای سخت برایشان اشک ریخته فراموش نمی‌کنند، اما کسی که بلد است در روزهای خوب، بدون حسادت، بدون ترس و با تمامِ وجود در کنارشان بخندد را در امن‌ترین گوشه‌ی روانشان برای همیشه نگه می‌دارند.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling