کودکانی که هرگز کودکی نکردند؛ بهای سنگینِ «سنگ‌صبور» بودناحتمالاً شما هم در میان خاطراتتان تصاویری ا

کودکانی که هرگز کودکی نکردند؛ بهای سنگینِ «سنگ‌صبور» بودناحتمالاً شما هم در میان خاطراتتان تصاویری از این دست دارید یا در اطرافیانتان دیده‌اید، کودکی که در اوج سال‌های بازی و بی‌خبری، آرام و دست‌به‌سینه در گوشه‌ای نشسته و به درددل‌های تلخِ مادرش از زندگی زناشویی گوش می‌دهد. یا فرزندی که در دعواهای بی‌پایان والدین، نقش میانجی، قاضی و گاهی سپرِ بلای خانه را بازی می‌کند تا اوضاع آرام شود.در فرهنگ ما، معمولاً به این کودکان مدالِ افتخار می‌دهند. بزرگ‌ترها با تحسین نگاهشان می‌کنند و می‌گویند: «چقدر می‌فهمد! اصلاً بچگی نکرد، یک‌شبه مرد شد... چقدر خانم است!» اما پشتِ این تشویق‌های ظاهراً زیبا، یکی از خاموش‌ترین آسیب‌های روانی پنهان شده است؛ جایی که جایگاه‌ها وارونه می‌شود و فرزند، ناچار می‌شود والدِ والدینِ خودش باشد.روانِ یک کودک، به فضایی امن نیاز دارد تا بترسد، اشتباه کند، شکننده باشد و پناه بگیرد. اما وقتی پدر یا مادری (به دلیل افسردگی، طلاقِ عاطفی، فشارهای زندگی یا گیر افتادن در نقش قربانی) نمی‌تواند بارِ هیجانات و اضطراب‌های خودش را تحمل کند، ناآگاهانه این بارِ سنگین را روی شانه‌های نحیفِ فرزندش می‌اندازد. کودک با رادارِ حساسِ خود متوجه می‌شود که «پدر و مادرِ من ضعیف و آسیب‌پذیرند؛ اگر من هم بخواهم بچگی کنم و نیازهایم را بخواهم، این خانه فرو می‌ریزد.» پس او به طور غریزی، شکنندگی، ترس‌ها و نیازهای طبیعی‌اش را در عمیق‌ترین نقطه‌ی روانش دفن می‌کند تا بتواند به ناجی و تکیه‌گاهِ والدینش تبدیل شود.اما این نقابِ بلوغِ زودرس، در بزرگسالی تقاصِ سنگینی از او می‌گیرد. این کودکان وقتی بزرگ می‌شوند، تبدیل به آدم‌هایی می‌شوند که یک «خستگیِ مزمنِ روانی» را در تمامِ عمر با خود می‌کشند. آن‌ها هرگز یاد نگرفته‌اند که چگونه می‌توانند ضعیف باشند یا از کسی کمک بخواهند. در روابط عاطفی‌شان، معمولاً ناخودآگاه جذبِ آدم‌های آشفته، بی‌مسئولیت یا آسیب‌دیده می‌شوند، چون تنها زبانی که برای ابراز عشق بلدند، «سرویس دادن»، «مدیریت کردن بحران» و «نجات دادنِ دیگری» است. آن‌ها در درونشان یک کودکِ وحشت‌زده و به‌شدت نیازمند دارند که هنوز منتظر است کسی پیدا شود و از او مراقبت کند، اما در بیرون، دیواری از استقلالِ افراطی کشیده‌اند که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن عبور کند.بیداری از این خوابِ سنگین، با یک سوگواریِ عمیق و دردناک آغاز می‌شود؛ سوگواری برای کودکیِ دزدیده‌شده و روزهایی که به جای شیطنت و بازی، صرفِ تیمار کردنِ زخم‌های بزرگترها شد.شفای این گره در گروِ این است که فرد، بالاخره جرات کند آن کوله‌پشتیِ سنگینِ «سنگ‌صبور بودن» را زمین بگذارد و با صدای بلند به روانِ خود بیاموزد: «من مسئولِ التیام دادنِ دردهای والدینم نبودم و نیستم. من حق دارم خسته شوم، حق دارم تکیه کنم و حق دارم بدونِ اینکه مدام مراقبِ فرو ریختنِ جهانِ آدم‌های دیگر باشم، فقط و فقط زندگی کنم.»#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling