چرا وقتی عزیزانمان در رنج هستند، نباید فورا دست‌به‌کارِ «تعمیر» شویم؟نیتِ ما غالباً کاملاً خیر است. می‌بینیم کسی که دوستش داریم، با شانه‌های افتاده و چهره‌ای کلافه از راه می‌رسد و از بی‌انصافیِ مدیرش، از یک شکستِ مالی یا از خستگیِ روزمره‌اش گلایه می‌کند. ما به عنوان یک شریک عاطفی یا دوستِ دلسوز، بلافاصله آستین‌ها را بالا می‌زنیم و جعبه‌ابزارِ منطقمان را بیرون می‌کشیم: «خب چرا این حرف را به او نزدی؟»، «باید استعفا بدهی»، «من که قبلا گفته بودم این مسیر اشتباه است، حالا فردا برو فلان کار را بکن.»ما فکر می‌کنیم در حالِ کمک کردن هستیم، اما ناگهان می‌بینیم که طرف مقابل عصبی‌تر شد، گارد گرفت یا با کلافگی گفت: «اصلا پشیمان شدم که حرف زدم!» و ما می‌مانیم و یک احساسِ حق‌به‌جانبیِ آمیخته با سرخوردگی که: «عجیب است! من فقط می‌خواستم کمک کنم!»گره کار کجاست؟ اشتباهِ ناآگاهانه‌ی ما این است که فرقِ میانِ «شنیده شدن» و «تعمیر شدن» را گم کرده‌ایم.واقعیت این است که انسان‌ها وقتی زیر بارِ فشارِ روانیِ شدید هستند، پیش از آنکه به راهکار، نصیحت یا یک سخنرانیِ انگیزشی نیاز داشته باشند، تشنه‌ی «اعتباربخشی» هستند. روانِ خسته‌ی آدم‌ها در لحظه‌ی بحران، به دنبالِ یک مهندس برای حلِ مسئله نمی‌گردد؛ بلکه به دنبالِ یک «شاهدِ امن» است. کسی که فقط حضور داشته باشد، درد را ببیند و به آن حقِ وجود بدهد.وقتی شما پیش از درکِ احساساتِ طرف مقابل، بلافاصله شروع به ارائه‌ی راه‌حل می‌کنید، در واقع دو پیامِ پنهان و آزاردهنده به او می‌دهید: اول اینکه «احساسِ غم یا خشمِ تو الان جایگاهی ندارد، زودتر جمعش کن» و دوم اینکه «تو خودت آن‌قدر توانمند نیستی که مشکلت را حل کنی، پس من باید به تو بگویم چه کار کنی.» این رویکرد، به جای ایجادِ صمیمیت، احساسِ بی‌کفایتی و تنهاییِ فرد را عمیق‌تر می‌کند.مهارتِ اصیل و نجات‌بخش در یک ارتباطِ بالغانه، ظرفیتِ «ایستادن در کنارِ رنجِ دیگری» بدون تقلا برای حذفِ فوریِ آن است.دفعه‌ی بعد که شریک عاطفی یا دوستتان از سنگینیِ روزگار گلایه کرد، به جای اینکه نقشِ یک حلالِ مشکلات را بازی کنید، فقط در چشمانش نگاه کنید و بگویید: «می‌فهمم چقدر برایت سخت بوده... حق داری که این‌قدر عصبانی باشی.» همین دو جمله‌ی ساده، معجزه می‌کند. شما با این کلمات، فضایی امن می‌سازید تا هیجانِ متلاطمِ او تخلیه شود. جالب اینجاست که در بیشتر مواقع، آدم‌ها خودشان راهِ حلِ مشکلشان را می‌دانند؛ آن‌ها فقط به آغوشی نیاز دارند تا خستگیِ مسیر را در آن بتکانند و بعد، دوباره روی پای خودشان بایستند و مسئله را حل کنند.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling