هنرِ بندزنیِ چینی‌های شکسته؛ چرا دعوا کردن رابطه را نمی‌کشد؟خیلی از ما با یک ترسِ پنهان و یک تصورِ ف

هنرِ بندزنیِ چینی‌های شکسته؛ چرا دعوا کردن رابطه را نمی‌کشد؟خیلی از ما با یک ترسِ پنهان و یک تصورِ فانتزی وارد رابطه می‌شویم: فکر می‌کنیم رابطه‌ی سالم و بالغانه، شبیه به یک دریای همیشه آرام است که هیچ طوفانی در آن حقِ وزیدن ندارد. برای همین، یا از ترسِ ایجادِ تنش مدام باج می‌دهیم و خواسته‌هایمان را سانسور می‌کنیم، یا با اولین دعوا و اختلاف‌نظرِ جدی، دنیا روی سرمان آوار می‌شود و با خود می‌گوییم «تمام شد، ما اصلاً به درد هم نمی‌خوریم!»اما واقعیتِ عریانِ اتاق درمان چیز دیگری به ما می‌گوید هیچ رابطه‌ی عمیق و اصیلی بر پایه‌ی «نبودنِ تعارض» زنده نمی‌ماند. چیزی که ستون‌های یک رابطه را موریانه‌وار می‌جود و به مرور ویران می‌کند، دعوا کردن نیست؛ بلکه «بلد نبودنِ آشتی» و فقدانِ مهارتِ ترمیم است.در روان‌درمانی به این چرخه می‌گوییم: گسست و ترمیم (Rupture and Repair).بیایید یک صحنه‌ی به‌شدت روزمره را مرور کنیمخسته و کلافه از سرِ کار برگشته‌اید. سرِ یک موضوعِ پیش‌پاافتاده مثلاً لحنِ حرف زدن یا فراموش کردنِ یک خریدِ ساده ناگهان صدای هر دوتان بالا می‌رود. کلماتی پرتاب می‌شود که نباید می‌شد. شب با قهر، سکوتِ سنگین و فاصله‌ی فیزیکی می‌خوابید. این یعنی «گسست». تا اینجای کار، هیچ فاجعه‌ای رخ نداده و این اتفاق در طبیعی‌ترین روابطِ انسانی هم رخ می‌دهد.اما مرزِ بینِ یک رابطه‌ی ماندگار و یک رابطه‌ی تمام‌شده، صبحِ فردا مشخص می‌شود. وقتی یکی از شما، با وجودِ اینکه هنوز کمی دلخور است و غرورش زخمی شده، دو فنجان چای می‌ریزد و روی میز می‌گذارد. یا پیامی کوتاه می‌فرستد: «هنوز از دستت عصبانی‌ام، اما دوستت دارم و می‌خوام وقتی برگشتی در موردش حرف بزنیم.»این فنجانِ چای، این نگاهِ کوتاه، یا این پیامِ ساده، یک «تلاش برای ترمیم» است. این دقیقاً همان نخِ نامرئیِ بخیه است که روی بریدگیِ دیشب کشیده می‌شود تا عفونت نکند.بحرانِ واقعی دقیقاً از جایی شروع می‌شود که ما این سیگنال‌های ترمیم را پس می‌زنیم. در قالبِ غرورِ کاذب، لجبازی و میل به تنبیه کردن، روی کینه‌ی خود پافشاری می‌کنیم و منتظر می‌مانیم طرف مقابل به خاک بیفتد تا او را ببخشیم. وقتی پارگی‌های کوچکِ رابطه پس از هر دعوا به موقع بخیه نخورند و رها شوند، روی هم تلنبار می‌شوند و روزی به شکافی چنان عمیق تبدیل می‌شوند که دیگر هیچ پلی آن‌ها را به هم وصل نمی‌کند.ما باید یاد بگیریم که بعد از هر طوفان، به جای ماندن در سنگرِ حق‌به‌جانبی و انتظار برای تسلیمِ بی‌قیدوشرطِ دیگری، دستمان را برای ترمیم دراز کنیم. رابطه‌های امن و ماندگار، شبیه به آن ظروفِ چینیِ بندزده‌ای هستند که در هنر ژاپنی (کینتسوگی) خطِ شکستگی‌هایشان با طلا پر می‌شود؛ آن‌ها شاید دیگر مثل روزِ اول خام و بی‌نقص نباشند، اما به خاطرِ بحران‌هایی که پشت سر گذاشته‌اند و ترمیم‌هایی که شده‌اند، بسیار قیمتی‌تر، محکم‌تر و اصیل‌ترند.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling