🔻الگوی خودت را می‌شناسی.با این حال باز هم تکرارش می‌کنی.چرا؟🔻رواندرمانی از لنز جمله‌ی معروف نیچه: «انسان موجودی که باید فراتر از خود برود (باید بر خود غلبه کند.🖋️الگوی خودت را از قبل می‌شناسی. توی جلسات درمانی اسمش را شناسایی کرده‌ای. کتاب‌هایی درباره‌اش خوانده‌ای. می‌توانی با وضوحی تحسین‌برانگیز توضیح بدهی که دقیقاً چرا همچنان همان جنس شریک عاطفی قبلی را انتخاب می‌کنی، همان نوع تعارض را، همان خودتخریب‌گری خاموش را.و باز هم دوباره انجامش می‌دهی.این بخشی است که تقریباً هیچ‌کس به تو نمی‌گوید.بینش، با تغییر فرق دارد.شناخت زخمت، التیام آن نیست.می‌توانی نقشه‌ی کاملِ روانِ خودت را در دست داشته باشی و با این حال هر بار در همان جنگل ذهنت گم شوی.چون الگوهای شخصیتی در آن بخش از وجودت که تفکر می‌کند، ساکن نیست.در عمق بیشتری زندگی می‌کند؛ در بدن، در دستگاه عصبی، در آن جای بی‌کلامی که پیش از آنکه زبان داشته باشی، شکل گرفته است.برای مکان توضیحات پاسخ‌گو نیست. برایش مهم نیست که چقدر خوب آن را درک می‌کنی.تنها به تجربه پاسخ می‌دهد، به این که بارها و بارها، به‌آرامی، در دل یک رابطه، از نو دیده و پذیرفته شوی، تا کم‌کم باور کند که چیزی تازه میسر است.من این واقعیت را همه‌حا می‌بینم. آدم‌هایی به درمان می‌آیند که از قبل می‌توانند تمام الگویشان را با جزییات توضیح دهند. اما نمی‌توانند دست از زندگی کردنِ آن الگو بردارند.آنها درک را با مقصد اشتباه گرفته‌اند. در حالی که درک، فقط نقشه بود. قلمرو، را با زندگی و احساس و تجربه قابل تحمل می‌شود، نه با تفکر.ذهن عاشق بینش است چونبینش احساس پیشرفت می‌دهد، در حالی کههیچ‌چیز از تو نمی‌خواهد. تلاش خاصی هم نمی‌خواهد.برای اینکه واقعاً تغییر کنی،باید کاری بسیار ترسناک‌تر را انجام دهی.باید جور دیگری زندگی کنی.در حالی که هر غریزه‌ای درونت فریاد می‌زند که برگرد (به همان الگوی قبلی)نیچه این را «فرا رفتن از خود» یا غلبه بر خود نامید. اما آسان است که منظور او را اشتباه بفهمی. او از ما نمی‌خواست که ترس‌هایمان را با زور درهم بشکنیم، یا بخش‌های هراسانِ وجودمان را به سکوت واداریم. آن کار، خودش نوع دیگری از خشونت است.منظور او چیزی ملایم‌تر وانسانی‌تر بود. فرارفتن از خود یعنی زخم‌هایت را رها نکنی؛یعنی دیگر نگذاری زخم‌ها تمام داستان را بنویسند.یعنی بارها و بارها، با فروتنی، بازگردی و رنگی تازه از لباس بودن را امتحان کنی که روزی مطمئن بودی از پسِ پوشیدنش برنمی‌آیی.@psychologyphilosophy