🔰چرا کامو معتقد لازم نیست جهان را نجات دهیم؟ 🔰قهرمانی فروتنانه در جهانی بی‌تفاوت و شرافتِ بدون دید

🔰چرا کامو معتقد لازم نیست جهان را نجات دهیم؟ 🔰قهرمانی فروتنانه در جهانی بی‌تفاوت و شرافتِ بدون دیده شدن🔻در کتاب «طاعون»، کامو از پزشکی نوشت که به خدا، رستگاری، یا هدفی والا باور ندارد. با این حال، هر روز سر می‌رسد تا به بیمارانِ در حال مرگ کمک کند. چرا؟ چون کار درست این است.کامو معتقد بود اخلاق از جایی آغاز می‌شود که توجیه‌ها تمام می‌شوند. کار خوب را به چون تو را نجات می‌دهد یا تأیید دیگران را به دست می‌آوری، انجام نمی‌دهی. آن را انجام می‌دهی چون رنج وجود دارد و تو از افزودن بر آن سرباز می‌زنی.او این را «قهرمانیِ فروتنانه امرِ پوچ» نامید. در جهانی بی‌معنا، تنها معنایی که باقی می‌ماند همانی است که ما از طریق همدلی، شجاعت و حضورِ خویش می‌آفرینیمکامو می‌دید که آدم‌ها عدالتِ کیهانی، پاداش، پایان‌بندیِ رضایت‌بخش و نظمِ الهی می‌خواهند. اما شرافت به تماشاگر نیاز ندارد. اخلاقِ حقیقی، به گفتۀ او، کاری است که وقتی هیچ‌کس نگاه نمی‌کند، باز هم درست انجامش دهی.در عصری که وسواسِ نجاتِ جهان بیدات می‌کند، کامو به ما یادآوری می‌کند که نیکی، بزرگ و پرشکوه و پرسروصدا نیست. آرام است. نیکی، شورشِ روزمرۀ مهربانی در جهانی است که بی‌تفاوت است.نمی‌توانی هرج‌ومرج را سامان دهی. نمی‌توانی به رنج پایان بدهی. اما می‌توانی از بی‌رحمی سر باز زنی. می‌توانی درست‌کاری را برگزینی. می‌توانی کاری کنی یک گوشۀ کوچک از هستی کمتر غیرقابل‌تحمل باشد.شاید همین کافی باشد. شاید اخلاقی‌ترین زندگی، آن نباشد که جهان را نجات می‌دهد، بلکه آن باشد که آرام از بدتر کردنِ آن خودداری می‌کندبه نظر تو، وقتی جهان هیچ معنایی ندارد، آیا اخلاق همچنان اهمیت دارد؟@psychologyphilosophy