یک اصل نامشروط اخلاقی که ژاک دریدا، فیلسوف فرانسوی قرن بیستم، ما را به آن تذکر می‌دهد، «مهمان‌نوازی» (hospitality) است. از منظر دریدا، مهمان‌نوازی، «هم‌گسترۀ خودِ اخلاق است». مهمان‌نوازی اخلاق را به معنای واقعی آن، یعنی «ethos» بازمی‌گرداند: قانون اخلاقی حاکم بر سکونتگاه. مهمان‌نوازی، سکونتگاه «من» را به روی «دیگری» می‌گشاید.کتابخانۀ عمومی، فقط سکونتگاه کتابدار نیست. کتابدار باید بپذیرد که کتابخانه را در اختیار مُراجع به‌عنوان «دیگری» بگذارد. کتابدار بر مبنای قانون مهمان‌نوازی، کتابخانه را به منزلی امن و راحت برای مراجع تبدیل می‌کند. کتابدار و مراجع، در نسبت دیالکتیکی مقدر در رابطۀ میزبان و مهمان، کتابخانه را به مسکن و مأوایی اطمینان‌بخش و راحت تبدیل می‌کنند. تنها با احیاء روحیۀ مهمان‌نوازی است که می‌توان به احیاء کتابخانه‌های عمومی امید داشت. اما اگر میزبان بی‌انگیزه و افسرده و بی‌حال باشد، آیا می‌تواند از وظیفۀ مهمان‌نوازی پاسداری کند؟ واضح است که نه. کتابداران کتابخانه‌ای عمومی در دهۀ گذشته، وعدۀ سر خرمن زیاد دیده و شنیده‌اند و از قضا همین روحیۀ آنها را بیشتر تضعیف کرده و بر فرسودگی‌شان افزوده است. اگر بناست به احیاء مهمان‌نوازی در کتابخانه‌های عمومی کمر همت ببندیم، باید به دور از غوغاسالاری، روحی تازه در منابع انسانی کتابخانه‌های عمومی بدمیم.به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندیدhttps://t.me/publib