🔷 همین منابع کمک‌آموزشی موجود را هم وجین کنید!🔸 در اخبار نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور آمده است که در نشست انجمن ناشران آموزشی با دبیرکل نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، که روز چهارشنبه ۱۷ بهمن ۱۴۰۳ برگزار شد، «لزوم بروزرسانی کتاب‌های کمک‌آموزشی در کتابخانه‌ها» مطرح شده است(اینجا). در این نشست مطالبی توسط حضار بیان شده است که به نظر می‌رسد ناشی از سوءتفاهمی عمیق دربارۀ سرشت کتابخانه‌های عمومی و نحوۀ مدیریت آنهاست. در ایران، ناشران کمک‌آموزشی و منابعی که منتشر می‌کنند، ژانری محدود را شامل می‌شود. این ناشران مخاطب محدودی در بین دانش‌آموزان دارند و آنچه منتشر می‌کنند، حول محور تلقی منحرفی از آموزش، یعنی آن چیزی که پائولو فریره «آموزش بانکی» می‌نامد می‌گردد. آموزش بانکی، در نظر فریره، آموزشی است که در آن، رابطۀ تجاری‌شده بین معلم و متعلم اصلِ کار آموزشی قلمداد می‌شود و معلم، برای موفقیت کنکوری و آزمون‌محور دانش‌آموزان، بسته‌های آموزشی را همچون بسته‌های پولی، به حساب آنها واریز می‌کند. آنچه ناشران کمک‌آموزشی منتشر می‌کنند، نه تنها نسبتی با آموزش مادام‌العمرِ مد نظر کتابخانه‌های عمومی ندارد، بلکه از آن حیث که آموزش را مقطعی و آزمون‌محور و کنکورمحور و تست‌زنانه می‌بیند، با روح و رسالت کتابخانۀ عمومی مغایر است. 🔸 حال به گزار‌ه‌هایی که حاضران در نشست مذکور بیان کرده‌اند دقت کنید: - رئیس هیئت مدیرۀ انجمن بر ضرورت بازگشت کتاب‌های کمک‌آموزشی به سبد خرید کتابخانه‌ها تأکید کرد. - نائب رئیس هیئت مدیرۀ انجمن،خواستار همکاری بیشتر نهاد کتابخانه‌ها با ناشران [کمک]آموزشی شد.- خزانه‌دار انجمن فرهنگی ناشران آموزشی بر لزوم رایزنی با سازمان‌ها و دستگاه‌های مرتبط برای جذب حداکثری منابع مالی و تأمین کتاب‌های کمک‌آموزشی برای کتابخانه‌های عمومی تأکید کرد.- مدیرمسئول انجمن فرهنگی ناشران آموزشی پیشنهاد کرد نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور با ایجاد یک تفاهم‌نامۀ سه‌جانبه میان انجمن ناشران آموزشی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، و نهاد کتابخانه‌ها، روند بروزرسانی منابع را تسریع کند.- دبیرکل نهاد، ضمن تأکید بر اهمیت منابع کمک‌آموزشی در کتابخانه‌های عمومی، اعلام کرد که نهاد در نظر دارد با استفاده از ظرفیت‌های مختلف منابع کتابخانه‌ای را متناسب با نیاز مخاطبان به‌روز کند. 🔸کتابخانۀ عمومی، کتابخانۀ «عامۀ کتابخوان» (reading public) است. صفت «عمومی» صرفاً به این معنا نیست که ساختمان کتابخانه به روی همه باز باشد، بلکه علاو ه بر آن، به این معناست که هیچ مخاطب «خاصی» نباید در ارائۀ خدمات این نوع کتابخانه‌ها بر دیگران تقدم داشته باشد و یا رسیدگی به نیازهای دیگران را تحت الشعاع قرار دهد. خرید منابع کمک‌آموزشی، در شرایطی که کتابخانه‌های عمومی شدیداً درگیر مسئلۀ «کمیابی» هستند، نه تنها هیج توجیه اقتصادی ندارد، بلکه به معنای انصراف از ذات و سرشت «عمومی» کتابخانه‌های عمومی است، زیرا نیازهای یک قشر خاص، یعنی نیازهای کمک‌آموزشی دانش‌آموزان (آن هم در یک محیط آموزشی مبتنی بر آموزش بانکی که تحریف آموزش اصیل است) را بر نیازهای عامۀ کتابخوان مرجح می‌دارد. حقیقت این است که همین منابع کمک‌آموزشی موجود در کتابخانه‌های عمومی هم باید وجین شوند، نه این‌که با شعارهای پرزرق و برق محرومیت‌زدایی و بروزرسانی، که تنها لایه‌ای ظاهری برای تضمین گردش مالی ناشران کمک‌آموزشی است، بر حجم آنها افزوده شود.بهتر بود مسئولان محترم نهاد کتابخانه‌ها، در این جلسه فعالان عرصۀ نشر کتاب‌های کمک‌آموزشی را به وزارت آموزش و پرورش ارجاع می‌دادند تا با رایزنی با مقامات آن وزارت فخیمه، ضمن درخواست برای احیای پست کتابدار آموزشگاهی، یادآور می‌شدند که کتابخانۀ مدرسه/آموزشگاهی مکانی مناسب برای عرضۀ کتاب‌های کمک‌آموزشی به دانش‌آموزان است. به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندیدhttps://t.me/publib