سال پیش، همین شب‌ها.بهاری روشن از امواج نور بود و احمد ظاهر می‌خواند:خاک می‌خواند مرا هر دم به خویشم

سال پیش، همین شب‌ها.بهاری روشن از امواج نور بود و احمد ظاهر می‌خواند:خاک می‌خواند مرا هر دم به خویشمی‌رسند از ره که در خاکم نهندو من پرسه‌زن همیشگی خیابان‌ها، منتظر بودم «آه» مصرع بعد را باز طوری بخواند که حزن روی قلبم سایه بیندازد.آدم دلتنگ بعضی اندوه‌ها می‌شود گاهی حتی.