ببخشید، دیگر کمتر حوصله دارم مطلبی را برای اینجا بنویسم یا گردآوری کنم. کمی احساس کم‌فایدگی دارم یا حداقل از نشاط و خرم جوانی خبری نمی‌بینم.این فرسودگی زودهنگام هم فکر کنم از خاصیت‌های همین خاکِ خشک و خسیس باشد. در شرایطی ایده‌آل اوضاع چنان بود که من فرد می‌نشستم کنجی و برای خودم کتابی می‌خواندم و داستانی می‌نوشتم. اما در عالم واقع همین دو لقمه نان ناچیز درویشی هم جز به جان کندن مستمر حاضر نمی‌شود. مستمراً مثل سگ پاسوخته می‌دوم که فروتر نروم و پاک از دنیای محبوبم جدا افتاده‌ام و تف.وای به آن روزهای آینده که قرار است حسرت امروز را بخورم. البته می‌دانم که این حس‌و‌حال هم موقتی‌ست و اگر نبود، همین را هم نمی‌نوشتم.