شب شده. می‌شینم توی اسنپ.از یه مسیر دیگه میره که می‌دونم درسته ولی راهمو خیلی دورتر می‌کنه.چیزی نمیگ

شب شده. می‌شینم توی اسنپ.از یه مسیر دیگه میره که می‌دونم درسته ولی راهمو خیلی دورتر می‌کنه.چیزی نمیگم.شیشه رو میدم پایین.از کوچه‌پس‌کوچه‌های دَرَکه می‌گذریم.خیابون انگار آب خورده؛ یه جورایی مثل وقتی که بارون میاد.آهنگی که دارم گوش میدم، یه آهنگه از هنگامه قاضیانی.اسمش هست «نمی‌گویم نرو»یاد پاییز میفتم.چشمامو می‌بندم و هوای تازه آب‌خورده‌ی دَرَکه رو از پنجره‌ی باز ماشین نفس می‌کشم.اینجایی که هستم دیگه ماه معلوم نیست.ولی جمعه که ماه کامل بود، رفته‌بودم توچال.رفته‌بودم که ماه رو ببینم.یعنی به قصد دیدن ماه کامل رفته‌بودم. همین!چند روز پیش که با تراپیستم حرف میزدم، ازم پرسید این هفته چه کاری رو برای خودت، برای دل خودت انجام دادی و ازش لذت بردی؟درجا گفتم «رفتم ماه رو دیدم.» بعد از کشیک و شب‌بیداری، کوهنوردی کردم که ماه رو ببینم و خدا میدونه که چقدر بهم کیف داد.مثل الان که پنجره‌ی ماشین پایینه و دارم نفس می‌کشم.مثل الان که رفتم به گل‌های توی تراس آب دادم و آسمون شب رو نگاه کردم.مثل الان، همین الان که دلم عجیب هوس املت کرده‌!همین الان که گوجه‌ها رو پوست کندم و منتظرم بپزن!همین الان که یه کم چای می‌ریزم توی قوری، بهارنارنج و دارچین و هل رو بهش اضافه می‌کنم و می‌مونم منتظر تا دم بکشه.همین الان، همین الان که مهستی داره می‌خونه:«من از خدامه بمونم دیوونه‌تسر بذارم رو شهر امن شونه‌ت»همین الان که یادم میاد چقدر بلدم زندگی کنم!چقدر زندگی‌کردن توی من داره خاک می‌خوره!از همین چیزای کوچیکبا همین چیزای کوچیکبا همین املت ساده‌ی هول‌هولکیبا همین آهنگ قدیمی دلچسببا یه چایی تازه‌دمبا یه آسمونبا یه ماهیا با یه قطره‌ شبنم روی برگ گل‌‌های توی تراسکجا بود،کِی بود،که یادم رفت چقدر بلدم زندگی کنم؟اون کیه که نمی‌خواد ما قشنگ و ساده زندگی کنیم؟از ۱۱ شهریورماه ۱۴۰۵