دوست داشتن یه نفر، مثل نقل مکان کردن به یه خونه ست. اولش عاشق همه ی چیزایی میشی که برات تازگی دارن. هر روز صبح از اینکه می بینی این همه چیز بهت تعلق داره حیرونی. بعد به مرور زمان، دیوارا فرسوده می شن. چوبا از بعضی قسمتا پوسیده می شن و می فهمی که عشقت به اون خونه به خاطر کمالش نیست؛ بلکه به خاطر عیب و نقصاشه. تمام سوراخ سنبه هاش رو یاد می گیری. یاد می گیری چطور کاری کنی که وقتی هوا سرده، کلید توی قفل گیر نکنه، یا در کمد رو چطور باز کنی که جیرجیر نکنه.اینا رازای کوچیکی هستن که خونه رو مال آدم می کنن...zahir @puzzleiha