مانورهای سیاسی و اقتصادیترکیه در دریای سیاه علیه روسیهتدوین آذرنگبه گزارش بلومبرگ از اوایل ماه اوت ت

مانورهای سیاسی و اقتصادیترکیه در دریای سیاه علیه روسیهتدوین آذرنگبه گزارش بلومبرگ از اوایل ماه اوت ترکیه شروع به محدود کردن عبور کشتی‌هایی میکند که به مقصد بندر “نووروسیسک” و بنادر اوکراین از طریق تنگه داردانل حرکت می‌کنند. ترکیه حتی مجوزهای ترانزیت را به طور کامل رد می‌کند یا درخواست‌ها را برای مدت طولانی به تأخیر می‌اندازند. آنکارا در مورد این اطلاعات اظهار نظری نکرده است. به عنوان یادآوری، مسیر دریای سیاه از جمله شلوغ‌ترین و آسیب‌پذیرترین خطوط کشتیرانی دریایی است: از جمله تحویل کالا از طریق بنادر “تواپسه-یسک- تامان قفقاز”، این مسیر تا یک سوم صادرات انرژی روسیه (از جمله فرآورده‌های نفتی) را مدیریت می‌کند. علاوه بر این، تقریباً 15 درصد از صادرات سالانه غلات و دانه‌های روغنی جهان از جمهوری‌های شوروی سابق از همین مسیر استفاده می‌کنند. کشتی‌هایی که به مقصد رومانی، بلغارستان یا گرجستان حرکت می‌کنند و کشتی‌هایی که از دلتای دانوب عبور می‌کنند تا به مولداوی همسایه (بندر جیورگیولستی) برسند، طبق معمول از این تنگه‌ها استفاده می‌کنند. در عین حال، از نیمه دوم دهه ۲۰۱۰، قیمت‌های ترانزیت تقریباً هر سال افزایش یافته است که هدف آن نه تنها کسب منافع عملی، بلکه تا حد زیادی اعمال فشار سیاسی و اقتصادی بر مسکو نیز می‌باشد. بنابراین، از اول ژوئیه، آنکارا دوباره هزینه ترانزیت کشتی‌های باری بین‌المللی از طریق تنگه بسفر-داردانل را تقریباً ۱۵ درصد افزایش داد. این هزینه از ۵.۸۳ دلار به ۶.۷۰ دلار به ازای هر تن افزایش یافته است که بر اساس تناژ کشتی محاسبه می‌شود. این نرخ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ معتبر خواهد بود. طبق گزارش وزارت انرژی ایالات متحده، سال گذشته ۳.۷ میلیون بشکه نفت در روز از طریق تنگه‌های دریای سیاه حمل شده است که تقریباً ۵٪ از کل حمل و نقل دریایی نفت را تشکیل می‌دهد. طبق پیش‌بینی‌ها برای مارس امسال، این رقم احتمالاً تا سال ۲۰۲۷ از ۶٪ فراتر خواهد رسید. دیمیتری گووروف، مدیرعامل یک شرکت متخصص در حمل و نقل و جابجایی محموله‌های بزرگ و سنگین، خاطرنشان می‌کند که محدودیت‌های اعمال شده در تنگه داردانل «می‌تواند آسیب جدی به روسیه وارد کند: حجم قابل توجهی از تجارت و تدارکات خارجی روسیه، که در امتداد زنجیره‌های تأمین جایگزین جدید سازماندهی شده‌اند، از ترکیه عبور می‌کنند. این یک مسیر ارتباطی به بازارهای خاورمیانه است. با توجه به این سیاست ترانزیتی ترکیه، «میزان توقف ناوگان افزایش می‌یابد، هزینه‌های حمل و نقل، بیمه و انبارداری و همچنین الزامات سرمایه در گردش افزایش می‌یابد.» به طور خلاصه، «پرهزینه‌ترین مشکل در لجستیک، عدم توانایی در پیش‌بینی مدت زمان دوام این وضعیت است.»