هدف نیز حفظ سطح مصرف دوران عادی نیست. جنگی که در جهان آغاز شده و کشور ما و تمام منطقه خاورمیانه، آمر

هدف نیز حفظ سطح مصرف دوران عادی نیست. جنگی که در جهان آغاز شده و کشور ما و تمام منطقه خاورمیانه، آمریکا، اروپا، آمریکای لاتین و تا حدودی آسیا نیز در حال پرداخت هزینه آن هستند واقعیتی است که نمی توان آن را با تخیل پروری و فرمان اداری از میان برد. از نظر تاب آوری ملی مسئله اصلی این است که "چه کسی این هزینه را می‌پردازد". نمی‌توان از جامعه خواست فشار یک منازعه طولانی را تحمل کند، اما اجازه داد هزینه آن عمدتاً به حقوق‌بگیران، بازنشستگان، مستأجران و طبقات پایین و متوسط منتقل شود، در حالی که صاحبان دارایی، سوداگران و برخورداران از موقعیت‌های انحصاری بتوانند خود را در برابر آن حفظ کنند یا حتی از آن سود ببرند. پذیرش تسلیم نیز وضع را به زیان توده های مردم وخیم تر خواهد کرد، اگر اصولا کشور را با جنگ داخلی و ویرانی روبرو نکند.ضرورت در پیش گرفتن راهبرد اقتصاد جنگی فقط جنبه اجتماعی ندارد. بر قدرت چانه‌زنی کشور نیز اثر می‌گذارد. دولتی که ادامه زندگی اقتصادی جامعه‌اش به دستیابی فوری به توافق وابسته است، نمی‌تواند در مذاکرات همان موقعیتی را داشته باشد که دولتی دارد که قادر است شکست، توقف یا طولانی‌شدن مذاکرات را تحمل کند.بنابراین اقتصاد جنگ لزوماً در مقابل مذاکره قرار ندارد. حتی می‌توان گفت که توان مقاومت اقتصادی یکی از پیش‌شرط‌ های مذاکره از موضع کمتر آسیب‌پذیر است. مسئله اصلی این نیست که ایران مذاکره کند یا نکند. مسئله این است که آیا ایران باید بتواند بدون حصول توافق نیز تاب بیاورد یا نه. وخامت اوضاع اقتصادی، صرف‌نظر از اینکه دقیقاً چگونه ایجاد شده باشد، به سود راهبردی عمل می‌کند که می‌گوید بدون توافق با آمریکا امکان خروج از بحران وجود ندارد؛ در حالیکه بهبود توان مقاومت اقتصادی، همان راهبرد را تضعیف می‌کند.نقش الیگارش های غربگرااما این اختلاف سیاسی یک پایه اقتصادی و طبقاتی نیز دارد. الیگارش‌های غرب‌گرا که آن بخش از صاحبان قدرت اقتصادی هستند که افق گسترش منافع خود را در رفع تحریم‌ها، اتصال مجدد به شبکه مالی بین‌المللی، گسترش تجارت با غرب، ورود سرمایه غربی و عادی‌شدن مناسبات اقتصادی با کشورهای غربی می‌بینند، در پشت سیاست افزایش فشار به مردم و سودبرنده از آن قرار دارند. برای این الیگارشی عادی‌سازی رابطه با غرب فقط یک ترجیح دیپلماتیک نیست؛ بلکه ادغام در یک نظم اقتصادی و سیاسی است که حافظ منافع آنان است. این الیگارشی به عنوان پایگاه و نماینده غرب در ایران عمل می کند و متقابلا قدرت غرب در جهان ضامن نفوذ و قدرت داخلی آن است. به همین دلیل با روندهای کنونی در جهان که به افول غرب انجامیده نگاهی خصمانه دارد، آن را یک خط برای قدرت خود می داند؛ و چین و روسیه و بریکس و شانگهای و اوراسیا را نه یک امکان برای ایران و نظم چند قطبی بلکه تهدید برای قدرت اقتصادی و سیاسی خود تلقی می کند. رسانه های ایران نیز عمدتا در اختیار این الیگارشی غربگراست و چین و روسیه ستیزی اینها برآمده از این نگاه خصمانه طبقاتی است.اما کابینه اقتصاد جنگ از جهت دیگری نیز با منافع این گروه برخورد می‌کند. یک اقتصاد جنگ واقعی نمی‌تواند صرفاً از مردم بخواهد کمتر مصرف کنند. اگر قرار است هزینه بحران عادلانه‌تر توزیع شود، دولت ناچار خواهد بود به حوزه منافع بزرگ اقتصادی نیز وارد شود: کنترل و تنظیم بازار ارز، محدودکردن سوداگری، تنظیم اجاره، نظارت بر تخصیص منابع کمیاب، اولویت‌بندی واردات، هدایت اعتبارات و در صورت لزوم گرفتن مالیات از سودهای فوق‌العاده ناشی از بحران.به عبارت دیگر، کابینه اقتصاد جنگ فقط رابطه ایران و آمریکا را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد؛ رابطه دولت، سرمایه و جامعه در داخل ایران را نیز تغییر می‌دهد. از همین‌جا دو انگیزه مخالفت با آن به یکدیگر می‌رسند. در سطح سیاسی، موفقیت اقتصاد جنگ ضرورت فوری توافق با آمریکا را کاهش می‌دهد. در سطح طبقاتی، اقتصاد جنگ می‌تواند منافع و آزادی عمل بخشی از سرمایه بزرگ را محدود کند.این دو گرایش ولی دو پدیده جداگانه نیستند. گرایش سیاسی غرب‌گرا به طور عمده بیان سیاسی منافع و چشم‌انداز همان بخش از الیگارشی غربگراست که آینده مطلوب اقتصادی خود را در پیوند دوباره ایران با غرب جست‌وجو می‌کند. از این منظر، مخالفت سیاسی و اقتصادی با کابینه اقتصاد جنگ دو وجه یک مسئله‌اند.