محمد شاه و انگلیس بخش دوممحمدشاه با وجود تمام تلاشی که برای حفظ دوستی با انگلیس انجام داده بود از می

محمد شاه و انگلیس بخش دوممحمدشاه با وجود تمام تلاشی که برای حفظ دوستی با انگلیس انجام داده بود از میزان خصومت انگلیس ها کلافه شده بود چنانچه در همین نامه به میرزا حسین خان آجودانباشی می نویسد :چرا با من این قدر می پیچند ؟ دیگر هرزگی انگلیس ها از حد گذشت ، به خدا قسم معرکه کردند . در بخشی دیگر از این نامه با خشم بیشتری اظهار می دارد :ایلچی انگلیس سگ کیست که در روس یا فرنسیس ( فرانسه ) یا نمسه ( اتریش )، آنجاها صد یک این حرکات را با امپراتور یا رعیت آن ولایت بکند ؟ از جان ما چه می خواهد؟باوجود تمام انتقادات محمدشاه،  انگلیس ها رویه خصمانه خود را ترک نکرده و بلکه تشدید هم می کنند،  مکنیل یک خط ارتباطی بین تهران و هرات ایجاد کرده و اخبار را با چاپار بین تهران و هرات رد و بدل می کند ، دولت ايران،  این چاپار را که ایرانی هم بود دستگیر می کنند و همین موضوع باز بهانه ای می شود برای ابراز خصومت های بیشتر انگلیس ها ، مکنیل ، خواستار آزادی چاپار و عذرخواهی رسمی دولت ايران می گردد و تهدید می کند که اگر دولت ايران چنین نکند ، ایران را ترک کرده و دولت انگلیس، روابط خود  با ایران را قطع خواهد کرد .محمدشاه در این باره هم در نامه خود نوشته است ؛این همه خلاف ضابطه ها را مکنیل درست می داند و اصرار دارد و هیچ عذرخواهی یا ترک این رفتار ، نباید بکند و ما که ندانسته قراول چاپار انگلیس را که رعیت ماست ، ایرانی است، ‌گرفته هزار عذرخواهی باید بکنیم و بکنیم هم قبول نفرمایند؟!انگلیس ها گوششان به این حرف ها بدهکار نبود و وابسته نظامی سفارت بریتانیا در تهران به حضور محمدشاه رسید و رسما شاه ایران را تهدید کرد و به او اولتیماتوم داد  که اگر هرات را ترک نکند ، دولت بریتانیا به ایران اعلام جنگ خواهد کرد ، محمدشاه مایل به جنگ با بریتانیا نبود و از همین رو هرات را ترک کرد ، باز در بیانیه خطاب به نظامیان و مردم ایران بر ترک محاصره هرات به دلیل اجتناب از جنگ با انگلیس تاکید کرده و توضیح می دهد : با این که سه نفر ایلچی انگلیس در سه عهدنامه نوشته بودند که دولت انگلیس را به امر افغانستان به هیچ وجه رجوعی نباشد،  ( از طرف دولت انگلیس ) اعلام جنگ رسید به این مضمون که جنگ شما با هرات،  باعث خرابی امر انگلیس در هند خواهد بود و دشمنی با ما است و کشتی های جنگی آن ها به خاک‌ ما که جزیره خارک باشد،  آمدند که اگر از هرات برنگردید ، ما به فارس و کرمان قشون می کشیم و ما مضبوطی بندرات و فارس را به همان عهدنامه دولتی مضبوط می دانستیم.  آن عهدنامه را محکم تر از صد قلعه و توپ ها که در بندر بسازیم ، پنداشتیم . شاه تاکید می کند که به خاطر جلوگیری از جنگ با انگلیس ، محاصره هرات را ترک کرده و تصريح می کند :با انگلیس که دولت بزرگیست صلاح حرب ندانستیم و برگشتیم .محمدشاه هم چنین می نویسد : مردم ایران چنان تصور ننمایند که من از سفر و جنگ خسته شده یا نیتی که در پس گرفتن اسرای ایران داشتم ، تغییر دادم ، هرگز به خدا قسم،  اسرای ما خاطر جمع باشند که تا جان دارم از نیت برگشت نخواهم کرد .شاه ، محاصره هرات را ترک کرد و به تهران بازگشت ، اما مطالبات انگلیس ها بیشتر هم شد ، انگلیس ها که حالا جزیره خارک را نیز اشغال کرده بودند ، تخليه خارک و برقراری مجدد روابط با ایران را منوط به پذیرش شرایطی سنگین کردند، هفت شرط که عمده ترین آن ها عبارت بود از : دولت ايران باید بابت دستگیری چاپار سفیر انگلیس رسما عذرخواهی نماید، مامورانی که در دستگیری دخالت داشتند برکنار و تنبیه گردند ، حاکم بوشهر که  صراف ،  کنسول انگلیس را تنبیه کرده بود باید برکنار گردد و دولت ایران در این باره هم  عذرخواهی کند و...... ایران باید عهدنامه تجارتی با انگلیس منعقد کند شبیه آن چه که با روسیه پس از عهدنامه ترکمان چای منعقد کرده بود .شرایط استعماری برای تحقیر دولت ايران و ارسال این پیام به مردم ایران که خیانت به دولت ايران به نفع انگلیس ها بی هزینه است و برعکس  اگر کسی از روی تعصب و تعهد  به دولت ايران با عوامل انگلیس برخورد کند ، از تنبیه و مجازات مصون نخواهد بود.  به عبارتی دیگر این انگلیس است که در ایران حرف آخر را می زند و نه شاه و دولت ایران . حاجی میرزا آقاسی صدر اعظم ایران در نامه ای به میرزا حسین خان آجودانباشی،  می گوید چاره ای وچود ندارد جز این که شرایط سخت انگلیس ها را بپذیرند ، حاجی می نویسد : ظاهرا جز قبول چاره ای دیگر نباشد . از مداخل ایران اسمی هست و رسمی نیست . قشون به سبب این که جیره و مواجبش به وقت نمی رسد، از مشق و نظام افتاده است،حکام که قاعده رعیت پروری نمی دانند یا می دانند، زیادتی طمع ، فراموششان کرده است ، رعیت را به ستوه آورده اند،برای این که با همسایه ها بسازیم،  باید تکلیف ایشان را قبول کنیم ودر فکر نظم داخل مملکت باشیم،‌چه چاره ای هست؟https://t.me/bahmanighajar