‍ ✔️سکوت معنادار؛ بحران هویت ملی در اپوزیسیون سلطنت‌طلب✍🏻سهند ایرانمهراظهارات بن‌سبطی، چهره نزدیک ب

‍ ✔️سکوت معنادار؛ بحران هویت ملی در اپوزیسیون سلطنت‌طلب✍🏻سهند ایرانمهراظهارات بن‌سبطی، چهره نزدیک به دستگاه رسانه‌ای اسرائیل، درباره جزایر سه‌گانه ایرانی در شبکه ایران اینترنشنال نقطه اوج تناقض عمیق در بخش عمده‌ای از اپوزیسیون ایرانی، به‌ویژه جریان سلطنت‌طلب، است. او در گفت‌وگو با این شبکه مدعی شد که جمهوری اسلامی جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک را «تصاحب» کرده است؛ ادعایی که عملاً همان روایت تاریخی برخی دولت‌های عربی درباره این جزایر را تکرار می‌کند. اهمیت ماجرا اما نه فقط در خود این ادعا، بلکه در سکوت و بی‌واکنشی بخش مهمی از جریان سلطنت‌طلب است.این سکوت از آن جهت معنادار است که اگر به مواضع خود محمدرضا شاه رجوع کنیم، با تصویری کاملاً متفاوت روبه‌رو می‌شویم. شاه به جز کتاب « پاسخ به تاریخ» در مصاحبه‌ای با روزنامه لوموند ۱۳۵۰، صریحاً می‌گوید این جزایر متعلق به ایران بوده‌اند و بریتانیا دهه‌ها پیش آن‌ها را از ایران جدا کرده بود. او اقدام ایران در سال ۱۳۵۰ را نه «اشغال»، بلکه «بازپس‌گیری» سرزمین ایرانی توصیف می‌کند و حتی توضیح می‌دهد که تهران عمداً یک روز پیش از خروج انگلیس از خلیج فارس وارد عمل شد تا روشن باشد که ایران این جزایر را از قدرت استعماری پس گرفته است، نه از کشورهای عربی منطقه.در واقع، برای حکومت پهلوی مسئله جزایر سه‌گانه بخشی از مفهوم «حاکمیت ملی» و اقتدار دولت ایران بود؛ موضوعی که فراتر از اختلافات سیاسی داخلی تعریف می‌شد. اما امروز بخشی از همان جریانی که خود را وارث پهلوی می‌داند، در برابر روایتی که اساساً حاکمیت ایران بر این جزایر را زیر سؤال می‌برد، یا سکوت می‌کند یا واکنشی مبهم نشان می‌دهد. این فقط یک تناقض سیاسی نیست؛ نشانه نوعی دگرگونی عمیق در هویت سیاسی است.اپوزیسیون، در معنای کلاسیک آن، می‌تواند مخالف حکومت باشد اما همچنان نسبت به منافع تاریخی و تمامیت ارضی کشور حساس بماند. در بسیاری از کشورها، نیروهای اپوزیسیون تندترین نقدها را به دولت وارد می‌کنند اما در موضوعات مربوط به حاکمیت ملی، مرز خود را با بازیگران خارجی حفظ می‌کنند. مشکل زمانی آغاز می‌شود که مخالفت با حکومت به تنها عنصر هویت سیاسی تبدیل شود. در چنین وضعیتی، هر نیروی خارجی که در تقابل با حکومت قرار گیرد، به‌تدریج از دایره نقد بیرون می‌رود؛ حتی اگر ادعاهایی مطرح کند که مستقیماً با منافع تاریخی کشور در تضاد باشد. سلطنت‌طلبان امروز دقیقاً در چنین وضعیتی قرار گرفته‌اند. آنها به‌تدریج به جریانی تبدیل شده‌اند که مشروعیت و قدرت رسانه‌ای خود را بیش از آنکه از جامعه ایران بگیرد، از پیوند با دشمنان ژئوپلتیک ایران کسب می‌کند. نتیجه چنین وضعیتی این است که حساسیت نسبت به مفاهیمی مانند استقلال سیاسی، حافظه تاریخی و تمامیت سرزمینی کاهش پیدا می‌کند. به همین دلیل است که سخنان بن‌سبطی، که حتی با روایت رسمی محمدرضاشاه پهلوی نیز در تضاد است، واکنش جدی و فراگیری در میان این طیف برنمی‌انگیزد.در این میان، نقش نیز قابل توجه است. مسئله صرفاً پخش یک مصاحبه نیست؛ بلکه نوعی چارچوب رسانه‌ای شکل گرفته که در آن، «مخالفت با جمهوری اسلامی» به محور مطلق همه چیز تبدیل شده است. وقتی چنین منطقی حاکم شود، بسیاری از مرزهای سنتی سیاست ملی از میان می‌روند. در این فضا، ایران دیگر نه به‌عنوان یک موجودیت تاریخی مستقل، بلکه صرفاً به‌عنوان صحنه نبرد با جمهوری اسلامی دیده می‌شود. طبیعی است که در چنین فضایی، حساسیت نسبت به ادعاهای ارضی یا روایت‌های ضدایرانی نیز تضعیف شود.تناقض تلخ ماجرا اینجاست که محمدرضا شاه، که سلطنت‌طلبان خود را ادامه‌دهنده راه او معرفی می‌کنند، در مسئله جزایر سه‌گانه موضعی به‌مراتب سخت‌گیرانه‌تر از هواداران امروزی‌اش داشت. او علیرغم تحفظش در جالش با غرب در این‌مورد حاضر بود بر سر این موضوع با بریتانیا و دولت‌های عربی وارد تنش شود، اما امروز «هواداران پهلوی» حتی در برابر توصیف این جزایر به‌عنوان سرزمین «تصاحب‌شده» نیز موضع روشنی نمی‌گیرند.این دگرگونی نشان می‌دهد که اپوزیسیون سلطنت‌طلب ایرانی از کارکرد طبیعی یک اپوزیسیون ملی فاصله گرفته است. اپوزیسیون زمانی معنا دارد که میان مخالفت با حکومت و وفاداری به منافع پایدار کشور تعادل برقرار کند. وقتی این تعادل از میان برود، جریان سیاسی به‌تدریج از یک نیروی ریشه‌دار ملی به ابزاری درون آرایش‌های ژئوپلیتیک منطقه تبدیل می‌شود؛ کما اینکه امروز نه تنها در موضوع جنگ و بمباران زیرساخت‌ها و حتی اعلام همسویی با ائتلاف آمریکایی، اماراتی و اسراییلی که حتی از مواضع تاریخی رهبران و سنت سیاسی مورد ادعای خودش نیز عبور کرده است.@sahandiranmehr