نه....هنوز وقت آن نرسیده که نام‌هایمان را از روی دیوارها جمع کنیمباد هرچه را با خود بردهصدای ما نبود

نه....هنوز وقت آن نرسیده که نام‌هایمان را از روی دیوارها جمع کنیمباد هرچه را با خود بردهصدای ما نبوده استمن از کنار ویرانه‌ها آمده‌امبا جیب‌هایی پر از سنگ با دهانی که هر بار به جای فریادخاک بلعیدتو اگر از گلویتتا مرگ فاصله‌ای نمی‌بینیمن اما هنوز در استخوان همین سکوتنبضی را می‌شنومکه آرام دیوارها رااز درون می‌شکندبرادر...ما را برای شکست نساخته‌اندببینحتی خون وقتی از تن بیرون می‌رودراهش را به سمت رگ‌های زمین ادامه می‌دهدپس اگر امشب چراغی نمانده استدستت را روی شانه‌ی تاریکی بگذارتاریکی آن‌قدرها هم تنها نیستکسی در عمق آن هنوز مشغولروشن کردن آخرین کبریت جهان استاگر به او رسیدیاسم مرا نگوفقط کنارش بایستدو نفربرای آنکه شب به خودش شک کندکافی‌اند#آوا